γιατί αξίζει να ζεις;

Τη σημερινή σκηνή μου τη θύμισε ο αγαπημένος μου αδελφός -έναν τον έχω, πώς να μην είναι αγαπημένος- που τα 4 τελευταία χρόνια θεραπεύει τετράποδα σε μια από τις πιο όμορφες περιοχές της Ελλάδας (Γύθειο, Αρεόπολη και υπόλοιπη Μάνη).
Η ταινία είναι το «Μανχάταν» (1979) του Γούντι Άλεν και η αγαπημένη του σκηνή είναι η σκηνή που ο Γούντι Άλεν απαριθμεί ό,τι κάνει τη ζωή άξια να τη ζεις.


από το http://www.youtube.com/watch?v=VIugrczLUl0&feature=related
από 0΄και 28΄΄:

Γιατί αξίζει να ζεις; Να μια καλή ερώτηση… Υπάρχουν πράγματα που κάνουν τη ζωή άξια να τη ζήσεις. Ποια πράγματα; Για μένα, θα έλεγα, ο Γκράουτσο Μαρξ πρώτα απ’ όλα, και ο Γουίλι Μέις, το δεύτερο μέρος της Συμφωνίας του Δία, ο Λούις Άρμστρονγκ στο Potatohead Blues, οι σουηδικές ταινίες, η «Αισθηματική Αγωγή» του Φλομπέρ, ο Μάρλον Μπράντο, ο Φρανκ Σινάτρα, τα απίστευτα μήλα και αχλάδια του Σεζάν, τα καβούρια στου Σαμ Γου, το πρόσωπο της Τρέισι…

Εδώ η σκηνή τελειώνει και αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο η καταπληκτική μουσική από το «Rapsody in Blue» του Τζορτζ Γκέρσουιν, που, βέβαια, ακούγεται σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Δεν έχω δει άλλη ταινία που η μουσική της να δένει τόσο αρμονικά με τη δράση και τους διαλόγους. Το «Μανχάταν» χωρίς τη μουσική του Γκέρσουιν δε θα ήταν η ίδια ταινία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: