…της Κορέας

Το βιβλίο του Γιώργου Ιωάννου «ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΙΜΑ» διαθέτει υλικό για αμέτρητες αναρτήσεις. Εμείς θα περιοριστούμε μόνο σε δύο ακόμη αποσπάσματα. Ένα το σημερινό και ένα της ανάρτησης του Σαββάτου. Στο σημερινό απόσπασμα ο Γ. Ιωάννου μιλάει για τον πόλεμο της Κορέας (1950-1953) στον οποίο, σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Αεροπορίας, η Ελλάδα συμμετείχε για να βοηθήσει «στην επικράτηση της ειρήνης στη μακρινή Ασία».

 

Όταν ήρθε ο καιρός να πάμε κι εμείς στρατιώτες, κι εκεί που ήμασταν πια ήσυχοι, ξέσπασε στην Κορέα ο αλλόκοτος εκείνος πόλεμος. Ήταν ένα από τα πρώτα μεγάλα σκατά, που μας έβαλαν να φάμε οι απαίσιες μεγάλες δυνάμεις. Και όχι μόνο να το φάμε αλλά και να το θεωρούμε ύψιστο εθνικό καθήκον. Δυο συμμαθητές μου άφησαν τα κόκαλά τους, πολεμώντας εκεί. Και όλοι μας περάσαμε μεγάλα καρδιοχτύπια. Κρύο, πράμα, πολύ…
Πρώτα κυκλοφορούσε στο στρατόπεδο η φήμη πως θα περάσουν πάλι για την Κορέα. Μετά ο επιλοχίας καλούσε μερικούς, όχι πάντως τα ρεμάλια, και τους έλεγε με ασυνήθιστη φυσικότητα, να βάλουν τη στολή εξόδου, να γυαλίσουν τις αρβύλες τους και να παρουσιαστούν στον υπασπιστή αμέσως. Ο υπασπιστής τους έμπαζε έναν έναν στο γραφείο του διοικητή κι αυτοί χτυπώντας δυνατά το πόδι έκαμναν εκείνη την παρουσίαση. Και στο τέλος πρόσθεταν: «Διατάξτε!» Και ο σκουντούφλης διοικητής, αφού ρωτούσε με υπογραμμισμένη αδιαφορία κάτι οικογενειακά πράγματα, που αλίμονό σου αν δεν το μυριζόσουνα να τα τονίσεις, «διέταζε». Και αναποδογύριζαν ξαφνικά τα πάντα. Έτσι όπως ήσουν σε στάση προσοχής, ένιωθες να αμολιέσαι σαν βολίδα στην άβυσσο.
Πήγαινες, συμμάζευες αμίλητος τα υπάρχοντά σου, ενώ οι άλλοι που το είχαν μάθει κιόλας σού έριχναν κλεφτές τρομαγμένες ματιές, τα παρέδιδες στη διαχείριση, χαιρετούσες με δήθεν ανέμελες φωνές όσους πρόφταινες, κι ώσπου να το νιώσεις, βρισκόσουν μαζί με τους άλλους εκλεκτούς σ’ ένα τζέημς, που σας πήγαινε στο ειδικό στρατόπεδο. Το ταξίδι για τα «σύνορα της Ελευθερίας» είχε κιόλας αρχίσει.
Σε μερικές μέρες, όταν τα συγκεκριμένα περιστατικά πήγαιναν πάλι να επουλωθούνε, στην ώρα της πρωινής διαφώτισης της μονάδας, ο διαφωτιστής αξιωματικός έριχνε ξαφνικά, με χαμηλή συνωμοτική φωνή, την ερώτηση: «Κι εδώ που τα λέμε, παιδιά, τι δουλειά έχουμε κι εμείς στην Κορέα;» Εκείνη την κρίσιμη στιγμή ολόκληρο το Άλφα Δύο, με τα καρφιά του, είχε τα μάτια του δεκατέσσερα να πιάσει τις αντιδράσεις και του συνόλου αλλά και ορισμένων. Τους έκαμναν φάκελο ή πλούτιζαν τον παλιό τους. Μερικούς τους έστελναν και στη Μακρόνησο, που βρισκόταν στα τελευταία της. Δεν ξέρω αν τους έκαμναν κακό, μάλλον σε καλό τους βγήκαν οι διώξεις. Τη νύφη την πλήρωσαν, κυρίως, οι κανονικοί πολίτες, αυτοί που εννοούσαν να εκτελέσουν τις υποχρεώσεις τους, χωρίς πολλά πολλά κουνήματα και αποκλίσεις, για να ξεμπερδεύουν. Οι εξτρεμιστές, δεξιοί και αριστεροί, κυρίως βέβαια οι πρώτοι, αλλά ως ένα βαθμό και οι δεύτεροι, είχαν τα αποκούμπια τους, τους ιδεολογικούς φίλους τους, τα κανάλια τους, και στις δύσκολες στιγμές αρκετά τη βόλευαν.
Τελικά είμαστε η παράλογη γενιά της Κορέας. Και στο Μουσείο Πολέμου φιγουράρουν ακόμα τα συγχαρητήρια – «προεδρική μνεία» είναι ο όρος ο διπλωματικός – του αλησμόνητου εκείνου δικτάτορα της Νότιας Κορέας Σύγκαν Ρη, μεταφρασμένα σε βαθιά καθαρεύουσα. Και στον Άγνωστο, πάνω σε μια πέτρα του αρκετά υποβλητικού τείχους γράφεται απλά: «Κορέα». Αυτό είναι υποφερτό, και παρόλο που ηχεί αταίριαστα, θυμίζοντας την εκμετάλλευση του αίματός μας από τους ξένους προστάτες, έπρεπε να γίνει. Πολλά παιδιά σκοτώθηκαν εκεί «κομμένα και σφαμένα κι ανεγνώριστα». Έχουμε κι εμείς, λοιπόν, τις ιστορικές περγαμηνές μας.
Και έχουμε όσο ίσως καμιά άλλη σημερινή γενιά τα ίχνη από τις πράξεις των άλλων πάνω μας, ουλές και καψίματα, που κάμναμε πως δεν τα προσέχουμε τότε, δεν μας καίνε τάχατες, μα τώρα, όσο περνάει κι ο καιρός, τα νιώθουμε ν’ ανοίγουν ν’ ανοίγουν και παντού ν’ απλώνονται.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ «ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΙΜΑ»
Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

 

ΥΓ: Οι συνολικές απώλειες των Ελλήνων στην Κορέα ήταν 186 νεκροί και 610 τραυματίες. Οι Κορεάτες άμαχοι νεκροί ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο. Οι Αμερικανοί στρατιώτες που σκοτώθηκαν ήταν 54.246, οι Κινέζοι νεκροί στρατιώτες ήταν 660.000 -η Κίνα βοήθησε στον πόλεμο αυτό τη Β. Κορέα-, ενώ συνολικά οι δυνάμεις του ΟΗΕ -οι Αμερικανοί είχαν την κάλυψη του ΟΗΕ για αυτή την επιχείρηση- είχαν 400.000 απώλειες.

Οι αριθμοί των νεκρών όσο και αν φαίνονται απίστευτοι είναι παρμένοι από τις ιστοσελίδες:

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%9A%CE%BF%CF%81%CE%AD%CE%B1%CF%82

http://www.bulgarmak.org/korea_war.htm

5 Σχόλια to “…της Κορέας”

  1. Τελευταίος Says:

    Η συμμετοχή της Ελλάδας σ’ αυτόν τον πόλεμο είναι ένα από τα πράγματα που δεν πρόκειται να κατανοήσω ποτέ μου. Γνωρίζω τα περί εξωτερικής πολιτικής κλπ κλπ, αλλά είναι κάτι αδιανόητο…

    • Θωμάς Says:

      Έχοντας ένα θείο που πολέμησε στην Κορέα εθελοντής είχα την εντύπωση πως όλοι όσοι πήγαν εκεί ήταν εθελοντές. Να όμως που η μαρτυρία του Ιωάννου αποδεικνύει πως τελικά δεν πήγαν όλοι με τη θέλησή τους…

  2. newagemama Says:

    Τι να πω…Συγκλονιστικό. Ενας πόλεμος που πέρασε στο ντούκου, σαν να έχει «ξεχάσει» η συλλογική μνήμη την ελληνική ψυχή που έφτασε εκεί. Ωραία ανάρτηση,

    http://newagemama.com

  3. Θωμάς Says:

    Δυστυχώς είναι λογικό κι αναμενόμενο να ξεχνά η συλλογική μνήμη όσα δεν την κάνουν να νιώθει περήφανη… Αν και τα τελευταία χρόνια σα να έχει αρχίσει να ξεχνάει τα πάντα…

  4. Δημήτρης Παπαδόπουλος Says:

    Οι Αμερικανοί είχαν την κάλυψη του ΟΗΕ; Τι πρωτότυπο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: