Θεσσαλονίκης ιστορία (V) σε φωτογραφίες


1911: Η Θεσσαλονίκη «ντύνεται στα καλά της» για να υποδεχθεί τον Σουλτάνο Μεχμέτ Ε΄ Ρεσάτ. Στη φωτογραφία μία από τις πολλές αψίδες που στήθηκαν κατά μήκος της αυτοκρατορικής διαδρομής. Η αψίδα αυτή βρισκόταν στην οδό Εθνικής Αμύνης. Στο βάθος φαίνεται το Συντριβάνι.
από το http://www.makthes.gr/news/opinions/79717/


1917: Φωτογραφία από τη μεγάλη πυργκαγιά της Θεσσαλονίκης, που άλλαξε σημαντικά τη φυσιογνωμία της πόλης. Μια από τις αιτίες εξάπλωσης της πυρκαγιάς υπήρξε η έλλειψη νερού, το οποίο δεσμευόταν για την τροφοδοσία αγγλικών και γαλλικών στρατοπέδων στα προάστια της πόλης (Άγγλοι και Γάλλοι είχαν στρατοπεδεύσει στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια του Α΄ παγκοσμίου πολέμου). Οι πληγέντες από την πυρκαγιά ήταν περίπου 72.500 (50.000 Εβραίοι, 12.500 Ορθόδοξοι και 10.000 Μουσουλμάνοι). Η πυρκαγιά κατέστρεψε το 32% της συνολικής έκτασης της Θεσσαλονίκης (την περιοχή μεταξύ των οδών Αγίου Δημητρίου, Λέοντος Σοφού, Νίκης, Εθνικής Αμύνης, Αλ. Σβώλου, Εγνατία από Αγ. Σοφίας).
(η φωτογραφία είναι από την Βικιπαίδεια)


Φωτογραφία του Γιώργου Λυκίδη: Η Διαγώνιος κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Αριστερά η οδός Τσιμισκή με το τραμ.
(η φωτογραφία είναι από το αφιέρωμα της εφημερίδας ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ «Η ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ»)


1936: Η μητέρα του νεκρού καπνεργάτη Τάσου Τούση θρηνεί πάνω από το πτώμα του γιου της, ο οποίος σκοτώθηκε από τις αστυνομικές δυνάμεις της δικτατορίας του Μεταξά. Από αυτό το τραγικό γεγονός εμπνεύστηκε ο Γιάννης Ρίτσος τον «Επιτάφιο».
(Η φωτογραφία είναι από το http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=173382)


Μια ακόμη φωτογραφία του Γιώργου Λυκίδη: Άποψη από τον εξώστη του φημισμένου ξενοδοχείου Mediterranean Palace (εποχή του Μεσοπολέμου)
(από το http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=165262)


1937: Ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄και ο πρύτανης του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Αβροτέλης Ελευθερόπουλος φτάνουν στο πανεπιστήμιο για τον εορτασμό της επετείου της απελευθέρωσης της πόλης.
(η φωτογραφία είναι από το βιβλίο του Γ. Αναστασιάδη «Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης αφηγείται την ιστορία του», Εκδόσεις UNIVERSITY STUDIO PRESS)

Ο Αβροτέλης Ελευθερόπουλος έπρεπε να εκφωνήσει κατά τα καθιερωμένα τον πανηγυρικό της ημέρας στις 26 Οκτωβρίου που γιόρταζε η Θεσσαλονίκη την απελευθέρωσή της, παρουσία του βασιλιά Γεωργίου του Β΄. (…) Την παραμονή το βράδυ ο υπουργός – γενικός διοικητής Μακεδονίας, ο διαβόητος Γεώργιος Κυρίμης, έστειλε άνθρωπό του στον πρύτανη και του ζήτησε τον λόγο για να τον διαβάσει. Ο Ελευθερόπουλος έδωσε ένα αντίγραφο. Την άλλη μέρα το πρωί του το επέστρεψαν “διορθωμένο”! Ο Κυρίμης τον λογόκρινε! Έσβησε ό,τι δεν του άρεσε και πρόσθεσε τα δικά του. (…) Σε μια κατάμεστη αίθουσα τελετών -στην πρώτη σειρά ο Γεώργιος, πίσω η ακολουθία του, υπουργοί- και ο Κυρίμης -πρεσβευτές, πρόξενοι, οι αρχές της πόλεως, καθηγητές και άλλοι- ο Ελευθερόπουλος ανέβηκε στο βήμα και είπε: “Μεγαλειότατε, έχω εις χείρας μου δύο λόγους: Έναν του κυρίου Κυρίμη και έναν δικό μου. Ποιον θέλετε να σας αναγνώσω;” Αμήχανος για λίγο ο Γεώργιος απάντησε: “Μα φυσικά τον ιδικόν σας”. Άφησε παράμερα το λογοκριμένο αντίγραφο ο Ελευθερόπουλος και άρχισε να διαβάζει τον πανηγυρικό του. Όταν ανέφερε το όνομα του Βενιζέλου, εκφράζοντας την εθνική ευγνωμοσύνη για τη βαλκανική πολιτική του, ένας στρατηγός από το ακροατήριο φώναξε: “το κτήνος”! Ο Γεώργιος ιδιαιτέρως του είπε πως καλά έκανε που μνημόνευσε και τον Βενιζέλο. (…)  Οι καθηγητές του είπαν -ιδιαιτέρως βέβαια- πως έσωσε την τιμή και το γόητρο του πανεπιστημίου.

ΒΙΚΤΩΡ ΝΕΤΑΣ “ΠΩΣ Ο ΑΒΡ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΟΥΛΟΣ “ΕΣΩΣΕ” ΤΟ “ΓΟΗΤΡΟΝ” ΚΑΙ ΤΗΝ “ΤΙΜΗΝ” ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ” (Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 1/8/1993)
από το βιβλίο του ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ “ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ (1926-1973)” Εκδόσεις UNIVERSITY STUDIO PRESS

Ο λόγος του Αβροτέλη Ελευθερόπουλου -ήμουν παρών και τον άκουσα- ήταν ένα σύντομο και πολύ προσεγμένο εγκώμιο των δύο μεγάλων ανδρών του ’12, του Κωνσταντίνου και του Βενιζέλου.
Δεν πρέπει, είπε, η τυχόν διαφωνία μας με τη δράση των ανδρών της ιστορίας να μας εμποδίζει να αναγνωρίζουμε την ιστορική αλήθεια. Κάπως έτσι το είπε και χειροκροτήθηκε. Όταν μετά την τελετή συνόδευσε τον Βασιλιά στην αίθουσα της Συγκλήτου τον ρώτησε, όπως μου είπε ο ίδιος πολύ αργότερα στην Αθήνα, αν του άρεσε ο λόγος του.
-Εμένα μου άρεσε, του απάντησε, να δούμε όμως τι θα πει και ο κυρ Γιάννης (ενν. τον Μεταξά).
Αντίθετη εκδηλώθηκε η γνώμη του τελευταίου πολύ γρήγορα. Όργανα της Ασφάλειας πήγαν την νύκτα στο σπίτι του και συνέλαβαν τον Πρύτανη. Τον έβαλαν στο πρώτο τρένο για Αθήνα με προορισμό την εξορία του σε νησί. Από την εξορία τον έσωσε, όπως πίστευε, η μεσολάβηση του Γεωργίου. Στη θέση του όμως δεν επανήλθε ποτέ. Και έζησε απομονωμένος στην Αθήνα την ασκητικά πνευματική του ζωή ως τα βαθιά γεράματά του…

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΤΑΤΑΚΗΣ «ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ»
από το βιβλίο του ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ “ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ (1926-1973)” Εκδόσεις UNIVERSITY STUDIO PRESS


1942: Παιδιά εξαντλημένα από την πείνα σ’ ένα πεζοδρόμιο της οδού Μητροπόλεως.
(Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο του Γιώργου Καφταντζή «Το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης στον καιρό της Κατοχής»

Το χειμώνα του 1942 η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο για όλους. Μ’ αυτές τις συνθήκες, τον Φλεβάρη του 42, και σε πλήρη εξαθλίωση, μάνα και γιος, αποφασίζουμε και μεις να πέσουμε κάτω και να πεθάνουμε. Σας φαίνεται παράξενο, αλλά δεν είναι υπερβολή. Αν το παίρναμε απόφαση να πλαγιάσουμε ένα βράδυ στο παχύ χιόνι των τριάντα πόντων στο χωματένιο πεζοδρόμιο της λεωφόρου Αθηνών (έτσι λεγόταν τότε η σημερινή οδός Παπαναστασίου), το πρωί θα μας έβρισκαν σίγουρα κοκαλωμένους. Άλλωστε αυτή ήταν και η τακτική που ακολουθούσαν εκατοντάδες άνθρωποι κάθε μέρα, οι οποίοι αποφάσιζαν να πεθάνουν: έπεφταν σε μια γωνιά ή σε ένα πεζοδρόμιο, και το πρωί περνούσε το κάρο της δημαρχίας και τους μάζευε ξυλιασμένους. Ένα απόγευμα, λοιπόν, λέει η μάνα μου: «Ως εδώ ήταν οι μέρες μας». Πέφτουμε λοιπόν στα χιόνια και περιμένουμε να πεθάνουμε. (…) Εκεί λοιπόν που πέσαμε εξαντλημένοι στο πεζοδρόμιο με τα χιόνια, ξαφνικά εμφανίζεται η Καλλιοπίτσα, που κι αυτή είχε τελειώσει τη δουλειά της στους Γερμανούς. (…) «Καλέ, Κυρα-Φανή, καλέ, τι κάνετε εδώ, είστε με τα καλά σας;». «Ε, να», λέει η μητέρα μου, «εμάς, αφήστε μας, ήρθε η ώρα μας, εσείς τραβήξτε». «Μα πώς θα τραβήξουμε, αστειεύεσαι; Είναι σοβαρά πράματα αυτά; Σήκω, επάνω, που θα πεθάνετε!» «Όχι, όχι, δεν μπορούμε. Αφήστε μας και φύγετε». «Βρε, σήκω, που σε λένε». Η μητέρα μου αντιδρούσε και δεν ήθελε να σηκωθούμε. Οπότε αυτές οι δύο μας σηκώνουν στο πι και φι και μας βάζουν να καθίσουμε επάνω στο χιόνι. Τότε οι Γερμανοί δεν είχαν πάρει ακόμη τους Εβραίους. Οι δε Εβραίοι συνήθως πουλούσαν διάφορα πράγματα στο δρόμο, μεταξύ των οποίων και κανναβούρι ψημένο. Με ένα μικρό φλιτζανάκι του καφέ, σου έδιναν σ’ ένα χαρτί κανναβούρι ψημένο, που, όπως ξέρετε έχει λάδι μέσα, είναι και νόστιμο και δυναμωτικό. Περνάει λοιπόν ένα φουκαράδικο Εβραιάκι έχοντας λίγο κανναβούρι για πούλημα, του δίνουν λίγα λεφτά η Καλλιοπίτσα και η άλλη, παίρνουν ένα φλιτζανάκι κανναβούρι κι αρχίζουν να μας ταΐζουν. Όπως πώς θα πηγαίναμε μέχρι τον Αη-Θανάση; Δεν υπήρχε συγκοινωνία, και τα λίγα γκαζοζέν που υπήρχαν δεν έκαναν αυτό το δρομολόγιο. Τα γκαζοζέν ήταν κυρίως στην Εγνατία. Ξαφνικά, για καλή μας τύχη, εμφανίζεται ένα κάρο με άλογο. Το είχε ένας χωριάτης από την Καμπτσίδα. Τον σταματάει λοιπόν η Καλλιοπίτσα και του λέει: «Καλέ, μπάρμπα, πόσα θέλεις να πάρουμε αυτούς τους ανθρώπους και να τους πάμε μέχρι τον Αη-Θανάση;» Αυτός μας είδε λίγο ψυχρά και ζήτησε ένα ποσό που η Καλλιοπίτσα το βρήκε λογικό. Μας αρπάζουν λοιπόν και μας ξαπλώνουν πάνω στο κάρο, ανεβαίνουν κι αυτές, κάθονται δίπλα μας και μπροστά ο αμαξάς με το καμτσίκι, πίσω εμείς οι τέσσερις, και ξεκινάμε. (…) Εκεί που πηγαίναμε, γυρίζει ξαφνικά ο αμαξάς και λέει στην Καλλιοπίτσα: «Μετάνιωσα». Η Καλλιοπίτσα τρόμαξε. «Έχει γούστο να μας κατεβάσει τώρα, κι άντε να βρεις άλλο κάρο», σκέφτηκε. «Μετάνιωσα», λέει ο αμαξάς, «που σας ζήτησα λεφτά, δε θέλω τίποτα. Θα σας πάω τζάμπα». Πρωτοφανές, είχε συγκινηθεί και είχε έρθει στο φιλότιμο. Και πράγματι, μας πήγε όχι μόνο μέχρι τον Αη-Θανάση, αλλά μέχρι και το σπίτι μας που ήταν αρκετά αψηλά, κοντά στην οδό Αγίου Δημητρίου.

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (ραδιοφωνική αφήγηση στον 9.58)
από το βιβλίο «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΝ, ΟΥ Μ’ ΕΘΕΣΠΙΣΕΝ…»
Εκδόσεις ΙΑΝΟΣ


1943: Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Χαράλαμπος Θεοδωρίδης, πετάει την ελληνική σημαία στους φοιτητές που διαδήλωναν με αφορμή την επέτειο της 25ης Μαρτίου.

(η φωτογραφία είναι από το
http://gerontakos.blogspot.com/2011/06/blog-post_5283.html

Από το άγαλμα του Βότση ανηφορίσαμε για το Πανεπιστήμιο. Περνώντας την οδό Πολωνίας, βγάλαμε με τις φωνές και τα τραγούδια μας τον καθηγητή Θεοδωρίδη στο μπαλκόνι του. Δεν μπορούσε να μιλήσει από συγκίνηση, μόνο χαιρετούσε δακρυσμένος και σε μια στιγμή φέρνει την κρυμμένη ελληνική σημαία του σπιτιού του και μας την πετάει. Την πήραμε, γονατίσαμε όλοι και ψάλαμε τον εθνικό ύμνο. Ύστερα κινήσαμε να τυλίξουμε με τη σημαία αυτή το άγαλμα του Μακεδόνα ήρωα του 21 Καρατάσου, απέναντι από το Πανεπιστήμιο.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΦΤΑΝΤΖΗΣ “ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ”  Εκδόσεις ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ


1941-1944: Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής το στρατόπεδο Παύλου Μελά μετράπηκε από τους Γερμανούς σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Από τους εκεί κρατουμένους, έπαιρναν οι Γερμανοί όσους ήθελαν να εκτελέσουν για αντίποινα.
(η φωτογραφία -δεν είναι της εποχής- είναι από το αφιέρωμα της εφημερίδας ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ «Η ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ»)

Ένας από τους κρατούμενους του «Παύλου Μελά» στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής, καταδικασμένος «δις εις θάνατον», ο Ραούλ Λιβαδάς, που χρησιμοποιήθηκε ως διερμηνέας από τις αρχές του στρατοπέδου, αφηγείται για τις δραματικές τελευταίες στιγμές πριν από την εκτέλεση:
«Με ξυπνούσαν στις 5 το πρωί και μου δίναν μια κατάσταση στη γερμανική. Γνωρίζοντας πρόσωπα και πράγματα, κατευθυνόμουνα, μαζί με τον Έλληνα φύλακα, στους θαλάμους. Μπαίνοντας μέσα στο θάλαμο, είχα το τραγικό καθήκον να κάνω το προσκλητήριο του θανάτου. Διάβαζα από την κατάσταση τα ονόματα. Οι κρατούμενοι βγαίναν έξω, τους δέναν δυο δυο και τους βάζαν στα φορτηγά. Αυτό συνέβη αρκετές φορές…
Είναι φοβερή εμπειρία να καλέσεις το όνομα κάποιου που ώρες πριν αστειευόμασταν μαζί, εν επιγνώσει ότι σε μια ώρα αργότερα θα έχανε τη ζωή του… Σε μένα που φώναζα τα ονόματα ο ένας μου έδινε τη βέρα του για να τη δώσω στη γυναίκα του, ο άλλος κάποιο ωρολόγι ευτελούς αξίας που δεν του το είχαν αφαιρέσει…»

ΧΡΙΣΤΟΣ Ν. ΖΑΦΕΙΡΗΣ «Η ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ»
Εφημερίδα ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ

Όταν ήρθε η πρωτομαγιά, είπα στη γιαγιά μου να με ξυπνήσει πρωί πρωί να πάω να κόψω λουλούδια για να κάνω στεφάνι. (…)
Στην άκρη του δρόμου, δίπλα στο φράχτη, ήταν σταματημένο ένα γερμανικό καμιόνι από αυτά με τη σκαλίτσα που πήγαιναν τους εργάτες στη δουλειά. Πίσω του, προς τα έξω, κάθονταν δύο Γερμανοί με αυτόματα και πιο μέσα μερικοί Έλληνες. Κανένας δε μιλούσε, ούτε οι Έλληνες μεταξύ τους, ούτε οι Γερμανοί. Μάζευα αγριολούλουδα και οι δικοί μας είχαν καρφώσει τα μάτια τους επάνω μου. Με κοίταζαν επίμονα κι ακολουθούσαν την κάθε μου κίνηση σαν να μάζευαν μαζί μου το κάθε λουλουδάκι. Εγώ βλέποντας τον τρόπο που με κοίταζαν, έλεγα: «Ζηλεύουν, γιατί αυτοί πηγαίνουν τέτοια μέρα στη δουλειά, ενώ εγώ χαιρόμουν το Μάη. Σε λίγο πέρασαν δυο καμιόνια γεμάτα με Γερμανούς οπλισμένους που φορούσαν τα κράνη τους. Το σταματημένο τα ακολούθησε. Μάζευα ακόμα λουλούδια, όταν σε λίγο τα είδα να επιστρέφουν και τα τρία μαζί. (…) Ξοπίσω τους έτρεχε ένα παιδί, φίλος μου, κι από μακριά φώναζε.(…)
-Σκότωσαν έξι Έλληνες οι Γερμανοί. Εκεί! Στα τούβλα του Παπαγεωργίου, πάνω στον πηλό.
Κοκάλωσα. Κι έτσι καθώς μου έλεγε το παιδί τι είχε γίνει, κατάλαβα ποιους σκότωσαν. Κι έβγαλα μια κραυγή. Έτρεξα στη γιαγιά μου, έπεσα στην αγκαλιά της. Κι έκλαιγα με αναφιλητά. (…) Όταν μου πέρασε το αναφιλητό, πήγα στο φρέσκο τάφο τους. Κι άφησα τα λουλουδάκια που είχα μαζέψει την ώρα που με κοίταζαν και ήταν σαν να τα είχαμε μαζέψει μαζί.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΡΟΣΑΚΗ «ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΙ… ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ»
Εκδόσεις ΟΔΥΣΣΕΑΣ


1963: Δολοφονείται στη Θεσσαλονίκη ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης.
(η φωτογραφία είναι από το http://antigeitonies.blogspot.com/2011/05/22-1963.html)

 
1974: Ο Τώνης Βαβάτσικος κερδίζει το πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ τραγουδιού της Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Ποιος να ξέρει». Στην τρίτη θέση ήταν η Αλέκα Κανελλίδου με το «Άσε με να φύγω».


1976: Ο Νέτο Γκουερίνο μόλις έχει πετύχει το νικητήριο τέρμα, που έδωσε στον ΠΑΟΚ (των Κούδα, Σαράφη, Παρίδη, Τερζανίδη κ.ά.) τη νίκη εναντίον της ΑΕΚ και το πρωτάθλημα 1975-76.
(η φωτογραφία είναι από το http://forum.paokmania.gr/viewtopic.php?f=18&t=118&start=180)


1978: Ισχυρός σεισμός 6,5 ρίχτερ συγκλονίζει τη Θεσσαλονίκη. Οι νεκροί φτάνουν συνολικά τους 49 (εκ των οποίων οι 29 έμεναν στην πολυκατοικία που κατέρρευσε στην πλατεία Ιπποδρομίου)


1979: Στις 2 Δεκεμβρίου ο Νίκος Γκάλης αγωνίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα με τα χρώματα του Άρη, στο παιχνίδι Άρη – Ηρακλή 79-78.

12 Σχόλια to “Θεσσαλονίκης ιστορία (V) σε φωτογραφίες”

  1. habilis Says:

    Ενδιαφέρον!!!

    • Θωμάς Says:

      Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο. Κοιτάζοντας το πολύ αξιόλογο σάιτ σου, μπορώ να πω με σιγουριά πως θα βρεις ενδιαφέρουσες και τις αναρτήσεις που θα ακολουθήσουν το αφιέρωμα στη Θεσσαλονίκη, οι οποίες θα έχουν σχέση με τη ζωγραφική.

  2. Σοφία Says:

    Έλα βρε Θωμά και ανησύχησα , νόμιζα ότι έπαθες κάτι. Πολύ καλή η ανάρτηση . Αυτό το περιστατικό με τον Θεοδωρίδη και τη σημαία το αναφέρει και η Νικολάϊδου στο μυθιστόρημα » Απόψε δεν έχουμε φίλους» ή κάνω λάθος;
    Αν και δεν ξέρω τι θα ανεβάσεις στην επόμενη ανάρτηση , σου προτείνω στο μέλλον να δώσεις και την εικόνα της Θεσσαλονίκης μέσα από τα τραγούδια αλλά και τη λογοτεχνία ( από μη Θεσσαλονικείς συγγραφείς). Εμένα με απογοητεύει η σημερινή εικόνα της Θεσσαλονίκης επειδή στο μυαλό μου είχα μια άλλη Θεσσαλονίκη πιο γοητευτική εξ αιτίας των ακουσμάτων και των διαβασμάτων.

    • Θωμάς Says:

      Τώρα που αναφέρεις το περιστατικό με την ελληνική σημαία που πέταξε ο Θεοδωρίδης προς τους φοιτητές, να πω με καμάρι πως μέσα στους φοιτητές αυτούς ήταν και ο πατέρας μου!
      Ακούγεται πολύ ενδιαφέρουσα η ιδέα σου να ασχοληθώ με τη Θεσσαλονίκη των τραγουδιών και της λογοτεχνίας (έχει θυμάμαι μια ωραία περιγραφή της Θεσσαλονίκης του μεσοπολέμου ο Καραγάτσης στον Γιούγκερμαν, ο οποίος κάποια στιγμή έρχεται για επαγγελματικό ταξίδι και καταλύει αν θυμάμαι καλά στο περίφημο ξενοδοχείο Μεντιτεράνεαν), ίσως κάποια άλλη στιγμή το προσπαθήσω. Απομένει πλέον μία ανάρτηση, μόνο που θα είναι νομίζω έκπληξη. Μια βουτιά στο Βυζάντιο όταν η Θεσσαλονίκη είχε αυτοκράτορα (!), μη λέμε περισσότερα όμως και χαλάσουμε την έκπληξη.
      ΥΓ. Νομίζω το χρύσωσες το χάπι σχετικά με τη χαμηλή εκτίμηση που έχεις για τη Θεσσαλονίκη, πράγματι τα ακούσματα και τα διαβάσματα ανεβάζουν τον πήχυ των απαιτήσεων.

  3. Τελευταίος Says:

    Θωμά, περιμένω κι εγώ να δω τη συνέχεια του αφιερώματός σου στην αγαπημένη Θεσσαλονίκη.

    Μιας κι αναφέρθηκες στον Θεοδωρίδη, απλώς θα ήθελα να αναφέρω ότι το βιβλίο του «Επίκουρος, η αληθινή όψη του αρχαίου κόσμου» είναι ένα από εκείνα που με επηρέασαν βαθύτατα κι άλλαξαν τον τρόπο της σκέψης μου.

    Υ.Γ. Μου άρεσε πολύ η απάντηση της Σοφίας δυο τρεις αναρτήσεις πριν, που είπε ότι είναι του βουνού και της στάνης! Γέλασα βεβαίως, αλλά ταυτίστηκα απολύτως μαζί της!

    • Θωμάς Says:

      Κώστα είναι πράγματι απίστευτο! Το βιβλίο το αγόρασα εδώ και καιρό, αλλά απλώς το έριξα μια ματιά. Άλλες προτεραιότητες με εμπόδισαν να το διαβάσω προσεκτικά. Δεν μου πέρασε όμως απ’ το μυαλό πως ο Χαράλαμπος Θεοδωρίδης που έγραψε το βιβλίο για τον Επίκουρο, είναι ο ίδιος καθηγητής που πέταξε την ελληνική σημαία στους φοιτητές που διαδήλωναν μπροστά στο σπίτι του! Σ’ ευχαριστώ για την πληροφορία. Με συγκίνησες ιδιαίτερα!
      ΥΓ. Τα σχόλια της Σοφίας είναι πάντα εύστοχα!

  4. Σοφία Says:

    Γνωρίζεις ότι το Μεταίχμιο αφιερώνει το ημερολόγιο του 2012 στη Θεσσαλονίκη; Εγώ το αγόρασα ήδη.

  5. Θωμάς Says:

    Κάτι πήρε το μάτι μου προχθές στον Ιανό αλλά ήμουν βιαστικός. Θα το ψάξω, έστω κι αν το αφιέρωμα τελειώνει στην επόμενη ανάρτηση…

  6. Σοφία Says:

    Κύριοι, παράλειψη μου! Ευχαριστώ για τα σχόλια σας!

  7. Νewagemama Says:

    Για άλλη μια φορά μας ταξίδεψες στο χρόνο!

  8. Mary Ka Says:

    Θωμά μόλις σήμερασ μπήκα από την προηγούμενη εβδομάδα αλλά αν το ήξερα τι έχανα… Δεν θα πω τίποτε άλλο για το κείμενο, με χαρά περιμένω κι άλλα για την πόλη. Θα πω όμως ότι αυτή τη φορά είδα και τα σχόλια να είναι διαδραστικά, να συνεισφέρουν στις αναμνήσεις από την ιστορία της πόλης.

  9. Θωμάς Says:

    Newagemama και Mary, ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.
    Αν μου επιτρέπετε θα ήθελα να προσθέσω μια παρατήρηση. Δυσκολεύτηκα πολύ και τελικά δε βρήκα κάποιο σημαντικό γεγονός που να συνέβη στη Θεσσαλονίκη τις τρεις τελευταίες δεκαετίες. Όσο το σκέφτομαι, νομίζω πως αυτό ήταν για το καλό της πόλης και των ανθρώπων της που έζησαν τρεις σχετικά ήρεμες δεκαετίες χωρίς συγκλονιστικά γεγονότα.
    Δυστυχώς φαίνεται πως τα πράγματα αλλάζουν στην καινούρια δεκαετία που ζούμε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: