στο αεροδρόμιο

Ποιος δε συγκινείται βλέποντας στις αίθουσες αφίξεων των αεροδρομίων ανθρώπους να αγκαλιάζονται και να φιλιούνται; Όμορφες στιγμές· ανθρώπινες. Σας μιλάω εκ πείρας. Η γυναίκα μου έχει πατέρα, μητέρα και δύο παντρεμένες αδελφές στην Αυστραλία, και σχεδόν κάθε χρόνο ζούμε -κι εγώ μαζί τους ως μέλος πια της οικογένειας- αυτές τις όμορφες στιγμές.
Υπάρχει όμως ένα «αλλά». Γιατί, εντάξει, ωραίο το καλωσόρισμα και συγκινητικό να υποδέχεσαι τα αγαπημένα σου πρόσωπα, αλλά δεν υπάρχει πιο πικρή, πιο κρύα στιγμή απ’ τη στιγμή του αποχωρισμού… Κι όταν βλέπεις καλωσόρισμα στο αεροδρόμιο, είναι σίγουρο πως, μετά από κάποιες μέρες, έστω μήνες, θα υπάρξει κι ο αποχωρισμός στην αίθουσα αναχωρήσεων…

Η παρακάτω αγαπημένη μου σκηνή είναι από την ταινία «Η Αγάπη είναι…» (2003) (σενάριο και σκηνοθεσία: Ρίτσαρντ Κέρτις):


από το http://www.youtube.com/watch?v=j0O2FfpAP0Q

Όποτε αισθάνομαι άσχημα με την κατάσταση του κόσμου, σκέφτομαι την αίθουσα αφίξεων του Χίθροου.
Η γενική άποψη που υπάρχει είναι πως ζούμε σε ένα κόσμο μίσους και απληστίας, αλλά εγώ δεν το βλέπω έτσι. Η εντύπωσή μου είναι πως η αγάπη είναι παντού. Συχνά δεν αναγνωρίζεται ιδιαίτερα, ούτε παίζει στα δελτία ειδήσεων, αλλά είναι εκεί: πατέρες και γιοι, μητέρες και κόρες, σύζυγοι, νεαρά αγόρια και κορίτσια που αγαπιούνται, παλιοί φίλοι…
Όταν τα αεροπλάνα χτύπησαν τους δίδυμους πύργους, απ’ όσο ξέρω, κανένα απ’ τα τηλεφωνήματα των ανθρώπων που ήταν στα αεροπλάνα δεν ήταν μήνυμα μίσους ή εκδίκησης. Όλα ήταν μηνύματα αγάπης.
Αν το ψάξεις, έχω μια υποψία, πως η αγάπη στην πραγματικότητα είναι παντού…
(
από την ταινία «Η Αγάπη είναι…»)

 
από το http://www.youtube.com/watch?v=eumVRmSCfSM

 

2 Σχόλια to “στο αεροδρόμιο”

  1. Σοφία Says:

    Δεν μου έρχεται κάτι σχετικό με ταινία ή σκηνή ταινίας με αυτό το θέμα . Με συγκινεί όμως ιδιαίτερα το θέμα του, της συνάντησης και του αποχωρισμου,γιατί ανήκω σ’ αυτούς που φεύγουν σε σχέση με την πατρική μου οικογένεια και σ΄αυτούς που μένουν σε σχέση με τα παιδιά μου άρα πάντα κουνώ ένα μαντίλι. Θα μου επιτρέψεις να βάλω ένα ηπειρώτικο τραγούδι που πολύ μου αρέσει , με τη φωνή του Γιώργου Μεράντζα (ελπίζω να μην σε πειράζει που ξεφεύγω από την κινηματογραφική εκδοχή του θέματος)
    «Τώρα στα ξεχωρίσματα » ο τίτλος

  2. Θωμάς Says:

    Πολύ ωραίος ο Μεράντζας. Και το τραγούδι έλεγε και για την Αυστραλία, συνεπώς με άγγιξε δυο φορές.
    Σοφία, δεν πειράζει που ξέφυγες από την κινηματογραφική εκδοχή. Κι εμένα μου είχε έρθει στο νου -δεν τον έβαλα τελικά- ο στίχος «την ξενιτιά, την ορφανιά, την πίκρα, την αγάπη, τα τέσσερα τα ζύγισαν, βαρύτερα είν’ τα ξένα».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: