το μεγαλείο της πλάνης

Η σημερινή ανάρτηση περιλαμβάνει αποσπάσματα από τις «Προσωπικές σημειώσεις» του Άγγελου Τερζάκη.

16. Η Αλήθεια, από την ίδια της τη φύση είναι φτιαγμένη για πολύ λίγους. Και ούτε αυτοί άλλωστε μπορούν ν’ αντισταθούν στο διαλυτικό της αγκάλιασμα, στη θανατηφόρα εξομολόγησή της. 

23. Υπεροψία θα πει να μην μπορείς να διαβάζεις τα διδάγματα της ζωής. 

27.  Μας αναστατώνει το γεγονός του θανάτου, όμως λησμονούμε ότι είναι τόσο φυσιολογικό όσο μια γέννηση, και πάντως πολύ πιο αναγκαίο… 

44. Είναι αξιοσημείωτο ότι η Φύση έχει γεννήσει τον πολέμιό της (τον άνθρωπο). Μεγαλοψυχία; Λάθος; Τύχη τυφλή; 

45. Το κακό είναι σύμφωνο με τη φυσική τάξη του κόσμου. Το καλό είναι που αποτελεί εισβολή αδόκητη μέσα της. 

54. Χμ! αυτοί οι «καλοί άνθρωποι» που είναι πρόθυμοι όλα να τα παινέψουν, όλα να τα συχωρέσουν, όλα να τ’ ανεχθούν. Κάνουν τη ζωή επίπεδη, χωρίς αξιολογικές διακυμάνσεις. Αν ίσχυε η «καλοσύνη» τους, θα επιτρέπονταν όλα – με ποιο αποτέλεσμα; Να επωφεληθούν φυσικά, οι πονηροί. Να επιβραβευθούν οι φαύλοι. 

64. Δεν πιστεύω στην καθαρότητα πράξεων που γίνονται από όχι καθαρούς ανθρώπους. 

72. Η ελευθερία προϋποθέτει τη σκληρότητα. Δεν μπορώ να είμαι ελεύθερος όταν ενδίδω.

74. Μήπως θα ‘πρεπε να αναθεωρηθεί η ηθική; Όπως είναι, πλάθει υποκριτές και θύματα. Υποκριτές εκείνους που δεν την πιστεύουν αλλά αναγνωρίζουν τη χρησιμότητά της, θύματα εκείνους που την πιστεύουν.

89. Οι τρεις  βασικοί νόμοι της ζωής είναι: το άνισο, το άδικο, το ανήθικο.  

126. Έχω αμαρτήσει κι εγώ γιατί πρόσφερα την ελπίδα.

191. Όλων μας το κορμί είναι φτιαγμένο από λάσπη, μερικών όμως είναι και η ψυχή. 

194. Το δράμα είναι πως ο Θεός είναι σύλληψη υποκειμενική. Η εποχή μας ζητάει αντικειμενικές αλήθειες.  

200. Το αληθινό δράμα στην περίπτωση του Σάντσου και του Δον Κιχώτη είναι ότι ο Σάντσος μπορεί να φανερώνει στο Δον Κιχώτη την πλάνη του, ο Δον Κιχώτης όμως δε γίνεται  ποτέ ν’ αποδείξει στο Σάντσο το μεγαλείο της πλάνης. 

ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ «ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ»
Εκδόσεις ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ / ΕΥΘΥΝΗ

15 Σχόλια to “το μεγαλείο της πλάνης”

  1. Τελευταίος Says:

    Θωμά, όταν μιλάω με φίλους, συναδέρφους και γενικά με όσους συναναστρέφομαι, και υποστηρίζω, όπως και ο Τερζάκης, τα αριθ. 27, 44 και 72, όλοι με λένε απάνθρωπο. Δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι τα παραπάνω αναφερθέντα αποτελούν αναγκαία προϋπόθεση για τη συνέχεια της Φύσης, της Τέχνης και της Ελπίδας αντίστοιχα. Ειδικά ο θάνατος. Χωρίς να είμαι ερασιθάνατος, νομίζω ότι η ορμή προς θάνατο που έχουμε ριζωμένη όλοι οι άνθρωποι στο υποσυνείδητό μας είναι η δύναμη εκείνη που οδήγησε αφενός στην πρόοδο του είδους κι αφετέρου στους πολέμους που επέφεραν βεβαίως τόσα δεινά…
    Συγχαρητήρια, ακόμα μια υπέροχη ανάρτηση.

    • Θωμάς Says:

      Μ’ έβαλε σε σκέψεις η παρατήρησή σου για το θάνατο. Κάτι ανάλογο έγραψε κι ο Σ. Πατατζής, πως γίναμε δηλαδή άνθρωποι γιατί «κάποιοι πρόγονοί μας πάλευαν και είχαν το θάρρος να πεθάνουν όταν χρειαζόταν».
      Όμως για για το θέμα της Ελπίδας, μήπως μπορείς να εξηγήσεις περισσότερο το συλλογισμό σου;
      Τα σχόλιά σου είναι πολύ ενδιαφέροντα όπως και η ιστοσελίδα σου.

  2. Τελευταίος Says:

    Να σου το θέσω απλά. Ο λαός λέει: Πάνω απ’ όλα η υγεία. Εγώ διαφωνώ. Θεωρώ ότι πάνω από όλα είναι η Ελευθερία. Μόνο ο ελεύθερος άνθρωπος είναι ικανός να πράττει και να συλλογίζεται σωστά. Το έχει πει κι ο Καζαντζάκης. Αυτός λοιπόν που η λογική του ‘ενεργεί’ ελεύθερα και συνεπώς ορθά, αυτός είναι ικανός να ελπίζει. Να ελπίζει για οτιδήποτε τον απασχολεί, για οτιδήποτε προσδοκά. Ο άνθρωπος που δεν είναι ελεύθερος, δεν μπορεί να ελπίζει για τίποτα άλλο παρά μόνο για την ελευθερία του. Κι αυτό, αν έχει συνείδηση ότι δεν είναι ελεύθερος (δες δογματικοί κλπ. άνθρωποι). Η ελευθερία λοιπόν, σύμφωνα με την άποψή μου, είναι αναγκαία και απαραίτητη προϋπόθεση για την Ελπίδα.
    Δεν ξέρω αν συμφωνείς μαζί μου, αλλά ο περιορισμένος χώρος υποβολής σχολίων δε μου επιτρέπει να αναλύσω περαιτέρω το σκεπτικό μου.
    Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

    • Θωμάς Says:

      Αρχικά νόμισα πως μπέρδεψες τα νούμερα, αλλά τώρα κατάλαβα πώς συνδέεις την έννοια της ελευθερίας με την ελπίδα.
      Απολαυστική η κουβέντα μαζί σου. Την υγειά μας νάχουμε -για να διαφωνήσω και λίγο μαζί σου- να συζητάμε κι άλλα παρόμοια θέματα…

  3. silena Says:

    Η ατομική ελευθερία συγκρούεται πάντα με τον αλτρουισμό.
    Ζω ελεύθερος σημαίνει, ζω μόνος και η μοναξιά θέλει δύναμη και καθαρότητα.
    Όσο για τη σκληρότητα, τι πιο σκληρό από την ηθελημένη μοναξιά?

    Δε σας κρύβω πως σήμερα δεν πιστεύω πια στο ενδεχόμενο να μπορέσει κανείς να ζήσει πραγματικά ελεύθερος. Διότι η ελευθερία προυποθέτει διαρκή αμφισβήτηση και αναζήτηση της αλήθειας που έχουμε μέσα μας, της αλήθειας που καλούμεθα να υπερασπιστούμε, της αλήθειας των άλλων…
    Εκτός αυτού με τόση υποκρισία, ψευτιά, κατακερματισμό της οποιασδήποτε ανθρώπινης αξίας, πώς μπορεί κανείς να πιστέψει, πώς μπορεί κανείς να αποφύγει την ηθελημένη απομόνωση, πώς μπορεί κανείς να αναστήσει την ελπίδα?

    εξαιρετική η ανάρτηση, χάρηκα πραγματικά που σας βρήκα
    καλό βράδυ

    • Θωμάς Says:

      Silena, κι εγώ χάρηκα με την επίσκεψή σου. Μελαγχολικό αλλά τόσο αληθινό το σχόλιό σου…

  4. silena Says:

    δυστυχώς η κατά πρόσωπο αντιμετώπιση της πραγματικότητας είναι λιγάκι πικρή! καληνύχτα

  5. Τελευταίος Says:

    Θα συμφωνήσω με τη silena ότι είναι δύσκολο να ζήσει κανείς πραγματικά ελεύθερος και συμπληρώνω ότι ενδεχομένως είναι αδύνατο, όχι μόνο σήμερα, αλλά σχεδόν πάντα.
    Θα διαφωνήσω όμως στον ισχυρισμό της ότι η ατομική ελευθερία συγκρούεται πάντα με τον αλτρουισμό. Νομίζω ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Όσο περισσότερο αλτρουιστής είναι κάποιος τόσο περισσότερο ελεύθερος είναι, αφού όσα περισσότερα δίνει και όσα περισσότερα απαρνιέται τόσο εγγύτερα φτάνει στο ιδανικό. Για να το θέσω αλλιώς, όσα περισσότερα κρατάει κάποιος για τον εαυτό του, και δε μιλάω μόνο για υλικά αγαθά, τόσο κλείνεται, φυλακίζεται μέσα του και δεν μπορεί να νιώσει ελεύθερος πραγματικά. Πέφτει ο ίδιος θύμα του φόβου του να μη χάσει τα κεκτημένα. Ενώ αν αυτοθέλητα τα παραδώσει, τα χαρίσει, ακόμα και την ίδια την ελευθερία του που λέει ο λόγος να παραχωρήσει, τόσο πιο ελεύθερος θα είναι, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο.
    Συγνώμη για το μακροσκελές σχόλιο.

    • Θωμάς Says:

      Τελευταίε, δεν πρόκειται φυσικά να απαντήσω αντί για τη Silena. Όμως θέλω να διατυπώσω τη δική μου άποψη που είναι πιο κοντά της. Αλτρουιστής νομίζω δεν είναι μόνο αυτός που δίνεται στους ξένους μα και αυτός που δίνεται ή θυσιάζεται για τους δικούς του: παιδιά, σύζυγο, γέρο και άρρωστο γονέα. Και όσο περισσότερο δίνεται στους ανθρώπους που αγαπάει τόσο νομίζω χάνει την προσωπική του ελευθερία. Όσο κι αν προσπαθώ να το δω απ’ τη δική σου οπτική (περί αυτοθέλητης θυσίας) δεν μπορώ να συμφωνήσω.

      • Τελευταίος Says:

        Μα και ο/η σύζυγος, ο άρρωστος γονιός δεν είναι ένας ‘ξένος’; Ξένος με την έννοια του αλλότριου προς τη δική μας ύπαρξη; Και γιατί όταν δίνεται σ’ αυτούς που αγαπάει χάνει την ελευθερία του; Αντίθετα την κερδίζει. Αν, υποθετικά μιλώντας, βρισκόσουνα σε ένα νησί μόνος, χωρίς εκεί να υπάρχει η δυνατότητα να δοθείς σε κανένα, θα ήσουν πραγματικά ελεύθερος; Ή μήπως ελεύθερος θα ήσουν όταν μέσα στο πλήθος γινόσουν ένα μ’ αυτό, αρωγός σ’ αυτόν που έχει ανάγκη, οδηγός στον τυφλό και θεραπευτής στον άρρωστο; Τότε δε θα «μοίραζες» την ύπαρξή σου με όλους; Τότε δε θα ήσουν πραγματικά ελεύθερος σπάζοντας τα δεσμά της ίδιας σου της ύπαρξης, της οντότητάς σου;

        Συγχώρα με, μακρηγόρησα πάλι…

      • silena Says:

        θωμά, έτσι ακριβώς το εννοούσα κι εγώ στα γραφόμενά μου. Μιλούσα δηλαδή για «θυσία» της οποιασδήποτε προσωπικής ελευθερίας για χάρη των αγαπημένων, συγγενών…., που προφανώς είναι στέρηση της ελευθερίας στο όνομα της αγάπης μας για τους άλλους!
        Άλλωστε νομίζω πως έχουμε κάνει όλοι μας ένα θεμελιώδες λάθος! δεν δώσαμε καν τον ορισμό της ελευθερίας όπως ο καθένας μας την εννοεί! γιατί όπως όλοι οι συνομιλητές μου καταλαβαίνουν, λόγω της μοναδικότητας των ανθρώπων, μοναδικές είναι και οι απόψεις. Σας ευχαριστώ και συγγνώμη αν σας κούρασα με το σχόλιό μου

  6. Θωμάς Says:

    Τελευταίε, αναγκάζομαι να διακόψω την κουβέντα μας γιατί η μικρή διαμαρτύρεται -και με το δίκιο της- πως πεινάει. Κι ύστερα ακολουθούν τα εξωσχολικά. Αυτό δεν είναι παράδειγμα απώλειας της ελευθερίας μου;

    • Τελευταίος Says:

      Να τη χαίρεσαι τη μικρή σου.
      Και όχι, δεν είναι απώλεια της ελευθερίας. Όταν σου χαμογελάει τότε τί είναι; Όταν σε παίρνει αγκαλίτσα τότε τί είναι; Όταν κοιμάται στην αγκαλιά σου τότε τί είναι;
      Έχω κι εγώ δυο μικρούς που όχι μόνο μου «στερούν» την ελευθερία, αλλά δε μ’ αφήνουν να σχολιάσω… Τους κυνηγάω όλη την ώρα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: