στιγμές

Η σημερινή ανάρτηση περιλαμβάνει «στιγμές» και άλλα αποσπάσματα από το έργο του Κύπριου ποιητή Κώστα Μόντη.


Κώστας Μόντης (1914-2004)
(η φωτογραφία από τον Πανδέκτη)

 

 

Σκέφτομαι τι κακό όνομα θάχουμε βγάνει στο σύμπαν.
Θ’ ακούν «γήινος» και θα κουμπώνονται.

από τις «ΣΤΙΓΜΕΣ»
περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τ. 1701

 

ΠΡΟΣ ΖΩΗ (ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ)

Πόσα «μάλιστα» μ’ ανάγκασες να πω,
πόσα «μάλιστα» φορτισμένα «όχι» μ’ ανάγκασες να πω!

από το περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τ. 1701

 

ΕΚΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

Σκέφτομαι το Φεγγάρι
που μαζί με τη σκιά της Γης
πέφτουν απάνω του βαριές
κι οι δικές μας σκιές.

από το περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τ. 1701

 

Προσπαθήστε να μη φύγετε οφειλέτες,
να μη σας τραβάν εκεί απάνω στα δικαστήρια.

από τις «ΣΤΙΓΜΕΣ»
περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τ. 1760

 

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ

Είχε εντέλει προσέξει
πως όσο προχωρούσε
τόσο χειροτέρευε η κατάσταση
κι έτσι αποφάσισε να διακόψει στον άνθρωπο

από το περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τ. 1733 

 

ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ

Την επάνδρωσες με δυο αποδιοπομπαίους αμαρτωλούς, Κύριε,
και να τ’ αποτελέσματα τώρα.

από το περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τ. 1733

 

Ο ΘΕΟΣ ΚΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Μας έκανε λίγους γιατί έχει πολλούς πούναι πολλοί.

από το βιβλίο του Γ. Κιτρομηλίδη: «ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ»

 

ΠΡΟΣ ΧΑΡΟ Ι

Δε θάχω «όχι».
Φτάνει μονάχα να ξέρω
πως δε θα με ζητήξη εκείνο το πρωί το εγγονάκι μου,
φτάνει μονάχα να ξέρω
πως δε θα περιέρχεται το σπίτι και να με γυρεύη
πως δε θα περιέρχεται το σπίτι και να με φωνάζη.
Σου το λέω από τώρα,
σε προειδοποιώ από τώρα υπό ποια προϋπόθεση!

από το βιβλίο του Γ. Κιτρομηλίδη «ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ»

 

Το τελευταίο πράγμα που ξεχνά η μνήμη είναι οι ενοχές

από τις “ΣΤΙΓΜΕΣ”

 

Είναι πάντα φρονιμότερο να σηκώνουμε εμείς τις κουρτίνες πριν τις σηκώσουν οι άνεμοι!

Τι είν’ αυτό το «αιωνία η μνήμη»,
ποιος σάς το ζήτησε;
Αφήστε τον άνθρωπο να ξεχαστεί!

Περίεργο πράγμα η καρδιά.
Όσο τη σπαταλάς τόσο περισσότερη έχεις.

Πόση πτώση άραγε μας μένει ως την κορφή;

Κι ένα μνημείο στον Ακούσιο Στρατιώτη, κύριοι,
ένα μνημείο στο στρατιώτη που ακούσια πολέμησε,
που ακούσια σκότωσε,
που ακούσια σκοτώθηκε.

Ποιο «κράτος», κύριοι, ποιο «κράτος»;
Σ’ αλλεπάλληλους σωρούς «κρατών» πατάμε.
Δεν καταλαβαίνετε πως με τεχνητά μέσα
κρατάμε την Ιστορία στη ζωή;

από τις «ΣΤΙΓΜΕΣ» Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
από το ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΡΙΟ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

 

ΤΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ

Είναι δύσκολο να πιστέψω
πως μας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας
είναι δύσκολο να πιστέψω
πως μας τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας
*
Πικρή θάλασσα της Κερύνειας
που πρέπει ν’ αποσύρουμε πια
τους στίχους που σου γράψαμε (Α, 229)

από το «ΠΙΚΡΑΙΝΟΜΕΝΟΣ ΕΝ ΕΑΥΤΩ»
από το anagnostria. blogspot.com

 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ

Λοιπόν νομίζω πως αν ο Ιησούς δεν ήταν Γιος του
μα εγγονός Του
δεν θα μας άφηνε να Τον σταυρώσουμε
κι ας γινόμαστε ό,τι θέλαμε.

από το anagnostria. blogspot.com

 

Ανησυχούμε που αρχίσαμε να μην ανησυχούμε,
ανησυχούμε που αρχίσαμε
να μη μένουμε πια άγρυπνοι τις νύχτες. (Α, 295)

από το anagnostria. blogspot.com

 

ΤΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Λέγε ό,τι θες. Θα συναντηθούμε μια μέρα.

από το greekpoems.wordpress.com 

 

ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΤΟΝ ΠΕΝΤΑΔΑΧΤΥΛΟ

Απορώ πώς συνεννοούνται μαζί του!
Απορώ τι γλώσσα του μιλούν!

από τα «ΚΥΠΡΙΑ ΕΙΔΩΛΙΑ»

 

Ο κίνδυνος δεν είν’ η μοναξιά,
ο κίνδυνος είναι να μη συνηθίσεις στη μοναξιά.

από τα «ΑΝΤΙΜΑΧΑ»

 

Υπομονή. Λίγη ακόμα κωπηλασία και τελειώνουμε,
λίγη ακόμα κωπηλασία και βουλιάζουμε.

από τα «ΑΝΤΙΜΑΧΑ»

 

ΖΩΗ

Δεν τη νοιάζει αν μας δυσαρεστεί.
Ξέρει πως δεν θα ξανασυναντηθούμε.

περιοδικό «η λέξη», τ. 173
από το http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/POETS/mi.html

 

Η ΦΥΛΑΚΗ

Το χειρότερο δεν είναι
που μ’ έκλεισαν σ’ αυτή τη φυλακή
και πήραν τα κλειδιά κι έφυγαν,
μα που δεν ξέρω ως πού φτάνει η φυλακή μου,
που δεν ξέρω το περίγραμμά της,
για να κάνω επιτέλους
σαν άνθρωπος κι εγώ
μιαν απόπειρα αποδράσεως.

από την «ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΠΑΠΥΡΟΥ»

 

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Συγχώρεσέ τον Κύριε
που θα παρουσιαστεί αναμάρτητος
και δε θα ‘χη απάντηση όταν τον ρωτήξης:
«Εσύ τι έκανες τόσα χρόνια
Εσύ πού σπαταλήθηκες τόσα χρόνια».

από το περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τ. 1628

 

 

2 Σχόλια to “στιγμές”

  1. Aταίριαστος Says:

    Ισως ο καλύτερος εκπρόσωπος ενός φαινομενικά απλού αλλά απαιτητικού ποιητικού είδους: του επιγράμματος… Σ’ ευχαριστώ που μου τον θύμισες.

  2. Θωμάς Says:

    Αταίριαστε, ο ίδιος ο Μόντης δήλωνε το 1984 στον Γ. Κιτρομηλίδη πως είχε γράψει μέχρι τότε 2.000 «στιγμές». Με δεδομένο πως ο Μόντης πέθανε το 2004 μπορείς να φανταστείς πόσες «στιγμές» έγραψε;

    Ψάχνοντας στην ιστοσελίδα του Κ. Μόντη
    (http://www.costasmontis.com/video_gr.html) μήπως ανακαλύψω πόσες είναι οι «στιγμές», βρήκα -ανάμεσα σε πολλά άλλα- ένα ακόμα «διαμάντι»:

    Ο ΘΕΤΙΚΟΣ ΚΙ Ο ΥΠΕΡΘΕΤΙΚΟΣ ΒΑΘΜΟΣ ΕΝΟΣ ΕΠΙΘΕΤΟΥ:
    Τώρα έχουμε, Παναγιοτάτους, Παναγία μου.
    Τώρα έχουμε υπερθετικούς βαθμούς.
    Κι εσένα σ’ αφήσαμε στο θετικό βαθμό!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: