Archive for Δεκέμβριος 2010

άνοστη η αλήθεια…

07/12/2010

Δεν υπάρχει πιο απίθανο πράμα από την αλήθεια.

Μ. ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ «ΓΙΟΥΓΚΕΡΜΑΝ»

 

 

Κάθε στιγμή τα λόγια μας είναι το ψέμα και μόνο η πράξη μας η αλήθεια.

ΤΑΣΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ «ΟΙ ΠΑΝΘΕΟΙ»

 

Πάντα αμφιβάλλω για την αλήθεια μου και τις αλήθειες των αλλωνών.

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ «ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ»

 

Ζωντόβολα μη φοβάσθε την ΑΛΗΘΕΙΑ. Η Αλήθεια δεν σκοτώνει. Τα ΨΕΜΑΤΑ καταθάπτουν τους Λαούς.

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ «ΕΚΚΛΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ ΚΟΙΝΟΝ»

 

Η αλήθεια είναι ελαστική και πολυπρόσωπη. Εξαρτάται από πού την κοιτάς. Ποια πλευρά της θα υποστηρίξεις.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΓΚΛΗΣ «ΟΙ ΣΗΜΑΔΕΜΕΝΟΙ»

 

Ω, Θεέ, τι κακόμορφη που είναι όταν το θέλει η αλήθεια. Ω, τι μεγαλοφυΐα στη χαιρεκακία της, στην έχθρα της για τον άνθρωπο!

ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ «ΔΙΧΩΣ ΘΕΟ»

 

Έτσι είνε ο κόσμος! Μισεί τον μη γνωρίζοντα να σκεπάζη την αλήθειαν διά ψευδούς  πέπλου.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΩΡΑΪΤΙΔΗΣ «ΤΟ ΤΑΞΙΜΟΝ»

 

Η αλήθεια είναι καλή Θεά, αλλά τα πάθη του ανθρώπου συχνότατα την νομίζουν εχθρή.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ «ΔΙΑΛΟΓΟΣ»

 

Όταν παραστήση κανείς γυμνήν την αλήθειαν, φαίνεται σκληρός και ανυπόφερτος. Είναι όμως τω όντι επωφελής.

ΡΗΓΑΣ ΒΕΛΕΣΤΙΝΛΗΣ «ΣΧΟΛΕΙΟΝ ΤΩΝ ΝΤΕΛΙΚΑΤΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ»

 

Υπάρχει τίποτα αληθινότερο από την αλήθεια; Ναι, το παραμύθι. Αυτό δίνει νόημα αθάνατο στην εφήμερη αλήθεια.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ «ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΚΟ»

 

Από το ευλαβικό ψέμα προτιμώ την ανίερη αλήθεια.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ «ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ»

 

Όλοι αγαπούν τα ψόματα να λεν, να μας γελούσι,

Και την αλήθεια άθρωπος δε θε να τη ακούση.

ΒΙΤΣΕΝΤΖΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ «ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ»

 

Η αλήθεια είναι αμαρτία. Η πιο χοντροκομμένη, η πιο αφιλάνθρωπη μορφή της ψευτιάς. Να την πει κανείς μόνο για να σώσει κεφάλι από κρεμάλα, μόνο τότε πρέπει.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ «ΒΑΡΔΙΑ»

 

Δεν υπάρχει η Αλήθεια. Υπάρχουν ωστόσο πολλές μικρές αλήθειες, που όλες μαζί δεν κάνουν καμιά μεγάλη Αλήθεια, παρά μνήσκουν πάντα μικρές αλήθειες…

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ «ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ»

 

Αλήθεια είναι ό,τι δίνει φτερά στον άνθρωπο, ό,τι γεννάει μεγάλα έργα και μεγάλες ψυχές και μας σηκώνει ένα μπόι απάνω από της γης. Ψευτιά, ό,τι ψαλιδίζει τα φτερά του ανθρώπου.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ «Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ»

 

Κρύο πράμα η αλήθεια. μην κοιτάς που τήνε πιπιλούμε οληώρα σα γλειφιντζούρι. Πικρή η άτιμη, φαρμάκι…

ΔΙΔΩ ΣΩΤΗΡΙΟΥ «ΚΑΤΕΔΑΦΙΖΟΜΕΘΑ»

 

Η αλήθεια είναι πάντοτε παράλογος, και διά τούτο δεν την λέγουσι ποτέ οι φρόνιμοι και ηλικιωμένοι άνθρωποι, αλλά την ομολογούσιν οι μεθυσμένοι, οι τρελλοί, οι άρρωστοι και τα μικρά παιδία.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ «ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ»

 

Η Αλήθεια, από την ίδια της τη φύση είναι φτιαγμένη για πολύ λίγους. Και ούτε αυτοί άλλωστε μπορούν ν’ αντισταθούν στο διαλυτικό της αγκάλιασμα, στη θανατηφόρα εξομολόγησή της.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ «ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ»

                                                                                                                       

Το μεν αληθές εν, το δε ψεύδος πολυσχιδές.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΝΑΖΙΑΝΖΗΝΟΣ

 

Δεν μπορεί να εξωραϊσεις την αλήθεια χωρίς να τη χάσεις.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ «ΓΡΑΦΕΙ Ο ΕΥΒΟΥΛΟΣ»

 

Γιαλήθεια είνι πικρά.

Ανάρτυτη, άνοστη η αλήθεια.

Αλήθεια χωρίς ψέματα, φαγεί χωρίς αλάτι.

Α δεν τηνε στολίσεις με ψευτιαίς, ντρέπεται να ’βγη όξου η αλήθεια.

Α δεν ήταν και το ψέμα, εχανόνταν κ’ οι αλήθειαις.

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ (από τη Συλλογή Ν. ΠΟΛΙΤΗ)

 

Ουδένα απιθανώτερον της απλής αληθείας.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ «ΣΤΗΝ ΑΓΙ’ ΑΝΑΣΤΑΣΑ»

 

Προτιμώμεν την μίμησιν από την αλήθειαν. Απόδειξις ότι μας αρέσουν οι ξυρισμένοι, αλλ’ όχι και οι σπανοί.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΜΠΟΥΡΟΓΛΟΥ «ΝΕΑ ΘΡΥΨΑΛΑ»

Από το ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΡΙΟ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

 

Η αλήθεια δεν είναι αντικείμενο, είναι οδός.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΛΕΒΙΤΣΗΣ “ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ” άρθρο στο περιοδικό ΕΥΘΥΝΗ τ. 339 έτος 2000

 

Υπάρχουν εκατό τρόποι να κρύψεις την αλήθεια, ενώ για να την πεις ένας μόνο υπάρχει.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ από το βιβλίο της Κ. Α. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ “ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ” Εκδόσεις ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ

 

Το ψέμα είναι η αλήθεια που μας επιτρέπεται να τη λέμε κι εμπρός στους άλλους.    

ΘΡΑΣΟΣ ΚΑΣΤΑΝΑΚΗΣ «ΑΠΟ ΤΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΑΖΕΠΗ»
περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τ. 102, 15/3/1931

 

Την αλήθεια τη “φτιάχνει” κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα. 

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ «ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ»

 

Αναζητώντας τη γυμνή αλήθεια:

Και ο άγνωστος εξακολούθησε να γυρεύει την αλήθεια δεξιά κι αριστερά. Τον είχα χάσει κάμποσες ημέρες. Προχθές η τύχη τον έβγαλε πάλι μπροστά μου. Φαινότανε ευχαριστημένος, σαν άνθρωπος που είχε επιτύχει το σκοπό του.

-Τη βρήκατε; τον ερώτησα.

-Τη βρήκα επιτέλους… μου αποκρίθηκε και το πρόσωπό του έλαμπε από χαρά. Τη βρήκα, αλλά δεν ήτανε γυμνή. Απεναντίας. Φορούσε απάνω της του κόσμου τα κουρέλια. Το μόνο γυμνό μέρος του κορμιού της ήταν η μύτη της. Και προσπαθούσε να την κρύψει κι αυτή. Πώς να τη γνωρίσω; Δε θα τη γνώριζα ποτέ μου, αν δε με βεβαίωνε η ίδια πως είναι η Αλήθεια.

-Από πότε ντύθηκες, γλυκύτατη θεά, την ερώτησα σαστισμένος. Σε ήξερα πάντα γυμνή.

-Λάθος κάνετε, κύριε… μου αποκρίθηκε. Ποτέ μου δεν παρουσιάστηκα γυμνή στον κόσμο.

-Από σεμνότητα;

-Όχι από σεμνότητα, κύριε. Από υπερηφάνεια. Είμαι πάρα πολύ άσχημη και γριά, ώστε να παρουσιάζομαι γυμνή στον κόσμο. Παρουσιάζομαι πάντα ντυμένη, όπως με βλέπετε.

-Ώστε η φήμη της περίφημης γύμνιας σας;

-Πρόληψη, καθαρή πρόληψη, κύριε.

-Κι εκείνοι που καυχιούνται πως σας παρουσιάζουν γυμνή;

-Απατούν τον κόσμο, απλούστατα. Ποτέ κανένας δε με παρουσίασε γυμνή. Μονάχα η Ψευτιά παρουσιάζεται γυμνή. Γιατί η Ψευτιά είναι πάντα ωραία και πάντα νέα.

Αυτά μου είπε η Αλήθεια, κύριε. Και με ρώτησε να της πω τι θέλω απ’ αυτήν. «Θέλω, της είπα, να δω κι εγώ μια φορά γυμνή την Αλήθεια». Και την παρακάλεσα να γδυθεί. Εστάθηκε αδύνατο να την πείσω. «Ποτέ δε με είδε γυμνή ανθρώπινο μάτι… μου είπε. Αν μ’ έβλεπαν γυμνή οι άνθρωποι, δε θα μπορούσα πια να ζήσω. Και θα ήτανε το τέλος του κόσμου».

Αυτή την καταπληκτική αποκάλυψη μου έκανε ο άνθρωπος που γύρευε να βρει την Αλήθεια γυμνή και τη βρήκε ντυμένη, εξαφανισμένη μέσα στα πιο βαριά και αδιαφανή ρούχα. Έτσι, μέσα στη θριαμβική γύμνια της εποχής μας, η μόνη γυναίκα που απόμεινε ντυμένη είναι, ως φαίνεται, η Αλήθεια. Ας μη δοκιμάσει κανένας να τη γδύσει. Θα πέσει νεκρός στα πόδια της.

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ

απόσπασμα από το χρονογράφημά του «Η ΓΥΜΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ»

περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τ. 258

ο Εδουάρδος και η μπουζιέρα

04/12/2010

Η ιστορία ήταν γνωστή πολύ πριν αποφασίσει να την κάνει ταινία η Μαντόνα. Στις 11 Δεκεμβρίου του 1936 ο βασιλιάς της Αγγλίας Εδουάρδος Η΄ παραιτήθηκε από το θρόνο του για να μπορέσει να παντρευτεί την δυο φορές διαζευγμένη Αμερικανίδα Γουόλις Σίμπσον. Το γεγονός δε θα μας απασχολούσε αν δεν το είχε σχολιάσει με την καυστική του πέννα ο Γιώργος Ιωάννου:

Άλλο τραγούδι που ακουγόταν, όταν οι γυναίκες ευτυχισμένες έκαμναν τις δουλειές του σπιτιού, κακαρίζοντας γλυκά σαν τις κότες την εποχή που γεννάνε, ήταν εκείνο το ιδιαίτερα άνοστο, που όμως έκαμνε θραύση:

«Για μια γυναίκα, δεν είναι ψέματα,
ποιος δεν αρνήθηκε παλάτια, στέμματα…»

Ψιθυριζόταν με συγκίνηση πως το τραγούδι εννοούσε τον βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδο, που είχε παραιτηθεί από το θρόνο ο ανόητος, για να μπορέσει να πάρει ως γυναίκα του τη μη γαλαζοαίματη εκείνη μπουζιέρα, την κυρία Σίμπσον. Η ασκήμια και η ολοφάνερη ακαταδεξιά της Σίμπσον, αλλά και το ακατανόητο του όλου πράγματος, δεν ωθούσε σε ανακουφιστικές κρίσεις κανέναν, ούτε κι αυτούς που ήξεραν καλά από ωραίες γυναίκες. Αφού οι εφημερίδες όλου του κόσμου λένε ότι είναι πεντάμορφη, πρέπει να είναι. Η χειρονομία όμως του λεπτεπίλεπτου Εδουάρδου, που ερχόταν συνεχώς σε μεγάλη αντίθεση με τις συμφεροντολογικές χοντράδες των διαφόρων συζύγων ή μνηστήρων της γειτονιάς, που δεν θα ήθελαν να παραιτηθούν προς χάρη της εκλεκτής τους όχι από το θρόνο αλλά ούτε από την καρέκλα του καφενείου της Αγγλίας, και που συνεχώς ζητούσαν θυσίες από μέρους των γυναικών, οι οποίες γίνονταν ένα είδος συνειδητοί Εδουάρδοι, ενώ οι άνδρες έμοιαζαν με ασυνείδητες κυρίες Σίμπσον, δημιουργούσε εκείνη την εποχή πολλές κρίσεις και δάκρυα. Οι γυναίκες, που μπορεί να ήταν έξυπνες και καλές, αλλά ξέραν λίγα ή και καθόλου γράμματα –άλλωστε εφημερίδα αγοραζόταν την Κυριακή μόνο- φαντάζονταν τον Εδουάρδο ως τον τέλειο τύπο του παλικαριού, που πάνω απ’ όλα βάζει την καλή του και τα ατέλειωτα καπρίτσια της. Είδα, τελευταία, τον τάφο του στο αββαείο του Γουεστμίνστερ, το οποίο δεν είναι ούτε υγρό ούτε και ιδιαίτερα ανήλιο, όπως μας το παρουσιάζει ο Ουράνης. Απλώς μια μαύρη πλάκα στο δάπεδο, ούτε ενός τετραγωνικού ίσως, με το όνομα και τις βασικές ημερομηνίες. Πατάς απάνω για να περάσεις. Αθεράπευτα ρομαντικός ο Εδουάρδος…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ «ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΙΜΑ»
Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

η φωτογραφία είναι από το site:
ο ερευνητής της Βέροιας

 

…της Κορέας

02/12/2010

Το βιβλίο του Γιώργου Ιωάννου «ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΙΜΑ» διαθέτει υλικό για αμέτρητες αναρτήσεις. Εμείς θα περιοριστούμε μόνο σε δύο ακόμη αποσπάσματα. Ένα το σημερινό και ένα της ανάρτησης του Σαββάτου. Στο σημερινό απόσπασμα ο Γ. Ιωάννου μιλάει για τον πόλεμο της Κορέας (1950-1953) στον οποίο, σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Αεροπορίας, η Ελλάδα συμμετείχε για να βοηθήσει «στην επικράτηση της ειρήνης στη μακρινή Ασία».

 

Όταν ήρθε ο καιρός να πάμε κι εμείς στρατιώτες, κι εκεί που ήμασταν πια ήσυχοι, ξέσπασε στην Κορέα ο αλλόκοτος εκείνος πόλεμος. Ήταν ένα από τα πρώτα μεγάλα σκατά, που μας έβαλαν να φάμε οι απαίσιες μεγάλες δυνάμεις. Και όχι μόνο να το φάμε αλλά και να το θεωρούμε ύψιστο εθνικό καθήκον. Δυο συμμαθητές μου άφησαν τα κόκαλά τους, πολεμώντας εκεί. Και όλοι μας περάσαμε μεγάλα καρδιοχτύπια. Κρύο, πράμα, πολύ…
Πρώτα κυκλοφορούσε στο στρατόπεδο η φήμη πως θα περάσουν πάλι για την Κορέα. Μετά ο επιλοχίας καλούσε μερικούς, όχι πάντως τα ρεμάλια, και τους έλεγε με ασυνήθιστη φυσικότητα, να βάλουν τη στολή εξόδου, να γυαλίσουν τις αρβύλες τους και να παρουσιαστούν στον υπασπιστή αμέσως. Ο υπασπιστής τους έμπαζε έναν έναν στο γραφείο του διοικητή κι αυτοί χτυπώντας δυνατά το πόδι έκαμναν εκείνη την παρουσίαση. Και στο τέλος πρόσθεταν: «Διατάξτε!» Και ο σκουντούφλης διοικητής, αφού ρωτούσε με υπογραμμισμένη αδιαφορία κάτι οικογενειακά πράγματα, που αλίμονό σου αν δεν το μυριζόσουνα να τα τονίσεις, «διέταζε». Και αναποδογύριζαν ξαφνικά τα πάντα. Έτσι όπως ήσουν σε στάση προσοχής, ένιωθες να αμολιέσαι σαν βολίδα στην άβυσσο.
Πήγαινες, συμμάζευες αμίλητος τα υπάρχοντά σου, ενώ οι άλλοι που το είχαν μάθει κιόλας σού έριχναν κλεφτές τρομαγμένες ματιές, τα παρέδιδες στη διαχείριση, χαιρετούσες με δήθεν ανέμελες φωνές όσους πρόφταινες, κι ώσπου να το νιώσεις, βρισκόσουν μαζί με τους άλλους εκλεκτούς σ’ ένα τζέημς, που σας πήγαινε στο ειδικό στρατόπεδο. Το ταξίδι για τα «σύνορα της Ελευθερίας» είχε κιόλας αρχίσει.
Σε μερικές μέρες, όταν τα συγκεκριμένα περιστατικά πήγαιναν πάλι να επουλωθούνε, στην ώρα της πρωινής διαφώτισης της μονάδας, ο διαφωτιστής αξιωματικός έριχνε ξαφνικά, με χαμηλή συνωμοτική φωνή, την ερώτηση: «Κι εδώ που τα λέμε, παιδιά, τι δουλειά έχουμε κι εμείς στην Κορέα;» Εκείνη την κρίσιμη στιγμή ολόκληρο το Άλφα Δύο, με τα καρφιά του, είχε τα μάτια του δεκατέσσερα να πιάσει τις αντιδράσεις και του συνόλου αλλά και ορισμένων. Τους έκαμναν φάκελο ή πλούτιζαν τον παλιό τους. Μερικούς τους έστελναν και στη Μακρόνησο, που βρισκόταν στα τελευταία της. Δεν ξέρω αν τους έκαμναν κακό, μάλλον σε καλό τους βγήκαν οι διώξεις. Τη νύφη την πλήρωσαν, κυρίως, οι κανονικοί πολίτες, αυτοί που εννοούσαν να εκτελέσουν τις υποχρεώσεις τους, χωρίς πολλά πολλά κουνήματα και αποκλίσεις, για να ξεμπερδεύουν. Οι εξτρεμιστές, δεξιοί και αριστεροί, κυρίως βέβαια οι πρώτοι, αλλά ως ένα βαθμό και οι δεύτεροι, είχαν τα αποκούμπια τους, τους ιδεολογικούς φίλους τους, τα κανάλια τους, και στις δύσκολες στιγμές αρκετά τη βόλευαν.
Τελικά είμαστε η παράλογη γενιά της Κορέας. Και στο Μουσείο Πολέμου φιγουράρουν ακόμα τα συγχαρητήρια – «προεδρική μνεία» είναι ο όρος ο διπλωματικός – του αλησμόνητου εκείνου δικτάτορα της Νότιας Κορέας Σύγκαν Ρη, μεταφρασμένα σε βαθιά καθαρεύουσα. Και στον Άγνωστο, πάνω σε μια πέτρα του αρκετά υποβλητικού τείχους γράφεται απλά: «Κορέα». Αυτό είναι υποφερτό, και παρόλο που ηχεί αταίριαστα, θυμίζοντας την εκμετάλλευση του αίματός μας από τους ξένους προστάτες, έπρεπε να γίνει. Πολλά παιδιά σκοτώθηκαν εκεί «κομμένα και σφαμένα κι ανεγνώριστα». Έχουμε κι εμείς, λοιπόν, τις ιστορικές περγαμηνές μας.
Και έχουμε όσο ίσως καμιά άλλη σημερινή γενιά τα ίχνη από τις πράξεις των άλλων πάνω μας, ουλές και καψίματα, που κάμναμε πως δεν τα προσέχουμε τότε, δεν μας καίνε τάχατες, μα τώρα, όσο περνάει κι ο καιρός, τα νιώθουμε ν’ ανοίγουν ν’ ανοίγουν και παντού ν’ απλώνονται.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ «ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΙΜΑ»
Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

 

ΥΓ: Οι συνολικές απώλειες των Ελλήνων στην Κορέα ήταν 186 νεκροί και 610 τραυματίες. Οι Κορεάτες άμαχοι νεκροί ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο. Οι Αμερικανοί στρατιώτες που σκοτώθηκαν ήταν 54.246, οι Κινέζοι νεκροί στρατιώτες ήταν 660.000 -η Κίνα βοήθησε στον πόλεμο αυτό τη Β. Κορέα-, ενώ συνολικά οι δυνάμεις του ΟΗΕ -οι Αμερικανοί είχαν την κάλυψη του ΟΗΕ για αυτή την επιχείρηση- είχαν 400.000 απώλειες.

Οι αριθμοί των νεκρών όσο και αν φαίνονται απίστευτοι είναι παρμένοι από τις ιστοσελίδες:

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%9A%CE%BF%CF%81%CE%AD%CE%B1%CF%82

http://www.bulgarmak.org/korea_war.htm