λεοφορίον ο σπρώχνος, είσοδος 1,20

047

Μποστ ή Χρύσανθος (Μέντης) Μποσταντζόγλου (1918-1995)

 

Για την προέλευση του ονόματός του ο Μποστ λέει:

Με βάπτισαν Χρύσανθο. Όταν όμως ήμασταν παιδιά πήγαμε με την παρέα μου σε μια επιθεώρηση. Σε μια σκηνή ο Ορέστης Μακρής που νόμιζε από το πολύ μεθύσι ότι ήταν υπνωτισμένος, έδωσε εντολή να πέσει η αυλαία με τη βοήθεια ενός μέντιουμ. Είπε λοιπον «διά της ζωοποιού δυνάμεως του μέντι να κλείσει η κουρτίνα». Αυτό φάνηκε πολύ αστείο σε κάποιο φίλο μου που από την ημέρα εκείνη αποφάσισε να με βαφτίσει Μέντη. Και ομολογώ ότι μου άρεσε. Όσο για το «Μποστ» ήταν μια τυχαία υπογραφή, που «έπιασε». Μετά έγινε κι ο Λογοθέτης «Λογό», ο Κυριακόπουλος «Κυρ» κι εμένα πολλοί με νομίζουν ξένο. Λένε μάλιστα και την γυναίκα μου κυρία …Μποστ.

από συνέντευξη του ΜΠΟΣΤ στη ΡΕΝΑ ΘΕΟΛΟΓΙΔΟΥ περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ τ. 466 7-13/7/1977 (αρχείο Τ. Σπητέρη – Τελλόγλειο Ίδρυμα)

 

Καθιέρωσα την ανορθογραφία σαν τέχνη αρχίζοντας από το περιοδικό «Ταχυδρόμος» και εικονογραφώντας «μυθιστορήματα» με λαϊκούς ήρωες που μιλούσαν λαϊκά και εκφράζονταν ανορθόγραφα, ένας πίνακας, αν κι αυτό θυμίζει λίγο Θεόφιλο, δεν ολοκληρώνεται χωρίς επιγραφή.

ΜΠΟΣΤ απόσπασμα από δημοσίευμα της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ (28/3/1985) (αρχείο Τ. Σπητέρη – Τελλόγλειο Ίδρυμα)

 

Ο Μποστ γράφει για τον εαυτό του:

Ο Μέντης Μποσταντζόγλου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ο ιστορικός κλάδος των Μποσταντζόγλου πρωτοπαρουσιάζεται στα βάθη της Μέσης Ανατολής. Πρόγονός του υπήρξεν ο περίφημος λόγιος Θεόδωρος Ιωάννου Μποσταντζόγλου, τον οποίον ουδείς εγνώριζεν εν όσω έζη και ο οποίος όταν απέθανε, τότε ήταν που δεν έγινε καθόλου λόγος δι’ αυτόν.

Ο Μποσταντζόγλου είναι κι αυτός ποιητής, σχεδιαστής και ασφαλώς θα εγίνετο ένας πρώτης τάξεως αρχιτέκτων, εάν οι φίλοι και οι γνωστοί του έδειχναν μεγαλυτέραν κατανόησιν. Διότι εις όσους επρότεινε να τους χτίση το σπίτι απέφυγον να του το αναθέσουν, ισχυριζόμενοι ότι θα το χτίσουν αργότερον. Βεβαίως τα σχέδιά του ήσαν ολίγον “επαναστατικά”, π.χ. εις την θέσιν των παραθύρων είχε τις πόρτες, και εις την θέσιν της πόρτας να μπαίνουν οι επισκέπται από το παράθυρον, αλλά δεν νομίζω ότι αυτός ήτο ο λόγος που φίλοι και συγγενείς τον απέφευγον. Ούτε το ότι ήτο ακριβός ευσταθεί. Νομίζω ότι πρέπει να αποδοθή μάλλον εις  την επιμονήν του να μην θέλη ο ίδιος σκεπήν, ώστε να εισέρχεται ελευθέρως το ηλιακόν φως και το σπίτι να είναι οικονομικόν. Το ότι μάλιστα είχε προνοήσει κατά τας ημέρας των βροχών οι ένοικοι να κοιμούνται εις τας ντουλάπας, είναι μία επί πλέον απόδειξις ότι το όλον θέμα ο Μποσταντζόγλου το είχε συλλάβει και το είχεν μελετήσει εις όλας του τας λεπτομερείας.

ΜΠΟΣΤ ”ΤΟ ΛΕΦΚΟΜΑ ΜΟΥ” (αντιγραφή από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού)

 

Ο υπουργός Δημοσίας Τάξεως κ. Γκίκας, φοβούμε ότη δεν γνορίζει καλά Ελληνικά κε δι’ αφτό δεν χροματίζει καλός τας λέξεις. Ανεκοίνοσεν ότι «όσοι εταλαιπόρησαν θα ταλαιπορηθούν». Δηλαδή, τι θα κάνη; Θα μας παρατάξη τους βασανιστάς εις καμίαν στάσιν διά να περιμένουν το λεοφορείον υπό τον ήλιον; Εγώ γνορίζο ότι αφτό θα πη ταλαιπορία. Επίσης ότι και ο επιβάτης που δεν βρίσκει κάθισμα και παραμένει όρθιος καθ’ όλην την διαδρομήν, και αφτός ταλεπορίται. Η σωστή φράσις νομίζο είναι: «Όσοι εβασάνισαν θα βασανισθούν». Υπάρχουν λεπτέ αποχρόσεις που έχουν μεγάλην σημασίαν.

εφημερίδα ΑΥΓΗ (15/9/1974) από το βιβλίο «ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ» Εκδόσεις GUTENBERG

 

«ΠΟΛΗΣΕΙΣ ΑΦΤΟΚΙΝΙΤΩΝ»
Το αφτοκίνιτον αφτό είν’ οικονομικόν,
προτοφανές εις κάφσιμα κι επαναστατικόν
έχεται κατανάλοσιν ελάχυστον τον μήνα
κε ούτε σας χριάζεται το θέρος η βενζήνα
αν κινιθή δε εναλάξ ημέρα παρ’ ημέρα
οικονομίαν έχετε ακόμη καλητέρα,
κι έξο από την πόρτα σας αν είν’ παρκαρισμένο
θα διακοσμεί το σπίτη σας όπος είνε βαμένο.
Σεις φόρους θα πληρόνετε κε εις τον Δήμον τέλη
άτινα θα γλητόνετε γκαράζ που δεν θα θέλει.
Όλοι που πήραν απ’ αφτό είν’ ευχαριστιμένοι
παν με τα πόδια στις δουλιές κ’ είν’ κατενθουσιασμένοι.
Διατή να το κινήσεται να σας καταστραφεί
άλοστε κε η κίνισις δεν θα σας οφελήση
διότη με χρήσιν σηνεχή θα λάβετε κε κλήσι.

περιοδικό «Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ» (αρχείο Τ. Σπητέρη – Τελλόγλειο Ίδρυμα)

 

ΔΥΟ ΠΡΑΓΜΑΤΑ δεν έχω συναντήση εις την ζοήν Μου. Αριστερόν χοροφήλακα κε προθυπουργόν Έλληνα που να έχη καλήν ιδέαν διά τους αριστερούς.

εφημερίδα «ΑΥΓΗ» 12/1/1975 από το βιβλίο «ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ» Εκδόσεις GUTENBERG

 

 

 %CF%81%CE%B1%CF%87%CE%BC%CE%AE%CF%82+%CE%86%CE%B9+%CE%BB%CE%AC%CE%B9%CE%BA+%CE%A4%CF%83%CE%B9%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AC%CE%B9%CE%BA,+1959

 

Περισσότερες γελοιογραφικές συνθέσεις του Μποστ με επεξήγηση για το κλίμα της εποχής στην ιστοσελίδα:

http://www.sarantakos.com/asteia/mpost.html

 

 

“ΙΣΤΟΡΙΚΕ ΣΕΛΙΔΕ: ΤΟ ΣΟΥΛΙ”
Στο Σούλι το τρισένδοξον, το δοξασμαίνο Σούλι
πλησίον στους ελέφθερους έζων κε λίγοι δούλοι
κι ως φοιτιτής δημοτικού, συχνά είχον ακούση
το σούλι επροδόθικε από τον Πήλιο Γούση

Αφτός λανβάνων διαταγάς από των Ιωαννίνων
που ήτο το Πεντάγονον των εποχών εκείνων
έγινεν όργανον εχθρών, διέφθηρεν σουλιότας
κι επέτηχεν μιαν διάσπασιν μέσα στους πατριότας.

Συνβάν το πραξικόπιμα, το Σούλι κατελίφθη
κι εισήλθεν ο Αλή Πασάς, αφού εγκαταλήφθη
κι άπαντες οι σουλιότισαις καθώς κε οι σουλιότε
έφηγον κι εσκορπίσθισαν εις άλα μέρη τότε.

Τελιόσαντος ο πόλεμος που όλοι ξαναγυρίσαν
σουλιότε και σουλιότισε τον Πήλιον αντικρίσαν
-Πήλιο πώς βρίσκεσε εδώ, εσύ ένας προδότης;
είπε εις τόνον αφστηρόν εις γέροντας σουλιότης.

(…)
Υπάρχει έθιμον εδώ, συνέχισεν ο πήλιος
δι’ αφτό τα μάτια προς ημάς τα στρέφη η ηφήλιος
άνθροποι κι όργανα εχθρών που την πατρίς προδίδουν
να μένουν ατιμόρητοι κε λόγον να μη δίδουν.

Τιμόντες την παράδοσιν από αρχέων χρόνων
γίνετε σεις συνεχισταί των ένδοξων προγόνων.
Αφήστε τους υπέφθινους εις μίαν ησηχία
δήξτε ανοτερότιτα κε μεγαλοπσιχεία.

περιοδικό “Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ” (αρχείο Τ. Σπητέρη – Τελλόγλειο Ίδρυμα)

 

M%CF%80%CE%BF%CF%83%CF%843

 

Ο Γ. Σαρηγιάννης θυμάται το έργο του Μποστ:

Ανεπανάληπτος ο Μέντης μας δίδαξε ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται σε μια Αθήνα που εκατόν πενήντα χρόνια τώρα σκάβεται με σκηνές του δρόμου, όπου οι απαθείς Αθηναίοι κατακρημνίζονται στα χαντάκια των μεγάλων έργων, τι γίνεσθε μανδάμ, χαθήκατε και η ευγενής απάντησις, μην περνάτε τα εσκαμένα για μένα, εν μέσω περιπτέρων καταποντιζομένων και του περιπτερά άδοντος στωικώς τούτη η γης που την πατούμε όλοι μέσα θε να μπούμε, ενώ στο τέλος αναδύεται η γοργόνα από το αλήστου μνήμης συντριβάνι της Ομόνοιας ερωτώσα το τυπικόν ζη ο βασιλιάς Αλέξανδρος;, του τροχονόμου με την αρχαιοπρεπεή περικεφαλαία απαντώντος ζη και βασιλεύει και ωραιότατον πατσά μαγειρεύει (λειτουργούσε ακόμη το ομώνυμο ξενοδοχείο και εστιατόριο). Το συγκοινωνιακό πάντα στην πρώτη γραμμή όταν ο πόνος του λαού γίνεται τραγούδι με τον βαρύ ρεμπέτη αναφωνούντα Άσπλαγνη, άσπλαγνη, κακούργα κενωνία, πόσα φαρμάκεια μας κερνάς με τη σεγκενονία και σε ανάλογο σκίτσο, ΛΕΩΦΟΡΙΟΝ Ο ΣΠΡΩΧΝΟΣ, ΕΙΣΟΔΟΣ 1,20 (ήτανε που μόλις είχανε ακριβύνει τα εισιτήρια από 1 δραχμή σε 1,20 όπου είχε αναφωνήσει ο Μποστ το ιστορικόν τι λες βρε θηρίον, μία και είκοσι των εισιτιρίων, έλα χριστέ και μη χηρότερα, δεν παίρνω μια Ντωφίν να μου στηχίζι και φτηνότερα!

απόσπασμα από κείμενο του Γ. Σαρηγιάννη που αναδημοσιεύτηκε στο Ριζοσπάστη (10/12/2000)
ολόκληρο το κείμενο:
http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=574142&publDate=10/12/2000

 

Ξημερώματα, από κάποιο λόφο του Σκαραμαγκά, αντίκρυσα τα χώματα της Αθήνας. Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά. Άραγε θα με γνώριζαν όταν θα έφτανα στο σπίτι μου έπειτα από τόσον καιρό; Σαρανταδύο ετών τους είχα εγκαταλείψει. Πώς νάγιναν τα παιδιά μου έπειτα από τόσο μακρύ χωρισμό;
Έξω από το σπίτι μου ένα παλικάρι ωραιότατο, με περίμενε, ως 20 ετών απάνω-κάτω.
Το έσφιξα τρυφερά στην αγκαλιά μου.
-Παιδί μου, δεν με αναγνωρίζεις; Πώς μεγάλωσες έτσι;
Και φίλησα τον έκπληκτο γαλατά.

«ΗΡΑΚΛΗΣ ΜΑΙΝΟΜΕΝΟΣ» από τα «ΠΕΖΑ ΚΕΙΜΕΝΑ» Εκδόσεις ΕΡΜΗΣ (αντιγραφή από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: