πρωτότυπες θεραπείες

Η σημερινή πρώτη αγαπημένη μου κινηματογραφική σκηνή είναι από την ταινία «Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα» (1988), μια από τις καλύτερες κωμωδίες της δεκαετίας του ’80, που μάλιστα ήταν υποψήφια για πολλά βραβεία Όσκαρ. 
Την ταινία μου τη θύμισε ο φίλος μου, ο Άρης, που έχει το ασυνήθιστο χόμπυ να διαβάζει …Παπαδιαμάντη και Βιζυηνό, και λέω ασυνήθιστο γιατί στις μέρες μας όποιος διαβάζει τέτοιους συγγραφείς κινδυνεύει να χαρακτηριστεί μέχρι και γραφικός…
Η ταινία διαθέτει άπειρες σκηνές για ανθολογία. Μια απ’ αυτές είναι ο πρωτότυπος τρόπος που βρήκε η Τζέιμι Λι Κέρτις να θεραπεύσει τον τραυλισμό του Μάικλ Πάλιν.
Η σκηνή υπάρχει στο http://www.youtube.com/watch?v=UB3N_nmeB9k&feature=related

 
Μετάφραση νομίζω δε χρειάζεται. Η σκηνή «μιλάει» από μόνη της.

Η πρωτότυπη αυτή θεραπεία του τραυλισμού μου θύμισε μια σκηνή από τη συγκλονιστική ταινία «Η φωλιά του κούκου» (1975). Εκεί ο Τζακ Νίκολσον είχε βρει έναν παρόμοιο τρόπο να θεραπεύσει τον τραυλισμό ενός νεαρού τρόφιμου του ψυχιατρείου, κανονίζοντας ώστε ο νεαρός να έχει ερωτική συνεύρεση με γυναίκα. Ο τραυλισμός πράγματι θεραπεύτηκε μέχρι που εμφανίστηκε η «σκύλα» προϊσταμένη και ο νεαρός επανήλθε στην αρχική του κατάσταση.

 η σκηνή υπάρχει στο http://www.youtube.com/watch?v=h7JU0aLqFOQ&feature=related

 Η σκηνή της «θεραπείας» αρχίζει στο 4΄και 54΄΄:

 

Ο νεαρός θεραπεύεται, μιλάει κανονικά, μέχρι που αρχίζει η «ανάκριση» της προϊσταμένης. Τη σκηνή της «ανάκρισης» μπορείτε να τη δείτε στο http://www.youtube.com/watch?v=RrU_oXnS03g&feature=related

Προσέξτε τη φράση «κλειδί» που αναφέρει η προϊσταμένη στο 0΄και 56΄΄: «πώς θα αντιδράσει η μητέρα σου όταν το μάθει;» που αρκεί για να επαναφέρει το νεαρό στη φάση του τραυλισμού. Προσοχή, η σκηνή τελειώνει με πολύ σκληρό τρόπο, δεν είναι ανάγκη να τη δείτε μέχρι το τέλος.

  

5 Σχόλια to “πρωτότυπες θεραπείες”

  1. GB Says:

    Αρα το ισχυρό φύλο είναι οι γυναίκες!;

    • Θωμάς Says:

      Γιώργο, δε θέλω να πω τη γνωστή παροιμία, αλλά η αλήθεια είναι πως οι γυναίκες ξέρουν να χρησιμοποιούν και τον τρόπο της Τζέιμι Λι Κέρτις αλλά και τον τρόπο της Λουίζ Φλέτσερ. Εγώ πάντως προτιμώ τον πρώτο.

  2. χμ Says:

    χμ

  3. Mary Ka Says:

    Ενα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα. Η κωμωδία αυτή είναι ιδιοφυής. Πνευματώδης, δηκτική, σατυρική και ο τρόπος της ληστείας πρωτότυπος.
    Στη φωλιά του κούκου. Και μόνο για το θέμα του και τον τρόπο με τον οποίο το πραγματευεται, εξαιρετικό. Επιπροσθέτως δοσμένο με ρεαλισμό και βάθος χωρίς να φοβάται το σοκ.

    • Θωμάς Says:

      Για το Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα έχω να πω ότι δεν είναι τυχαίο πως οι καλύτερες κωμωδίες των τελευταίων είκοσι ετών προέρχονται από την Αγγλία. Τη σκηνή της ληστείας δεν τη θυμάμαι.
      Τώρα για τη Φωλιά του Κούκου τι να πω. Ελπίζω μόνο να μη χρησιμοποιούνται πλέον οι ίδιες μέθοδοι νοσηλείας στα ψυχιατρεία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: