ο δρόμος που σε βγάζει έξω απ’ την κόλαση

Η ταινία «Γκάντι» (1982), αναφέρεται στη ζωή του μεγάλου ακτιβιστή επαναστάτη Μαχάτμα Γκάντι που υπήρξε εμπνευστής της παθητικής αντίστασης χωρίς τη χρήση βίας εναντίον των Άγγλων καταπιεστών.
Η ταινία βραβεύθηκε με 8 βραβεία Όσκαρ, ανάμεσά τους κέρδισε βραβείο καλύτερης ταινίας, καλύτερης σκηνοθεσίας στον Ρίτσαρντ Ατέμπορο και καλύτερης ερμηνείας στον Μπεν Κίγκσλεϊ που έπαιζε το ρόλο του Γκάντι.
Όταν η ταινία προβλήθηκε στους κινηματογράφους ήμουν δεκάξι χρονών και φυσικά, όπως αρκετοί νέοι της ηλικίας μου, δεν είχα ιδιαίτερη διάθεση να δω την ταινία. Ευτυχώς όμως η μητέρα μου με πίεσε αφόρητα να την δω, μέχρι που έφτασε μάλιστα στο σημείο να μου προσφέρει το αντίτιμο του εισιτηρίου. Κι εγώ ο εκβιαστής, αντί να της πω ευχαριστώ, απαίτησα να μου πληρώσει και το εισιτήριο του κολλητού μου φίλου! Έτσι είδα τελικά τον Γκάντι, μια από τις σημαντικότερες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ.
Η σκηνή που χαράχτηκε για πάντα στη μνήμη μου είναι η ακόλουθη:
(από 8΄45΄΄ έως 10΄45΄΄ )
από το http://www.youtube.com/watch?v=6p1grDBpTkI&feature=related

Η Ινδία έχει μόλις απελευθερωθεί από τους Άγγλους αλλά σπαράζεται από εμφύλιες διαμάχες και σφαγές μεταξύ ινδουιστών και μουσουλμάνων. Ο Γκάντι αποφασίζει να κάνει απεργία πείνας μέχρι να σταματήσει η αιματοχυσία

Ένας ινδουιστής πλησιάζει τον Γκάντι. Του πετάει ένα φαγώσιμο και του λέει:
ΙΝΔΟΥΙΣΤΗΣ: Ορίστε, φάε!… Φάε! Εγώ πηγαίνω στην κόλαση, μα όχι με το θάνατό σου στην ψυχή μου!
ΓΚΑΝΤΙ: Μόνο ο Θεός αποφασίζει ποιος θα πάει στην κόλαση.
ΙΝΔΟΥΙΣΤΗΣ: Σκότωσα ένα παιδί! Διέλυσα το κεφάλι του στον τοίχο!
ΓΚΑΝΤΙ: Γιατί;
ΙΝΔΟΥΙΣΤΗΣ: Σκότωσαν τον γιο μου! Το αγόρι μου! Οι μουσουλμάνοι σκότωσαν τον γιο μου!
ΓΚΑΝΤΙ: Ξέρω ένα δρόμο που σε βγάζει έξω απ’ την κόλαση. Βρες ένα παιδί. Ένα παιδί, του οποίου η μητέρα κι ο πατέρας έχουνε σκοτωθεί. Ένα μικρό αγόρι τόσο όσο και ο γιος σου, και ανάθρεψέ το σαν να ήταν δικό σου. Μόνο σιγουρέψου να είναι μουσουλμάνος και να το μεγαλώσεις σαν μουσουλμάνο…
Ο ινδουιστής πέφτει στα πόδια του Γκάντι και κλαίει.
ΓΚΑΝΤΙ: Πήγαινε. Ο Θεός να σε ευλογεί!

Ετικέτες:

10 Σχόλια to “ο δρόμος που σε βγάζει έξω απ’ την κόλαση”

  1. Πάνος Says:

    Θωμά καλημέρα,

    σε ευχαριστώ πολύ για τα πολύ ωραία ποστ στο blog σου …

    μιά παράκληση
    βάζε, αν θες, ΟΛΟ το λινκ από τα βίντεο του YouTube, διότι αλλιώς δεν ανοίγουν όταν τα βλέπει κάποιος από tablet ή από iPad …

    να έχεις υγεία και να συνεχίσεις να μας δίνει ερεθίσματα για να σκεφτόμαστε !

    χαιρετώ

    Πάνος από Αθήνα

  2. Θωμάς Says:

    Πάνο, σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, αλλά και για τη χρήσιμη υπόδειξη που μου έκανες. Ενημέρωσα ήδη τις δύο παλιότερες αναρτήσεις και εννοείται θα γράφω όλο το λινκ και στις επόμενες αναρτήσεις -που προβλέπονται πολλές μια και τελικά είναι αρκετές οι αγαπημένες σκηνές.
    Ευχαριστώ και για τις ευχές σου. Όπως έχω ξαναγράψει υγεία, αγάπη και δημιουργία είναι για μένα τα 3 συστατικά της ευτυχίας.
    Δε μου έγραψες όμως την αγαπημένη σου κινηματογραφική σκηνή. Αν έχεις καμία υπόψη, μη διστάσεις να τη στείλεις.

  3. Σοφία Says:

    Οι ταινίες που μου αρέσουν είναι πάρα πολλές (αν και τα τελευταία χρόνια δεν πάω σινεμά.) Επιλέγω όμως δύο ταινίες με κοινό στοιχείο στον τίτλο τους το δέντρο. Το δέντρο με τα τσόκαρα , ιταλική ταινία του Ερμάνο Όλι, γυρισμένη εξ ολοκλήρου με τους κατοίκους της Λομβαρδίας, βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα http://www.imdb.com/video/screenplay/vi2146763033/ (1978)Έχει παιχτεί πολλές φορές κυρίως από το κανάλι της Βουλής. Είναι από τις αγαπημένες μου. Δεν έχω σκηνή , αλλά το τρέιλερ
    Η άλλη είναι ελληνική , Το δέντρο που πληγώναμε , του Δήμου Αβδελιώτη(1986) με πολλά βραβεία στο ενεργητικό της. Από τις λίγες ελληνικές ταινίες που μου αρέσουν

    • Θωμάς Says:

      Για Το δέντρο με τα τσόκαρα δεν μπορώ να εκφέρω άποψη γιατί δεν την έχω δει. Ούτε όμως και Το δέντρο που πληγώναμε έχω δει, έχω ακούσει όμως καλά σχόλια από φίλους και γνωστούς. Θα ψάξω να τις δω και τις δύο ταινίες. Η σύμπτωση, Σοφία, είναι πως η σκηνή που επέλεξες μοιάζει πάρα πολύ με μια σκηνή από την ταινία «Το χρώμα του παραδείσου» που έχω προγραμματίσει για την Παρασκευή.
      ΥΓ: Σήμερα αγόρασα το «Άγιοι Δαίμονες εις ταν Πόλιν» του Καλπούζου. Από τις πρώτες 35 σελίδες που πρόλαβα να διαβάσω περιμένοντας σύζυγο και κόρη να κάνουν μια βόλτα στα μαγαζιά, σχημάτισα την εντύπωση πως πρόκειται για εξαιρετικό βιβλίο!

  4. Mary Ka Says:

    Γράφω με άγχος ότι θα πέσει η σύνδεση, μου έχουν σπάσει τα νεύρα, μάλλον το modem φταίει και όλα σέρνονται, δεν κατεβαίνουν, διακόπτονται.
    Λοιπόν, δεν ξέρω αν υπάρχουν στο youtube σκηνές, η μία ταινία είναι το Luna Papa και η άλλη το No Man’s Land. Η πρώτη έχει την ωραιότερη ερωτική σκηνή που έχω δει σε ταινία, υπαινικτική, διακριτική και ονειρώδη. Η δεύτερη είναι συγκλονιστική, ειδικά για το τέλος της.
    Δεν πιάνω youtube για να τσεκάρω, μόλις μπορέσω θα τσεκάρω.

    • Θωμάς Says:

      Τελικά δεν είμαι και τόσο σινεφίλ όσο νόμιζα. Μου προτείνετε συνεχώς ταινίες που δεν έχω δει. Και καλά το Luna Papa, αλλά για το No Man’s Land είμαι αδικαιολόγητος αφού βραβεύτηκε κιόλας με όσκαρ καλύτερης ταινίας. Φταίει που έχω μια αντιπάθεια στους αδελφούς Κοέν από τότε που είδα το Big Lebowski, που δε μου άρεσε καθόλου. Πάντως αύριο κιόλας θα πάω στο βίντεο κλαμπ να πάρω το No mans Land.
      ΤΩΡΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΤΟ LUNA PAPA! Ωραία ταινία! Αυτό που θυμάμαι είναι το τέλος που κάτι πετάει στον ουρανό, αερόστατο είναι, το σπίτι είναι, δεν είμαι σίγουρος και δεν το βρήκα στο youtube. Αυτή η σκηνή μου έχει μείνει, όχι η ερωτική, αλλά, ξέρεις, εμείς οι άντρες τρελαινόμαστε να βλέπουμε ερωτικές σκηνές στον κινηματογράφο. Ελπίζω να τη βρω κι αυτή στο βίντεο κλαμπ.

  5. Mary Ka Says:

    Είναι η στέγη που σηκώνεται και πετάει μαζί με την πρωταγωνίστρια για να την πάει μακριά. Ταινία σαν παραμύθι από τις χώρες της πρώην Σοβ. Ενωσης, με στιγμέςε συγκινητικές, ξεκαρδιστικές, καθημερινές αλλά και στιγμές μιας καθημερινότητας ασύγκριτης με τη δυτική (έξω από το ιατρείο όπου ο γιατρός σκοτώνεται από αντιμαχόμενα πυρά και το κορίτσι δε μπορεί πλέον να κάνει άμβλωση).

    • Θωμάς Says:

      Καλά θυμόμουνα λοιπόν. Θέλω όμως να δω και τη «διακριτική, υπαινικτική» ερωτική σκηνή. Μου κίνησες το ενδιαφέρον.

  6. Mary Ka Says:

    Κοίταξα στο youtube, αλλά δε βρήκα τις σκηνές που θέλω. Μπορείς όμως να το κατεβάσεις από το διαδίκτυο, δεν ξέρω εάν έχει υπότιτλους.
    Επίσης το No Man’s Land δεν είναι των αδελφών Κοέν, είναι του Ντάνις Τάνοβιτς που έγραψε και το σενάριο (εντάξει δεν το θυμόμουνα, το γκούγκλαρα). Η σκηνή όπου φεύγουν όλοι και αφήνουν τον ένα ήρωα μόνο πάνω στη νάρκη, η σκηνήν του τέλους δηλαδή, είναι όλα τα λεφτά.

  7. Θωμάς Says:

    Μπέρδεψα το No man’s Land με το No Country for Old Men. Δεν την έχω δει ούτε αυτή την ταινία. Θυμάμαι όμως πως ήταν υποψήφια για Όσκαρ. Διαβάζοντας την υπόθεση μου θύμισε μια συγκλονιστική σκηνή από το Ουδέν Νεώτερο από το Δυτικό Μέτωπο του Έριχ Μαρία Ρέμαρκ που βρίσκονται στο ίδιο χαράκωμα ο Γερμανός ήρωας του βιβλίου με έναν εχθρό του (νομίζω Γάλλο) τον οποίο μαχαιρώνει και στη συνέχεια του συμπαρίσταται μέχρι να πεθάνει. Αν δε βρω τη σκηνή που λες στο Youtube και δεν βρω την ταινία στο βίντεο κλαμπ, έχω ως τελική λύση ένα φίλο που κατεβάζει ταινίες. Εγώ έχω μαύρα μεσάνυχτα από κάτι τέτοια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: