εικονες από τη φαντασία του


Πολ Γκογκέν: «Δυο Ταϊτιανές γυναίκες» (1899)
από το http://en.wikipedia.org/wiki/Paul_Gauguin

Ο Γκογκέν έζησε τα 12 τελευταία χρόνια της ζωής του στην Ταϊτή.  Εκεί ζωγράφισε αισθησιακά έργα με έντονα χρώματα, που είναι οι πιο γνωστοί του πίνακες. Συχνά απεικόνιζε ημίγυμνες νεαρές Ταϊτιανές, μια εικόνα όμως που δεν αντικατοπτρίζει την ιστορική πραγματικότητα.
Την εποχή εκείνη (1891-1903) η Ταϊτή ήταν γαλλική αποικία και οι Γάλλοι ιεραπόστολοι είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους. Πουθενά δεν υπήρχαν ημίγυμνα κορίτσια αλλά γυναίκες ντυμένες ως το λαιμό, που κάθε Κυριακή πήγαιναν στην εκκλησία. Ωστόσο ο Γκογκέν προτίμησε να ζωγραφίσει εικόνες απ’ τη φαντασία του συνδυασμένες με στοιχεία από το μακρινό παρελθόν.   


Πολ Γκογκέν: «Μητρότητα» (1899)
από το http://arthistory.about.com/od/from_exhibitions/ig/Double-Take/03_Gauguin_Maternite.htm

Ο Γκογκέν πέθανε τελικά στη γαλλική Πολυνησία, σε ηλικία 54 ετών, πάμπτωχος και εξασθενημένος από το ποτό και τη σύφιλη.

Περισσότερες πληροφορίες:

Βικιπαίδεια
http://www.tovima.gr/world/article/?aid=327218
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=196935
http://www.tovima.gr/world/article/?aid=379982


Πολ Γκογκέν: «Γυναίκες από την Ταϊτή κάνουν μπάνιο» (1892)
από το http://blogs.artinfo.com/modernartnotes/2008/12/rhyming-gauguin-and-matisse/


Γκογκέν: «Ποτέ πια» (1897)
από το http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=196935

7 Σχόλια to “εικονες από τη φαντασία του”

  1. GB Says:

    Εκτός από φαντασία ο Π. Γκωγκέν φαίνεται πώς διαθέτει και προπαγανδιστικό ένστικτο

  2. GB Says:

    Eκτός από φαντασία το ζωγραφικό ένστικτο εν προκειμένω συνοδεύεται και από την λαοπλάνα πειθώ

  3. melkal@dsa.gr Says:

    Εγώ πάλι αυτό το πραπαγανδιστικό ένστικο θα το έλεγα διάθεση επιστροφής σε κόσμους πιο κοντά στη φύση, σε κοινωνίες πιο απλές. Αυτό νομίζω, άλλωστε γοήτευσε και τον Γκωγκέν ο οποίος ζωγράφισε τη σειρά αυτήν από την Πολυνησία γοητευμένος από τους κόσμους αυτούς και συχνά συγκέρασε τις εξωτικές φιγούρες με χριστιανικά θέματα.
    Το βρίσκω άκρως γοητευτικό και΄πάντα η ιστορία της παραμμινής του ζωγράφου εκεί με πηγαίνει συνειρμικά στον Μάρλον Μπράντο και στην -σχετικά- αντίστοιχη εμπειρία του από την Πολυνησία, την οποία αγάπησε πολύ και προσπάθησε να διατηρήσει ανέπαφη.

    • Θωμάς Says:

      Έχεις δίκιο, Mary, νομίζω άλλωστε πως δεν είναι υποχρεωμένος ένας ζωγράφος να κάνει φωτογραφική απεικόνιση της γύρω του πραγματικότητας.
      Ενδιαφέρων ο παραλληλισμός με τον Μάρλον Μπράντο. Δεν είχα υπόψη μου αυτή την πλευρά της ζωής του.

  4. melkal@dsa.gr Says:

    Θωμά μου πόσο λυπάμαι που έχασα τις προηγούμενες αναρτήσεις για τη ζωγραφική και δεν τις είδα στην ώρα τους. Πάντως τώρα που κοίταξα τις αναρτήσεις με τους πίνακες στη σειρα, κατάλαβα την – κατ’ εμέ- ανωτερότητα του Σεζάν. Είναι ο πιο συγκλονιστικός, ο πιο δυνατός και μετά ο Μοντιλιάνι. Τον οποίο έμαθα όταν πριν χρόνια είχα δει μια διαφήμιση για κρασί από ένα έντυπο με έναν πίνακα του και το σλόγκαν του ήταν (ίσως από κάποιο ποίημα?) «μάτια που μέθυσαν κι έγιναν ζωγραφιά». Μου φάνηκε υπέροχος τρόπος για να περιγράψει κανείς τον τρόπο που ο Μοντιλιάνι ζωγράφιζε τα μάτια στις γυναίκες του, ζαλισμένα, θολωμένα, λάγνα, ανατολίτικα πάνω στις αρ νουβώ φιγούρες του.

  5. Θωμάς Says:

    Για τον Σεζάν ο τρόπος που πέθανε δείχνει πράγματι έναν παθιασμένο καλλιτέχνη.
    Για τον Μοντιλιάνι τι να πω, μου φαίνεται πως τέτοια μάτια δεν έχω δει ποτέ σε ζωγραφικούς πίνακες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: