ένας άνδρας, μια γυναίκα

Η Μαρία Ρεζάν γράφει στην εφημερίδα «Ελευθερία» (13/11/1966) για την ταινία «Ένας άνδρας, μια γυναίκα» του Κλοντ Λελούς.

Τώρα που το φιλμ παίχθηκε κατά κόρον και οι Αθηναίοι το είδαν και το σχολίασαν κατά κόρον, μπορεί κι αυτή η στήλη να το μνημονεύσει χωρίς να μπαίνει στα χωράφια της κριτικής ή της διαφημίσεως.
Το φιλμ είναι το «Ένας άντρας, Μια γυναίκα». Δεν θυμάμαι πόσες φορές το είδα. Και κάτι διαφορετικό μου άρεσε κάθε φορά σ’ αυτό. Η μουσική του, η μελαγχολία της μεγάλης ατυχίας και η χαρά μέσα στη μεγάλη λύπη που ζουν οι πρωταγωνιστές του. Ακόμα το ότι η Ανούκ Αιμέ και ο Ζαν Λουί Τρεντινιάν θα μπορούσαν νάτανε εσείς κι εγώ και όλοι μας κάποια στιγμή. Κάτι ασήμαντες λεπτομέρειές του, ισάριθμες αληθινές φωτογραφίες της ζωής: Το γκαρσόνι που παίρνει παραγγελία και δεν ξεκολλάει από το ζευγάρι. Ο Τρεντινιάν που μέσα σ’ ένα αυτοκίνητο σχεδιάζει τη συνάντησή του με την Ανούκ και αμφιταλαντεύεται μέχρι που σε μια στιγμή σκέπτεται: «Έχω ακόμα πέντε χιλιόμετρα για να σκεφθώ». (Πόσες φορές μέσα σ’ ένα τρόλεϊ ή σ’ ένα αυτοκίνητο δεν έχετε πει στον εαυτό σας πηγαίνοντας για ένα λεπτό διάβημα: «Θα αποφασίσω μετά την Ομόνοια» – όταν είσαστε βέβαια ακόμα στο Σύνταγμα).
Πέρασαν κάμποσες βδομάδες από τότε που είδα κάμποσες φορές το «Ένας άνδρας, Μια γυναίκα». Κι αφού κάμποσες φορές έφερα στο νου μου τις εικόνες του, νομίζω πως βρήκα γιατί άρεσε τόσο και σε τόσους. Το φιλμ είναι πρωτότυπο για κάτι πολύ κοινό στην τέχνη της εποχής μας: τελειώνει ωραία. Ο σκηνοθέτης του Λελούς ξεπέρασε το άγχος της εποχής μας: Τις αρρωστημένες καταστάσεις – το προϊόν που τροφοδότησε πληθωρικά τον κινηματογράφο, τα αναγνώσματά μας, την ζωή μας και έγινε σχεδόν βίωμά μας μεταπολεμικά – οι ήρωες του Λελούς τις ξεπερνούν με υγεία. Το φιλμ του λέει στον θεατή, με ευρωπαϊκό τρόπο, αυτό που έλεγε με αμερικανικό η αλησμόνητη «Γκαρσονιέρα»: «Όλοι σας κάποια ώρα, περνάτε μια στιγμή που δεν είναι ωραία. Αν την ξεπεράσετε με υγεία, η ζωή είναι ωραία».

ΜΑΡΙΑ ΡΕΖΑΝ
εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 13/11/1966

  
(Τρέιλερ της ταινίας στο οποίο ακούγεται η υπέροχη μουσική του Φράνσις Λάι)

Η ταινία του Κλοντ Λελούς κέρδισε το 1966 τα βραβεία Όσκαρ καλύτερου ξενόγλωσσου φιλμ και καλύτερου σεναρίου, ενώ ήταν υποψήφια για τα Όσκαρ σκηνοθεσίας και καλύτερης γυναικείας ερμηνείας. Ακόμα την ίδια χρονιά η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών.

Ο Ζαν Λουί Τρεντινιάν και η Ανούκ Αιμέ σε σκηνή από την ταινία
(από το
ethnos.gr)

 


προτελευταία σκηνή της ταινίας

 


τελευταία σκηνή της ταινίας

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: