την είχα αδικήσει…

Η φράση του τίτλου ανήκει στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Αυτός «είχε αδικήσει» μια κοπέλα όταν ήταν νέος. Το «αδίκημα» περιγράφεται με γλαφυρό τρόπο από τον Κώστα Βάρναλη και αντλήθηκε από το εξαιρετικό blog Έρρωσο:

Αλλά ίσως να είχε κάμει και “αδικία” σε κάποια κοπέλα! Να, όπως στο περιστατικό με το Μιλτιάδη Μαλακάση στη Δεξαμενή, όπου τον πλησίασε σκυθρωπός και μαζεμένος ο κυρ Αλέξανδρος. “Καλώς τον κυρ Αλέξανδρο”! Ο κυρ Αλέξανδρος δεν κάθισε, παρά είπε όρθιος: “Μίλτο, μπορείς να μου δανείσεις μια μαύρη γραβάτα;”. “Ευχαρίστως, αλλά τι τη θες;”. “Πέθανε η τάδε…Την είχα “αδικήσει”. Και τώρα θέλω να πενθήσω ”! Θα φαντάζεται κανείς τι μεγάλο “αδίκημα” της είχε κάνει! Τουλάχιστο την απάτησε κι ύστερα την εγκατάλειψε… Κι όμως το “αδίκημά” του ήτανε πολύ φοβερότερο- έτσι το ένιωθε! Όταν ήτανε δώδεκα χρονών στη Σκιάθο, τόνε πήρε ένα Σαββατοκύριακο ο πατέρας του ο παπάς και μαζί μ’ άλλους πιστούς πήγανε στο ξωκλήσι του Αη- Γιάννη του Μαγκούφη, όπου θα περνούσανε τη νύχτα.
Τη νύχτα κοιμηθήκανε σε χωριστό δωμάτιο οι θηλυκοί και σε χωριστό οι αρσενικοί. Αλλά ένας συνομήλικος του Παπαδιαμάντη τον παρέσυρε στο «βάραθρο της ακολασίας»! Του είπε να πάνε κρυφά έξω από το δωμάτιο των γυναικών και να τις ιδούνε από τη χαραμάδα. Ο Αλέξανδρος υπόκυψε στον πειρασμό. Ανέβηκε σε μια πέτρα, τέντωσε το λαιμό του κι είδε την κοπέλα να… γδύνεται! Αυτό ήταν το μεγάλο “αδίκημά” του.  Αν την έβλεπε γυμνή, χωρίς να θέλει, το αδίκημα θα ήταν μικρότερο. Αλλά τώρα πήγε επίτηδες. Και “ήδη εμοίχευσεν εν τη καρδία αυτού”, γράφει ο Βάρναλης με αγαθήν “ειρωνία”.

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ «ΑΙΣΘΗΤΙΚΑ, ΚΡΙΤΙΚΑ, ΣΟΛΩΜΙΚΑ»
Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

Το απόσπασμα προέρχεται από το πολύ ενδιαφέρον άρθρο της Σοφίας Κανταράκη Ρωμιές στη χώρα του Παπαδιαμάντη.

Εξίσου ενδιαφέρον όμως είναι και ένα άλλο άρθρο της Σοφίας, το: Ο Παπαδιαμάντης και ο Θεόφιλος

10 Σχόλια to “την είχα αδικήσει…”

  1. Τελευταίος Says:

    Τί αγνοί άνθρωποι. Πως έχουμε καταντήσει έτσι σήμερα Θωμά; Και δυστυχώς δε βλέπω με κανένα τρόπο να επιστρέφουμε σε εκείνες τις πιο αθώες εποχές…

  2. roadartist Says:

    Και εμένα θα μου άρεσε να ήταν πιο αθώα η εποχή μας.. Μπουχτίσαμε στην υποκρισία και τη φτήνια! Πάσχουμε από έλλειψη ανθρωπιάς..

    • Θωμάς Says:

      Roadartist, ελπίζω οι επερχόμενες δύσκολες -για τα οικονομικά μας- μέρες να μετατρέψουν την έλλειψη που αναφέρεις σε πλεόνασμα

  3. Θωμάς Says:

    Τελευταίε, πράγματι η αγνότητα είναι αυτό που συνδέει τον Παπαδιαμάντη με τον Θεόφιλο και θα πρόσθετα εγώ και τον Μακρυγιάννη. Ίσως θα έπρεπε να προβάλλονται περισσότερο στην εποχή μας ως πρότυπα ήθους αλλά και μιας αυθεντικής ελληνικότητας.

  4. newagemama Says:

    Αχ, η χαμένη αθωότητα μιας άλλης εποχής…

  5. GB Says:

    Δεν είναι ακριβώς αυτή η αμαρτία αλλά η υιοθεσία τού αδικημένου απτού αδικούντος

    • Θωμάς Says:

      Γιώργο, πάντα ευχάριστοι γρίφοι είναι τα σχόλια σου.
      Όπως ευχάριστος γρίφος ήταν και η ανάρτησή σου:
      Στα 1908 στο «μοιρολόι της φώκιας» ο Παπαδιαμάντης μοιρολογεί για το ’22 και το ’45.
      (http://asteiaargood.blogspot.com/2011/03/1928-22-45.html)
      Σκοπεύω βέβαια να το ερευνήσω.

  6. Σοφία κανταράκη Says:

    Τελικά, το μεγαλείο ενός ανθρώπου ίσως να ξεδιπλώνεται στις πιο απλές του λέξεις.
    Συγχαρητήρια θωμά.

  7. Θωμάς Says:

    Σοφία, έχω την αίσθηση πως η αγάπη σου για τον Παπαδιαμάντη είναι μεταδοτική όχι μόνο προς τους μαθητές σου αλλά και προς τους φίλους αυτού του blog.
    Σ’ ευχαριστώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: