ακούγοντας και αγγίζοντας

Μια από τις αγαπημένες μου κινηματογραφικές ταινίες είναι η ιρανική ταινία «Το Χρώμα του Παραδείσου» (1999) που με απλότητα και τρυφερότητα δείχνει την ιστορία του Μοχαμάντ, ενός τυφλού μαθητή, που ο πατέρας του προσπαθεί να τον ξεφορτωθεί ώστε να ξαναπαντρευτεί. 
Μια από τις καλύτερες σκηνές του έργου είναι η επιτυχημένη προσπάθεια που κάνει ο Μοχαμάντ να σώσει ένα πουλάκι που έπεσε από τη φωλιά του, την ώρα που δίπλα παραμονεύει μια λαίμαργη γάτα. Σε όλη τη σκηνή ο Μοχαμάντ χρησιμοποιεί μόνο την ακοή και την αφή:

Η σκηνή είναι από την αρχή μέχρι το 4΄και 10΄΄ 


η σκηνή υπάρχει στο
http://www.youtube.com/watch?v=nDtnUZhk_T4&NR=1

Υπάρχουν όμως κι άλλες όμορφες σκηνές στο έργο. Στην παρακάτω σκηνή ο Μοχαμάντ επιστρέφει στο χωριό του για διακοπές, συναντάει την αδελφή του (αφού την αγγίζει προσεκτικά σε όλο της το πρόσωπο, της λέει: «Πόσο μεγάλωσες!»!), κι ύστερα συναντάει τη γιαγιά του στο χωράφι. Τι ωραία σκηνή! Στην αρχή κρύβεται πίσω από ένα δέντρο, μετά αγγίζει τα χέρια και το πρόσωπο της γιαγιάς του και προσφέρει δωράκια (που έχει ετοιμάσει ο ίδιος) για τη γιαγιά και τις αδελφές του (εδώ η σκηνή κόβεται)…

(από 6΄και 40΄΄ μέχρι το τέλος του αποσπάσματος)

η σκηνή υπάρχει στο
http://www.youtube.com/watch?v=Pg06o5yF7YE&feature=related

Η σκηνή συνεχίζεται στο http://www.youtube.com/watch?v=zYJWMhS1ZQI&feature=related … όπου ο Μοχαμάντ δίνει τα δωράκια και στις δύο αδελφές του, αγγίζει το δεντράκι που φύτεψε ο ίδιος την περασμένη χρονιά και «βλέπει» πόσο έχει μεγαλώσει κι ύστερα αγγίζει όλα τα φυτά του χωραφιού.

Δε μίλησα καθόλου για τη σκηνή που όλοι μαζεύουν αγριολούλουδα, ύστερα τα βράζουν και βγάζουν χρώματα για να βάψουν τα νήματα για τα ρούχα τους ή τη σκηνή στην αρχή της ταινίας, που ο δάσκαλος υπαγορεύει ορθογραφία στα τυφλά παιδιά κι εκείνα γράφουν με τη μέθοδο Μπράιγ όπως επίσης και τη σκηνή που πάει ο Μοχαμάντ, με το βιβλίο του, στο σχολείο του χωριού του και διορθώνει όσα παιδιά κάνουν λάθος στην ανάγνωση αφήνοντας έκπληκτο το δάσκαλο!
Σχεδόν κάθε χρόνο δείχνω αυτή την ταινία στους μαθητές μου, όχι όμως μέχρι το τέλος γιατί δυστυχώς Το Χρώμα του Παραδείσου έχει σκληρό και άδικο τέλος (τόσο σκληρό και τόσο άδικο όσο η Μεγάλη Χίμαιρα του Καραγάτση).
Κάθε φορά τα σχόλια που ακούω είναι ενθουσιώδη, κάποια παιδιά μάλιστα πείθουν τους γονείς τους να κατεβάσουν την ταινία από το ίντερνετ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: