γλυκό του κουταλιού

Ο Ζακ Λακαριέρ (1926-2005) ήταν συγγραφέας, δοκιμιογράφος και στοχαστής που αγάπησε με πάθος την Ελλάδα. Το βιβλίο του «Ελληνικό Καλοκαίρι» (1976), θεωρείται από τα καλύτερα που γράφτηκαν για την Ελλάδα στο εξωτερικό. Μετά το θάνατό του, το 2005, η σορός του αποτεφρώθηκε και η στάχτη του σκορπίστηκε στη θάλασσα στα ανοιχτά των Σπετσών, σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία.
Στο βιβλίο του «Ερωτικό Λεξικό της Ελλάδας» ο Λακαριέρ μιλάει για όλα όσα αγαπάει από την Ελλάδα: από το Σολωμό, τον Ελύτη, τον Σεφέρη, τον Γκάτσο, τον Καζαντζάκη μέχρι την ελληνική γλώσσα, τα δελφίνια, το κυπαρίσσι, το ζεϊμπέκικο ή το γλυκό του κουταλιού.
Στην εισαγωγή του βιβλίου γράφει ο Βασίλης Βασιλικός για το μεγάλο επίτευγμα του Λεξικού: «Στον δύσπιστο ξένο, που αναρωτιέται τι σχέση έχει η αρχαία με τη νέα Ελλάδα, στις άδικες περιγραφές των περιηγητών του 19ου αιώνα που τόνιζαν αυτό το χάσμα, ο Λακαριέρ έρχεται να δώσει τη δική του ερμηνεία, αφού αποδεικνύει, με τον πιο έξυπνο τρόπο, πως τέτοιο χάσμα δεν υπήρξε ποτέ».
Και αν αναρωτιέστε με ποιον τρόπο τα καταφέρνει ο Λακαριέρ, διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα.

ΓΛΥΚΟ ΤΟΥ ΚΟΥΤΑΛΙΟΥ
Παλαιά ελληνική παράδοση που ελπίζω να μην έχει τελείως χαθεί: προσφέρουν στον επισκέπτη, είτε τον περίμεναν είτε όχι, τόσο στα καλά σπίτια όσο και στα πιο ταπεινά καλυβάκια, ένα γλυκό, ένα γλύκισμα φτιαγμένο από την κυρία του σπιτιού, συνήθως από σταφύλι, σύκο ή περγαμόντο. Το σερβίρουν πάνω σ’ ένα δίσκο μαζί με ένα μεγάλο ποτήρι νερό και ένα κουταλάκι, απ’ όπου πήρε και τ’ όνομά του: γλυκό του κουταλιού. Τίποτα το ιδιαίτερο ή το εξωτικό σ’ αυτό, έξω από το γεγονός ότι αυτό το τυπικό του καλωσορίσματος συνοδεύεται πάντα από ένα πλατύ χαμόγελο της οικοδέσποινας. Θα πρέπει να κατανάλωσα δεκάδες επί δεκάδων τέτοια «γλυκάκια του κουταλιού» στην Ελλάδα μέσα σε όλα τούτα τα χρόνια, δε μου μένει όμως τόσο η ελαφρά πικρή γεύση του νεραντζιού ή του σιροπιού από το συκαλάκι, όσο η ανάμνηση από εκείνες τις δεκάδες επί δεκάδων τα χαμόγελα, ορισμένα από τα οποία θα μπορούσαν να συναγωνισθούν με εκείνο της Κόρης της Ακρόπολης.

ΖΑΚ ΛΑΚΑΡΙΕΡ «ΕΡΩΤΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ»
Εκδόσεις ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΗ


Κόρη από την Ακρόπολη
από το http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/AR/Kore%20682.htm

12 Σχόλια to “γλυκό του κουταλιού”

  1. Kαλημέρα Says:

    Ωραία αναρτηση. Γλυκό του κουταλιού και κρύο νερό, αυλή-έστω μπαλκόνι ή βεραντα- χαμόγελα, τι όμορφες εικόνες και αισθήσεις!

    Υ.Γ. Επικοινωνήσατε με την Ντινα;

  2. Θωμάς Says:

    Ευχαριστώ, Αναστασία. Εγώ θυμήθηκα το γλυκό βύσσινο της γιαγιάς μου, τη γεύση του οποίου δεν την έχω βρει ακόμα από τα διάφορα συσκευασμένα.
    Με την Ντίνα επικοινωνήσαμε και θα βρεθούμε μετά τις 15 Ιουνίου που τελειώνουν οι σχολικές υποχρεώσεις.

  3. Τελευταίος Says:

    Λοιπόν, επί τη ευκαιρία θα ήθελα να αναφέρω ότι το αγαπημένο μου γλυκό του κουταλιού είναι το καρπούζι και το κολοκύθι.

    Άντε, στην υγειά μας!

  4. Θωμάς Says:

    Κι εμένα μ’ αρέσει το γλυκό καρπούζι αλλά από τότε που έμαθα πως μπαίνει στον ασβέστη σταμάτησα να το τρώω!

  5. Mary Ka Says:

    Πολλά γλυκά του κουταλιού μπαίνουν στον ασβέστη, Θωμά! Τα έβαζαν και οι γιαγιάδες μας. Κανείς ποτέ δεν έπαθε τίποτα, άλλωστε ξεπλένονται μετά τη μία ώρα βύθισμα στο ασβεστόνερο για να σφίξουν. Δε σου λέω ποια άλλα μπαίνουν σε ασβέστη για να μην τα κόψεις κι αυτά.
    Πάντως πώς έδεσες πάλι, βρε θηρίο, τον Λακαριέρ με τον καλοκαιριάτικο συνειρμό του γλυκού του κουταλιού!

  6. Θωμάς Says:

    Καλύτερα να μην ξέρω ποια είναι!
    Κι όσο για το βιβλίο του Λακαριέρ, Mary, συνειδητοποίησα πως όταν ένας ξένος αγαπάει την Ελλάδα εκτιμάει και πράγματα που για μας φαίνονται τόσο μα τόσο συνηθισμένα.

  7. Τελευταίος Says:

    Ρε Θωμά, με την ίδια λογική να μην πίνεις κρασί γιατί είναι χαλασμένος μούστος, τυρί γιατί είναι χαλασμένο γάλα και ψωμί γιατί είναι χαλασμένο αλεύρι. Και λέω χαλασμένο γιατί αυτά είναι προϊόντα ζύμωσης όπως ξέρεις, και τη ζύμωση την κάνουν μύκητες τους οποίους πίστεψέ με δε θες να τους δεις στο μικροσκόπιο…
    Εμένα πάντως μου αρέσει το καρπούζι και μάλιστα ζήτησα από μια μαστόρισσα στα γλυκά, ξαδέρφη της γυναίκας μου, να με μάθει να το φτιάχνω. Μέσα στον ασβέστη από δω και πέρα…

    • Θωμάς Says:

      Κώστα βλέπω δεν έχεις κανένα κόμπλεξ. Μετά τα μαστορέματα, τα κομπιούτερ, τη φωτογραφία, το γράψιμο κι ένα σωρό άλλους τομείς που δε γνωρίζω, γιατί να μη γίνεις σπεσιαλίστας και στο γλυκό του κουταλιού!

  8. Mary Ka Says:

    Συνηθισμένα αλλά γοητευτικά και απολαυστικά. Και,παιδιά, το καλύτερο γλυκό καρπούζι το κάνουν στη Λευκάδα!

  9. Θωμάς Says:

    Mary, μάλλον δε θα συμφωνήσει μαζί σου η Λαμιώτισσα ξαδέλφη της γυναίκας του Κώστα (Τελευταίου)!

    • Τελευταίος Says:

      Μπα, η ξαδέρφη δεν είναι Λαμιώτισσα, αλλά Λαρισαία, όπως και η γυναίκα μου. Πάντως, δε θα έλεγα όχι σ’ ένα καρπουζάκι από τη Λευκάδα!!!

  10. Mary Ka Says:

    Ολα καλά τα κάνει η Λευκάδα. Μέχρι και τη λαδόπιτα, το τοπικό γλυκό που δεν ήταν ωραίο, τώρα του διόρθωσαν τη γεύση και τρώγεται (απλώς και μόνο, ίσα για να μην προσβάλλεις τον προσφέροντα).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: