ο κλέψας του κλέψαντος

Η ταινία «Ο κλέψας του κλέψαντος» (1958) του Μάριο Μονιτσέλι είναι μια πανέξυπνη ιταλική κωμωδία που έχει για ήρωες μια συμμορία μικροκακοποιών που προσπαθούν ανεπιτυχώς να κάνουν το «μεγάλο κόλπο». 
Πρωταγωνιστούν εξαιρετικοί ηθοποιοί: Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Βιτόριο Γκάσμαν, Τοτό, Ρενάτο Σαλβατόρε ενώ κάνει την πρώτη της εμφάνιση η πανέμορφη Κλαούντια Καρντινάλε.

Ξαναείδα πρόσφατα την ταινία και το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση είναι η φτώχεια που επικρατούσε στη Ρώμη του 1958. Σε αρκετές σκηνές -που είναι βέβαια επηρεασμένες από τον νεορεαλισμό- βλέπουμε πως αρκετοί άνθρωποι ζούσαν ακόμα σε παραγκουπόλεις! Οι πολυκατοικίες όμως είχαν αρχίσει να χτίζονται.


Σκηνή από ταινία «Ο κλέψας του κλέψαντος» (1958)

Σε μια από τις ωραιότερες σκηνές της ταινίας βλέπουμε τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι να δυσκολεύεται να πάρει μέρος στη ληστεία γιατί δεν έχει πού ν’ αφήσει το μωρό του (η γυναίκα του έχει συλληφθεί και είναι στη φυλακή).
Οπότε ο ηλικιωμένος της συμμορίας του λέει:
-Να πας το μωρό στη μάνα του, στη φυλακή. Διαθέτουν το καλύτερο νηπιαγωγείο της Ρώμης. Πήγαινα εγώ εκεί όταν ήμουν τριών ετών!
Και απαντάει ο Μαστρογιάνι:
-Ο γιος μου θα πάει φυλακή όταν μεγαλώσει! Αν θέλει…

Η σκηνή όμως που έχει μείνει κλασική από την ταινία είναι η σκηνή της ληστείας. Η συμμορία, με τη μέθοδο ριφιφί, προσπαθεί να μπει στο διπλανό διαμέρισμα που βρίσκεται ένα χρηματοκιβώτιο, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να φτάσουν στην κουζίνα του ίδιου διαμερίσματος και καταλήγουν να τρώνε μακαρόνια με ρεβίθια (τι συνδυασμός κι αυτός;) που βρίσκουν στην κατσαρόλα!


από το http://www.youtube.com/watch?v=GG2wk6QU9-g

Η αγαπημένη μου σκηνή όμως είναι στο τέλος (από το 7΄και 10΄΄). Έχει ξημερώσει και ο Βιτόριο Γκάσμαν με τον ηλικιωμένο της συμμορίας επιστρέφουν σπίτι τους, όταν για να αποφύγουν δύο αστυνομικούς κρύβονται σε μια ουρά ανθρώπων που περιμένουν να πιάσουν δουλειά σε εργοστάσιο. Ο ηλικιωμένος καταφέρνει να ξεφύγει, όχι όμως κι ο Βιτόριο Γκάσμαν που -εντελώς κατά λάθος- βρίσκει επιτέλους δουλειά και μπαίνει στον «ίσιο δρόμο». Το αισιόδοξο μήνυμα της ταινίας είναι ολοφάνερο. Ναι, υπάρχει φτώχεια, αλλά δουλειές υπάρχουν! Έχουν περάσει, βλέπετε, δέκα χρόνια από το 1948 και τον απαισιόδοξο «Κλέφτη Ποδηλάτων», η Ιταλία -όπως και η Ελλάδα- του 1958 έχει αρχίσει να αλλάζει.

4 Σχόλια to “ο κλέψας του κλέψαντος”

  1. Τελευταίος Says:

    Καταπληκτική ταινία, που τη θυμήθηκες…😉

    • Θωμάς Says:

      Την ταινία την είχα δει μικρός και τη θυμόμουν μέσες άκρες, αλλά έτυχε να πάρω και το dvd από κάποια εφημερίδα κι έτσι την ξαναείδα και μπόρεσα να εντοπίσω και τις λεπτομέρειες.

  2. Mary Ka Says:

    Πολύ καλή και το χιούμορ είναι τόσο πνευματώδες αλλά και μεσογειακό μαζί. Μπράβο για την ταινία που σκέφτηκες!

    • Θωμάς Says:

      Σωστά θέτεις το θέμα. Εγώ είδα πολλές ομοιότητες ειδικά με την Ελλάδα όχι μόνο στο χιούμορ αλλά και γενικότερα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: