η μελωδία της πολιτικής

engono5

Νίκος Εγγονόπουλος (1910-1985) «Αργώ»

Περί εκλογών θα γίνεται πολύς λόγος τις επόμενες ημέρες κι έτσι το blog έχει σήμερα ως θέμα του τις εκλογές και γενικότερα την πολιτική. Φυσικά όλα τα κείμενα που αναρτώνται παρακάτω αναφέρονται σε παλαιότερες εποχές. Για το αν υπάρχει κάποια, έστω και μικρή, ομοιότητα με τις μέρες μας ίσως υπάρξουν διχογνωμίες.

 

-Εις τι χρησιμεύει η κάλπη;
-Άνθρωποι τέως άγνωστοι, γίνονται δι’ αυτής γνωστοί ως κάλπικοι παράδες.

ΜΠΑΜΠΗΣ ΑΝΝΙΝΟΣ «ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΕΚΛΟΓΕΩΣ» από το βιβλίο του ΜΙΧ. ΠΕΡΑΝΘΗ «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ 1453 ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ» Εκδόσεις ΕΡΓΩΝ ΠΕΡΑΝΘΗ

 

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η περιγραφή της Βουλής του 1924 από τον ανταποκριτή του Εθνικού Κήρυκα της Νέας Υόρκης που υπογράφει ως «Δημοκράτης».

Η σημερινή Βουλή είναι άθροισμα μετριοτήτων, ανθρώπων εκλεγέντων λόγω ελλείψεως άλλων και τίποτε περισσότερον. Βλέπω μορφάς που θα εύρισκον το αρμόζον δι’ αυτάς πλαίσιον μέσα εις ένα επαρχιακόν καφενείον και όχι εις μία Βουλήν…

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ «ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ Ιούνιος 1924» από το βιβλίο του Σ. Β. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗ «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ» Εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ

 

Ο Εμμανουήλ Ροΐδης υπήρξε πάντοτε ιδιαίτερα καυστικός ως προς τους πολιτικούς:

Αλλαχού τα κόμματα γεννώνται διότι εκεί υπάρχουσι άνθρωποι διαφωνούντες και έκαστος άλλα θέλοντες. Εν Ελλάδι συμβαίνει ακριβώς το ανάπαλιν. Αιτία της γεννήσεως και της πάλης των κομμάτων είναι η θαυμαστή συμφωνία μεθ’ ης πάντες θέλουσι το αυτό πράγμα: να τρέφωνται δαπάνη του δημοσίου.

Οι Άγγλοι έχουσι δύο βουλάς, την άνω και την κάτω, ημείς μίαν μόνην ανωκάτω.

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΪΔΗΣ «ΑΣΜΟΔΑΙΟΣ» από το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2006 «Ε. ΡΟΪΔΗΣ, Ο ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ, Ο ΣΑΡΚΑΣΤΗΣ, Ο ΑΝΑΤΡΟΠΕΥΣ» Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

%84%CE%B7%CF%82-%CE%9F+%CE%9F%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%83%CE%AD%CE%B1%CF%82+%CE%BA%CE%B1%CE%B9+%CE%BF%CE%B9+%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AE%CE%BD%CE%B5%CF%82

Γιάννης Γαΐτης (1923-1984) «Οδυσσέας – Σειρήνες» Τελλόγλειο Ίδρυμα

Η πολιτική ζωή είναι όπως τα παγόβουνα. Αυτό που φαίνεται είναι ένα πολλοστημόριο του πραγματικού. Το κύριο σώμα είναι υποβρύχιο – παζάρια, συναλλαγές, ελιγμοί. Και ο κοσμάκης διαβάζοντας αυτά που οι αφεντάδες του θέλουνε να διαβάζει, νομίζει και πως μπορεί να κρίνει. Σάμπως να διέθετε τα πραγματικά δεδομένα!

ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ «ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ» ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ

 

Στην πολιτική συνήθως όσα δεν μας ενθουσιάζουν είναι τα σωστά και δεν είναι σωστά όσα μας ενθουσιάζουν.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΑΤΣΟΣ «Η ΖΩΗ ΣΕ ΑΠΟΣΤΑΣΗ» ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ

 

Όμως με την πολιτική ασχολήθηκε και ο Κ. Καβάφης στο ποίημά του «Ας φρόντιζαν»:

(…)

Θ’ απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,
κι αν ο μωρός αυτός δεν μ’ εκτιμήσει,
θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει, 
πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.

 Θα με θελήσει πάντως ένας απ’ τους τρεις.

 Κ’ είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη
για το αψήφιστο της εκλογής.
Βλάπτουν κι οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.

 Αλλά, κατεστραμμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.
Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.
Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί
να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.
Μετά χαράς θα πήγαινα μ’ αυτόν.

απόσπασμα από το ποίημα του Κ. ΚΑΒΑΦΗ «ΑΣ ΦΡΟΝΤΙΖΑΝ» (1930)

 

104000217

Γιάννης Γαΐτης (1923-1984) «Καπέλα»

 

Ο Κ. Α. Παναγόπουλος περιγράφει με εύθυμο τρόπο την προεκλογική ομιλία ενός υποψήφιου βουλευτή:

Και τότε εγώ ως άλλος Καίσαρ απεφάσισα να διαβώ τον Ρουβίκωνα… “Να τον διαβείς, κυρ-Αντωνάκη μου, να τον διαβείς” φωνάζει από κάτω ο μπαρμπα-Νικολός. “Και είν’ αυτός μαθές καλύτερος από του λόγου σου;” συμπληρώνει ένας άλλος ψηφοφόρος. “Κάτω ο Ρουβίκωνας, κάτωωω” φωνάζουν όλοι εν χορώ.

Κ. Α. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ “ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ Κ. Φ. ΣΚΟΣΚΟΥ 1917″ από το βιβλίο της ΚΟΥΛΑΣ ΞΗΡΑΔΑΚΗ “Η ΑΘΗΝΑ ΠΡΙΝ 100 ΧΡΟΝΙΑ” Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

 

«Ο ΡΩΜΙΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ»

Θεούλη μου, τι σου ‘λθε να μ’ αγιάσεις;
Νομίζεις πως θα μ’ έμελλε καθόλου,
αν ήθελες κι εμένα να κολάσεις
και μ’ έστελνες παρέα του διαβόλου;
Μ’ αρέσει ο παράδεισος στ’ αλήθεια,
χωρίς δουλειά σκοτώνω τον καιρό,
βλέπω αγίους γύρω μου σωρό,
διαβάζω συναξάρια, παραμύθια,
κι ακούω και τραγούδια θεϊκά.
Μα έλα πάλι που δεν έχετε συνήθεια
να λέτε κι ένα δυο πολιτικά!

Συ κυβερνάς τα πάντα με γαλήνη
και ώρ’ απ’ τον θρόνο σου δεν πέφτεις…
Ας ήταν δυνατόν Θεός να γίνει
και άλλος σαν και σένα, λίγο ψεύτης,
να μοιρασθεί των ουρανών τ’ ασκέρι,
να πάνε και με κείνον οι μισοί,
να έρχεται αυτός, να πέφτεις συ,
να γίνεται λιγάκι νταραβέρι.
Μα όλα εδώ είναι τακτικά,
ο ουρανός Θεό εσένα ξέρει,
και δεν μιλούν ποτέ πολιτικά!

Εδώ που μ’ ησυχία όλοι ζούνε,
για μένα είναι κόλαση μεγάλη,
πολιτικά τ’ αυτιά μου ας ακούνε,
κι ας είμαι και στην κόλαση, χαλάλι!
Αν είχες εις το νου να με κολάσεις,
και μ’ έφερες κοντά σου για ποινή,
να! κόλαση για ‘με αληθινή…
Μα, φθάνει πια, Θεέ μου, μη με σκάσεις,
και διώξε με στο λέω παστρικά,
γιατί αλλιώς στιγμή δε θα ‘συχάσεις…
Μονάχος θα μιλώ πολιτικά!

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΥΡΗΣ «Ο ΡΩΜΙΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ» από τα «ΑΠΑΝΤΑ Γ. ΣΟΥΡΗ» Εκδόσεις ΓΙΟΒΑΝΗ 

 

«ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΕΘΥΣΙ»

Το πολιτικό μεθύσι μ’ έζησε και θα με ζήσει
μ’ ενθουσιάζει, με τραβάει και ζιζάνια μου φυσάει,
κι είναι μέθη αγαπητή που μου ευφραίνει την ψυχή.
Θέλω επιρροή στον Τόπο. Τήνε θέλω μ’ ό,τι τρόπο.
Να μπορώ να μεταθέτω δικαστάς, και να διαθέτω
θέσες στους ευνοϊκούς μου, και να διώχνω τους εχθρούς μου.
Θέλω να ‘χω κι εξουσία, πέτε τήνε και μανία,
μα γι’ αυτήνε ξεψυχώ θέλω να κυριαρχώ.
Τι τη θέλω τη ζωή αν δεν έχω επιρροή;
Τι την θέλω την Πατρίδα, χωρίς εξουσίας ελπίδα;
Να με δει εξουσιαστή η Πατρίδα, και ας χαθεί.
Λυτρωτή της να με κράξει, και, στο Διάολο, ας βουλιάξει.
Εμέ η δόξα μου να ζήσει, και το Έθνος ας ψοφήσει.

 Τση εξουσίας το μεθύσι ως κ’ εκειό το θέλει η φύση
κι αν η φύση μας το θέλει, σαν το θέλω, τι σας μέλλει
ηθικοδιδάσκαλοί μας; Μήπως οι αντιπρόσωποί μας
ή όσοι άλλοι κυριαρχούνε άλλο μέτρο αυτοί βαστούνε;
Όλοι παν τον ίδιο δρόμο, με τον εδικό μου νόμο,
και σκουντρούνε τον πλησίον τους όλοι, για το μεγαλείον τους.

 Ω θρησκεία σεβαστή, έλα βόηθα μου κι εσύ,
ν’ ανεβώ στην Εξουσία. Έλα, έλα, βόηθησέ με
και στον όχλο σύστησέ με δωσ’ μου βάιο ναν το βάλω
κια μ’ εκείνο να προβάλω χριστιανός λειτουργημένος
κι έτσι να ‘μαι ψηφισμένος, εις την πρώτη εκλογή,
για οποιαδήποτε Αρχή. Γιατί εγώ σε προσκυνώ,
και με ζήλο σε ακλουθώ για την μόνη επιθυμία
ν’ αξιωθώ την Εξουσία.

 Τσ’ εξουσίας το μεθύσι, ως κ’ εκειό το θέλει η φύση.
Είναι η φύση που το θέλει κι ό,τι πείτε δε με μέλλει.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ «ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΕΘΥΣΙ»

(αντιγραφή από το gerontakos.blogspot.com)

 

Πόσο περιορισμένη είναι η μελωδία της πολιτικής. Παίζει το σκοπό της απάνω σε δύο μόνο νότες: την υποκρισία και τον κυνισμό.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ «ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ» ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ

%CE%9F%CE%9D%CE%91+%CE%A4%CE%97%CE%A3+%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%97%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%91%CE%A3+%CE%98%CE%91%CE%9B%CE%91%CE%A3%CE%97%CE%A3

Μποστ (1918-1995)

Ένα Σχόλιο to “η μελωδία της πολιτικής”

  1. Θωμάς Says:

    Ο Γιάννης Τσαρούχης, αναφερόμενος στην πολιτική, έλεγε πως ο στίχος του Καβάφη «Βλάπτουν κι οι τρεις τους την Συρία το ίδιο» πρέπει να γίνει ο Εθνικός μας Ύμνος.
    (από το βιβλίο του Α. Σαββάκη «Ιωάννης Τσαρούχης» Εκδόσεις Καστανιώτη)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: