Ιούδας (Ι)

Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης είναι το πιο αμφιλεγόμενο πρόσωπο της Καινής Διαθήκης. Ο άνθρωπος που πρόδωσε τον Ιησού Χριστό για 30 αργύρια και ύστερα, κυνηγημένος από τύψεις, αυτοκτόνησε. Στην Καινή Διαθήκη δεν υπάρχουν πληροφορίες για την καταγωγή του, ούτε και για την οικογένειά του. Επίσης δεν υπάρχει η παραμικρή νύξη για τον τρόπο εκλογής του στην ομάδα των 12 μαθητών πέρα από μια φράση του Ιησού: «Εγώ γνωρίζω ποιους διάλεξα για μαθητές μου», (Ιωάννης, 13).

Ωστόσο ένας διάλογος μεταξύ Ιησού και Ιούδα μας δίνει ένα μικρό ίχνος του χαρακτήρα του. Την ώρα που η Μαρία, η αδελφή του Λαζάρου (Ιωάννης, 12), πλένει με ακριβό μύρο τα πόδια του Χριστού, ο Ιούδας εκφράζει την αντίθεσή του λέγοντας πως αν πουλούσαν το πανάκριβο αυτό μύρο θα έβγαζαν τουλάχιστον 300 δηνάρια, τα οποία θα μπορούσαν να τα μοιράσουν στους φτωχούς. Ο Ιησούς του απαντάει πως για τους φτωχούς θα έχουν τη δυνατότητα να φροντίζουν για πάντα, για τον ίδιο όμως όχι.

Ο Ιωάννης δεν αρκείται στην αναφορά του γεγονότος, εκφράζει παράλληλα την άποψη πως ο Ιούδας είπε ό,τι είπε όχι γιατί νοιαζόταν για τους φτωχούς αλλά γιατί ήθελε να κλέψει τα χρήματα. Μάλλον ο Ιωάννης έγραψε ένα τόσο σκληρό σχόλιο επηρεασμένος από την μετέπειτα πράξη του Ιούδα, αν όμως απομονώσουμε το γεγονός, ίσως τα λόγια του Ιούδα να οφείλονται σε υπερβάλλοντα ζήλο. Βρισκόμενος τόσον καιρό δίπλα στον Ιησού και βλέποντας το ενδιαφέρον του για τους φτωχούς τι πιο φυσικό από το να εκφράσει αυτή τη γνώμη. Άλλωστε ο Ιούδας, κατά πάσα πιθανότητα, δεν είχε δείξει μέχρι τότε σημάδια απληστίας ή κακού χαρακτήρα. Γι’ αυτό ο Ιωάννης αναγκάζεται να πει -όπως και ο Λουκάς- πως ο διάβολος έβαλε στον Ιούδα την ιδέα της προδοσίας.

Μια που φτάσαμε στην προδοσία ας θυμηθούμε τι έγινε στον Μυστικό Δείπνο (Ιωάννης, 13), την ώρα που ο Ιησούς είπε στους μαθητές του: «ένας από σας θα με προδώσει». Οι μαθητές τα έχασαν, άρχισαν να κοιτάζουν με υποψίες ο ένας τον άλλο, ο Ιωάννης τότε τον ρώτησε «ποιος, είναι, Κύριε, αυτός που θα σε προδώσει;» και ο Ιησούς απάντησε: «είναι αυτός που θα του δώσω το ψωμί». Μόλις το έδωσε στον Ιούδα, του είπε: «ό,τι είναι να κάνεις, κάντο γρήγορα.» Όμως κανείς μαθητής δεν κατάλαβε τίποτα! Όπως γράφει ο Ιωάννης, ο Ιούδας ήταν ο ταμίας της ομάδας και όλοι νόμισαν πως ο Ιησούς του έλεγε να αγοράσει γρήγορα ό,τι ήταν απαραίτητο για τη γιορτή του Πάσχα ή να δώσει κάτι στους φτωχούς. Άρα ο Ιούδας δεν είχε δείξει μέχρι τότε καμία κακή διαγωγή. Να γιατί κανείς δεν τον υποπτεύθηκε. Και να γιατί ο Ιωάννης γράφει πως μπήκε ο διάβολος μέσα του. Προφανώς δεν μπορούσε να εξηγήσει με άλλο τρόπο την ενέργεια του Ιούδα. Άλλωστε το να κρατάει κάποιος το ταμείο προϋποθέτει ακεραιότητα χαρακτήρα. Δε θα μπορούσε να το έχει ο οποιοσδήποτε.

Φτάνουμε έτσι στα αίτια της προδοσίας. Όπως είπαμε ο Ιωάννης θεωρεί πως ο διάβολος επηρέασε τον Ιούδα. Το ίδιο και ο Λουκάς ενώ ο Ματθαίος και ο Μάρκος γράφουν πως ο Ιούδας έκανε ό,τι έκανε αποκλειστικά για τα 30 αργύρια.
Έχουν διατυπωθεί βέβαια και άλλες θεωρίες. Η πιο λογικοφανής υποστηρίζει πως ο Ιούδας περίμενε από τον Ιησού να ελευθερώσει τους Εβραίους από τη ρωμαϊκή κατοχή και μόλις συνειδητοποίησε πως ο Ιησούς δεν είχε στο μυαλό του να δημιουργήσει εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα απογοητεύτηκε και τον πρόδωσε. Άλλοι μελετητές υποστηρίζουν πως ο Ιούδας προσπάθησε να αναγκάσει τον Ιησού να επιδείξει τις δυνάμεις του, υπάρχει ακόμα η θεωρία πως ο Ιούδας ήταν μέρος ενός ευρύτερου θεϊκού σχεδίου, όλα αυτά όμως παραμένουν θεωρίες. Τα μόνα κίνητρα που αναφέρονται ρητά από τους Ευαγγελιστές είναι η φιλαργυρία και η επίδραση του σατανά.


«Ο Ιούδας αποχωρεί από τον Μυστικό Δείπνο»
πίνακας του Carl Bloch
από το http://en.wikipedia.org/wiki/Judas_Iscariot

19 Σχόλια to “Ιούδας (Ι)”

  1. Τελευταίος Says:

    Θωμά, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάρτηση. Ο Ιούδας και η πράξη του έχουν απασχολήσει όχι μόνο τους ειδικούς αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα και τον καθένα μας ξεχωριστά. Πολλά μπορούν να ειπωθούν χωρίς ωστόσο να μπορεί να επιβεβαιωθεί τίποτα. Η δικιά μου γνώμη είναι πως ο Ιησούς δε θα μπορούσε να «αναθέσει» το καθήκον της προδοσίας Του σε κάποιον υποδεέστερο των περιστάσεων, παρά μόνο στο πρόσωπο εκείνο που θα την έφερνε σε πέρας χωρίς να γίνει κάποιο λάθος. Ο Ιούδας πρέπει να ήταν ο μαθητής εκείνος στον οποίο ο Ιησούς πρέπει να είχε τη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη.

    Καμιά φορά προσπαθώ να έρθω στη θέση του Ιούδα. Πρέπει να ένιωθε μέσα του τρομακτικά δύσκολα να εκτελέσει την επιθυμία του κυρίου του. Από τη μια έχουμε ένα μαθητή που εντέλλεται δια της χειρονομίας του Ιησού με το ψωμί να τον προδώσει κι από την άλλη παλεύει με τα αισθήματά του. Ακόμα κι αν δεχτούμε πως η προδοσία έγινε για τους (ιδιοτελείς) λόγους που αναφέρθηκαν στην ανάρτησή σου, ο Ιούδας δεν έπαψε να έχει μέσα του αισθήματα για Εκείνον με τα οποία έπρεπε να παλέψει, διότι όπως και να γίνει ήταν ακόλουθός Του, είχε διδαχτεί από Εκείνον και είχε περάσει ένα σημαντικό μέρος της ζωής του δίπλα του. Καταλήγοντας, νομίζω ότι η προδοσία του Ιούδα δε μοιάζει με καμία άλλη προδοσία από αυτές που έχουν καταγραφεί στην ιστορία, γιατί, αν μη τι άλλο, χωρίς την ενέργειά του αυτή δε θα είχε εκπληρωθεί ο θείος σκοπός της ανιδιοτελούς θυσίας του Υιού του Ανθρώπου.

    Σου στέλνω την καλημέρα μου περιμένοντας και τη συνέχεια του αφιερώματός σου στον Ιούδα.

    • Θωμάς Says:

      Αγαπητέ μου, Κώστα, θα διαφωνήσω μαζί σου από την πρώτη μέρα των αναρτήσεων του Ιούδα. Η θεωρία πως ο Ιησούς «ανάθεσε» στον Ιούδα το καθήκον της προδοσίας ή πως η προδοσία έγινε κατόπιν επιθυμίας του Ιησού δεν «μου κάθεται καλά’. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι ένας πανάγαθος και πανάγιος Θεός σπιλώνει έναν άνθρωπο στους αιώνες των αιώνων μόνο και μόνο για να εκπληρωθεί το σχέδιο του. Δεν μπορώ να τον δικαιολογήσω αν έχει κάνει κάτι τέτοιο.
      Αλλά και στην περίπτωση που δεχτούμε πως ο Χριστός δεν ήταν Υιός του Θεού πάλι αδυνατώ να δεχτώ πως είναι δυνατό να επιτρέψει μια τέτοια θυσία από μέρους του Ιούδα και αναφέρομαι όχι μόνο στη σπίλωση του ονόματός του αλλά και στην αυτοκτονία του.

      • Τελευταίος Says:

        Ωραία! Θα έχουμε λοιπόν κάτι να συζητάμε τις μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας!

        Το σκεπτικό σου ότι ένας πανάγαθος και πανάγιος Θεός δεν είναι δυνατό να σπιλώνει έναν άνθρωπο είναι πολύ σωστό αν το δεις από τη μεριά των ανθρώπων. Αν το κοιτάξεις όμως από τη μεριά της Θεϊκής Σοφίας ίσως και να μην είναι έτσι. Πρώτα απ’ όλα διότι σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσαμε ως ανθρώπινα όντα να κατανοήσουμε το σκεπτικό Του. Ύστερα, υπάρχει και κάτι ακόμα. Ο Κύριος δίδαξε την αγάπη και τη συγχώρεση. Αν εμείς οι άνθρωποι θεωρούμε πως ο Ιούδας έκανε το μεγαλύτερο, ενδεχομένως, κακό στην ιστορία της ανθρωπότητας, όχι μόνο δε θα πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε ως στιγματισμένο και σπιλωμένο, αλλά θα έπρεπε να τον έχουμε συγχωρήσει. Έχεις σκεφτεί το ενδεχόμενο η συγχώρεση του Ιούδα να είναι μια δοκιμασία που πρέπει να περάσουμε όλοι μας; Ο καθένας χωριστά;

        Αν δούμε το γεγονός από καθαρά ιστορική άποψη, η προδοσία του ίσως να έγινε εξαιτίας κάποιας από τις αιτίες που αναφέρεις. Τότε όμως έπρεπε να είχαν συμβεί δυο πράγματα. Ή πράγματι απογοητεύτηκε και τον πρόδωσε χωρίς κανένα ενδοιασμό ή δισταγμό, οπότε έχουμε να κάνουμε με έναν ψυχρό και χωρίς αισθήματα άνθρωπο ή εκτέλεσε (απρόθυμα) μια εντολή (δε λέω από τον Κύριο). Η πρώτη περίπτωση δε μου μοιάζει αληθινή γιατί απλώς θα υποδείκνυε τον Ιησού και δε θα τον φιλούσε, γεγονός που κατά τη γνώμη μου δε θα το έκανε κανένας άνθρωπος που τρέφει μίσος για κάποιον άλλο γιατί είναι μια ενέργεια εκ του περισσού, ασυνήθιστη αν θες. Το φιλί όμως δείχνει άνθρωπο με ενοχές που αναζητά την εξιλέωση έστω και την τελευταία στιγμή, έστω και μπροστά σε ένα τετελεσμένο και μη αναστρέψιμο γεγονός. Η σημειολογία των γεγονότων δείχνει κατά τη γνώμη μου έναν άνθρωπο που οι ενέργειές του δεν έγιναν με ελαφρά τη καρδία. Εξ’ ου και η πεποίθησή μου ότι τελικά ο Ιούδας ήταν το πιο τραγικό πρόσωπο από όλους τους άλλους μαθητές.

        Για την περίπτωση που αναφέρεις ότι ενδεχομένως ο Χριστός να μην ήταν ο Υιός του Ανθρώπου νομίζω ότι δεν έχει νόημα να τη συζητάμε, καθόσον τότε θα έπρεπε να πιάσουμε την κουβέντα από την αρχή και να δεχτούμε πως όλες οι ενέργειες και η διδασκαλία του Χριστού έγινε επί ματαίω και παραχαράσσοντας την πίστη, οπότε και η προδοσία του Ιούδα να ήταν στην περίπτωση αυτή δικαιολογημένη διότι κάποιος «ψευτοπροφήτης» έκανε αντιποίηση αρχής, για να χρησιμοποιήσω έναν σύγχρονο όρο!

        Την καλησπέρα μου.

  2. GBatz Says:

    Οι ιερείς αρμόδιοι να φυλάτουν τον ναό τού Σολομώντα και το θησαυροφυλάκιό του χρησιμοποίησαν μέρος εναντίον τού Χριστού ως μη όφειλαν ακυρώνοντας την εμπιστοσύνη πού ενέπνεε στην Εβραϊκή θρησκεία και στην συνοχή των 10 φυλών. Ταυτόχρονα ακύρωνε την επιλογή τού Σαδουκαίου Ιούδα και οπαδού της τέχνης του εφικτού τής πολιτικής όπου επικράτησε το κοντόφθαλμο ή μονόφθαλμο πλειοψηφικό ρεύμα τού Βαραβά.

    • Θωμάς Says:

      Η μετέπειτα τραγική αποτυχία του κινήματος των Ζηλωτών επιβεβαιώνει την άποψή σου περί κοντόφθαλμης πολιτικής του Βαραβά όμως το γεγονός ότι η διδασκαλία του Ιησού εξελίχθηκε σε μια νέα θρησκεία, ανεξάρτητη του ιουδαϊσμού, νομίζω πως τελικά δικαιολογεί τη δυσπιστία των ιερέων.

  3. Όλγα Says:

    Σε μια εκπομπή, πολλά χρόνια πριν, είχα ακούσει από κάποιο θεολόγο πως ο Ιούδας ενώ έδειξε μεταμέλεια, δεν μετανόησε για την πράξη του. Ναι μεν άλλαξε απόφαση, γι’ αυτό και κρεμάστηκε, όμως δεν ζήτησε συγχώρεση, η οποία βεβαίως και θα του είχε δοθεί.
    Αν όντως ο Ιούδας εκτελούσε την επιθυμία του Δασκάλου του, δε θα είχε λόγο να κρεμαστεί, αφού θα γνώριζε εκ των προτέρων ότι δεν είναι δική του η απόφαση και άρα ούτε και η αμαρτία.

    trivia: το δέντρο στο οποίο κρεμάστηκε, λέγεται πως ήταν κουτσουπιά.

    • Θωμάς Says:

      Όλγα: Διαβάζοντας αρκετές αναλύσεις θεολόγων μα και πατέρων της εκκλησίας διαπίστωσα πολλές -μα πάρα πολλές!- υποκειμενικές εκτιμήσεις. Για παράδειγμα στο συγκεκριμένο θέμα που αναφέρεσαι θεωρώ πως δεν είναι δυνατό να κριθεί ο Ιούδας με κάτι που δεν γράφει το Ευαγγέλιο γιατί απλούστατα υπάρχει η περίπτωση να διέφυγε της προσοχής των Ευαγγελιστών. Το σωστό και δίκαιο θα ήταν να κριθεί ο Ιούδας αποκλειστικά με ό,τι γράφουν τα Ευαγγέλια, που και σε αυτά υπάρχουν πάλι υποκειμενικές εκτιμήσεις.
      Για το δεύτερο θέμα θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου. Νομίζω πως η αυτοκτονία του Ιούδα δημιούργεί ρωγμές στη θεωρία συνεννόησης Ιησού και Ιούδα όχι όμως και στη θεωρία της χρησιμοποίησης του Ιούδα από τον Ιησού.
      Για την κουτσουπιά έχω την εντύπωση πως η θεωρία πως κρεμάστηκε σε αυτό το δέντρο περιέχεται στις μετέπειτα δοξασίες και όχι στα ευαγγέλια.

    • Θωμάς Says:

      Όλγα γράφεις και κάτι άλλο που ξέχασα να σχολιάσω: πως ο Ιούδας αν είχε ζητήσει συγχώρεση «βεβαίως και θα του είχε δοθεί». Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο ζήτημα. Δεν είμαι σίγουρος πως θα του είχε δοθεί, αλλά περισσότερα για αυτό το θέμα σε επόμενη ανάρτηση.

  4. Σοφία Says:

    Ωραία η προσέγγισή σου. Παραθέτεις τις διάφορες εκδοχές. Ως προς τα αίτια της προδοσίας δεν μπορώ να δεχθώ την επίδραση του Σατανά, διότι τη θεωρώ εντελώς μεταφυσική. Η φιλαργυρία είναι ανθρώπινη αδυναμία και μπορεί να κάμψει την ηθική ενός ανθρώπου. Και η πολιτική εξήγηση της συμπεριφοράς του Ιούδα δεν αποκλείεται. Υπάρχουν όμως αποδείξεις;

    Υ.Γ συμφωνώ με την απάντησή σου στο σχόλιο του Κώστα. Γενικά δεν μπορώ να δεχθώ την εικόνα του Θεού -τιμωρού, όχι μόνο για το συγκεκριμένο γεγονός.

    • Θωμάς Says:

      Κατά τή γνώμη μου καμία απόδειξη δεν υπάρχει. Εικασίες μπορούμε μόνο να κάνουμε. Που να στηρίζονται όμως σε κάποια δεδομένα.

  5. Σοφία Says:

    Θωμά θα μου επιτρέψεις να προτείνω ένα ιστορικό μυθιστόρημα για αυτές τις μέρες ,που εμένα μου είχε αρέσει πολύ όταν το είχα διαβάσει .Ειναι το μυθιστόρημα του Gerald Messadie, Ο άνθρωπος που έγινε Θεός, Νέα Σύνορα – Λιβάνη, 1995. Κυκλοφορεί ακόμη , το έχω δει στα βιβλιοπωλεία. Ό συγγραφέας δίνει, κατά τη γνώμη μου πάντα, μια πολύ ενδιαφέρουσα οπτική στην ιστορία του Ιησού αναπαράγοντας συγχρόνως το πολιτικό σκηνικό της Παλαιστίνης του 1ου αι. κάτω από τη ρωμαϊκή κατοχή.

    • Θωμάς Says:

      Αύριο θα κάνω μια βόλτα στον Ιανό. Ξέρεις τι φοβάμαι; Πως θα πιάσει καλοκαίρι κι ακόμα θα γράφω για τον Ιούδα!!!

    • Τελευταίος Says:

      Σοφία, το βιβλίο του Ζεράλ Μεσαντιέ στο οποίο αναφέρεσαι, το είχα διαβάσει όταν ήμουν φοιτητής, πρέπει να ήταν πριν 15 χρόνια! Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση και θυμάμαι πως με είχε ταράξει, κυριολεκτικά. Για να πω την αλήθεια το είχα ξεχάσει μέχρι που μου το θύμησες σήμερα. Θεωρώ πως η πρότασή σου στο Θωμά να το διαβάσει είναι εύστοχη και θα το πρότεινα κι εγώ.

      Να ξεκαθαρίσω και κάτι σχετικά με το προηγούμενο σχόλιό σου. Ουδέποτε άφησα να εννοηθεί ότι μιλάω για ένα Θεό – τιμωρό! Απλώς είπα πως αν έπρεπε να επιλέξει κάποιον ο Ιησούς για να φέρει εις πέρας το άχαρο έργο της προδοσίας, τότε ο καταλληλότερος κατά τη γνώμη μου, θα ήταν ο Ιούδας.

  6. Θωμάς Says:

    Τελευταίε:
    α) όντως η ανθρώπινη οπτική είναι περιορισμένη και αδυνατεί να συλλάβει τη θεϊκή Σοφία. Όμως όταν αναφέρομαι στον δικό μου θεό δεν μπορώ παρά να τον κρίνω με τα δικά μου ηθικά κριτήρια.
    β) για το θέμα της συγχώρεσης του Ιούδα θα μου επιτρέψεις να μη κάνω κανένα σχόλιο γιατί θα υπάρξει σχετική ανάρτηση.
    γ) Για μένα το φίλημα του Ιούδα ήταν απλώς ένα προσυμφωνημένο σημάδι επισήμανσης του Ιησού. Τίποτε περισσότερο και άρα δεν προσπάθησα -ούτε θα το κάνω- να το αναλύσω, γιατί θεωρώ πως κάθε ανάλυση θα ήταν αυθαίρετη. Μπορεί να κάνω λάθος μα θεωρώ πως είναι αδύνατο με τη βοήθεια των Ευαγγελίων να εξάγουμε επαρκές συμπέρασμα του τι σημαίνει το φιλί, αν δηλαδή σήμαινε, ενοχή, εκτίμηση, φιλία ή κάτι άλλο.
    δ) Αν δεχτούμε πως ο Χριστός ήταν απλώς ένας άνθρωπος, δε σημαίνει απαραιτήτως πως ήταν ένας ακόμη «ψευδοπροφήτης». Υπάρχει πάντα η περίπτωση να πίστευε σε ό,τι έλεγε, δηλαδή να πίστευε πως καταγόταν από τον Θεό. Στο κάτω κάτω, επαναλαμβάνω αν θεωρήσουμε πως ήταν ένας κοινός άνθρωπος, δεν κατάφερε και λίγα!
    ε) Όσο για τον Ιούδα, με βάση πάντα τα ευαγγελικά κείμενα, υπάρχουν νομίζω ενδείξεις που φανερώνουν πως πράγματι δεν είχε πειστεί για τη θεία καταγωγή του Χριστού. Θα τις δούμε σύντομα και βέβαια θα περιμένω τη γνώμη σου.

    • Τελευταίος Says:

      Θωμά, θα συμφωνήσω με την απάντησή σου και θα περιμένω τη συνέχεια των αναρτήσεών σου. Το σκεπτικό και οι απόψεις σου είναι παραδεκτές, όχι μόνο από εμένα αλλά κι από την πλειοψηφία νομίζω όλων όσων σε διαβάζουν. Δεν έχω εντρυφήσει ιδιαίτερα στο θέμα του Ιούδα, οπότε διατηρώ επιφυλάξεις σε όλα όσα μέχρι στιγμής έχω διατυπώσει, τα εξέθεσα όμως απλώς και μόνο γιατί έτσι ένιωσα. Με χαρά θα διαβάσω τη συνέχεια όσων θα γράψεις.

      Καλό σου βράδυ.

      Υ.Γ. Τώρα που έχεις άδεια, νομίζω δεν θα ήταν υπερβολικό να ζητήσω να μας δώσεις μεγαλύτερες και συχνότερες αναρτήσεις🙂

      • Θωμάς Says:

        Μη μου το χαλάς τώρα. Εγώ περίμενα νέες διαφωνίες!!
        Όσο για την επόμενη ανάρτηση, μείνε ξύπνιος, σε παρακαλώ, μέχρι τις 12 και 5!!

  7. Τελευταίος Says:

    Χα, χα, χα… Να διαφωνούμε, αλλά όχι χάριν της διαφωνίας! Αφού εσύ το έψαξες περισσότερο από μένα, νομίζω ότι θα ήταν σοφό να ακούσω τα επιχειρήματά σου όλα πριν απαντήσω! Άσε που πιθανόν να με έχεις πείσει στο τέλος και να μη χρειαστεί να διαφωνήσουμε!

    Χτες είχα δουλίτσα μέχρι αργά και δεν πέρασα ξανά από το ιστολόγιό σου. Σήμερα όμως…😉

  8. Ανώνυμος Says:

    Ο Ιησούς δασκαλος δεν θα ήταν λογικό να δώσει μια ακτανόητη ή αμφιλεγόμενη εντολή στον μαθητή Ιούδα. Οταν έλεγε «οτι έχεις να κάνεις καντο γρήγορα» έδινε σαφή εντολή. Ο Ιούδας παρέδοσε τον Ιησού και παρέλαβε τα 30 αργυρια, τα απεδέχτει. Αρα εκτελεσε ΣΥΝΑΛΛΑΓΗ. Αν δεν αποδεχόνταν πληρωμή η πράξη του θα δέχονταν και άλλες ερμηνείες. Το αν ζήτησε συγχωρεση ή όχι δεν ξέρω ποιός ευαγγελιστής μπορεί να το ξερει, αφού ουσιαστικά μεχρι την αυτοκτονία του οι μαθητές του Ιησου δεν αναφέρουν να συνομίλησαν μαζί του. Αυτό που δεν αναλύεται αλλά τεκμαιρεται είναι ότι αυτοκτονησε από τύψεις και όχι από αυτοτιμωρητικές τάσεις. Η αυτοκτονία καταδικάζεται από τον Χριστιανισμό του 3ου αιώνα που καθαρογραφονται τα ευαγγέλια. Δεν ξέρω αν η αυτοκτονία στην Ιουδαική κοινωνία τότε ήταν το αντίστοιχο του Χαρακίρι της Ιαπωνικής.
    Αν δεν υπήρχε η οικονομική συναλλαγή ο Ιούδας θα μπορούσε να είχε αυτοκτονήσει από έλλειψη πίστης στην Θεανρώπινη φύση του Ιησού και την κατα τα γραφάς προλεγόμενη Ανασταση του. Τότε η περίπτωσή του θα ήταν η πεμπτουσία της Χριστιανικής πίστης ότι δεν φτάνει να ακολουθείς τις εντολές ως ηθικούς κανόνες αλλά να πιστευεις στο Θείο Λογο, στην Ενσάρκωση και στην Ανάσταση και κατεπέκταση στην Αποκάλυψη. Η πίστη είναι αυτό που ξεχωρίζει την Φιλοσοφία από την Θρησκεία.

    • Θωμάς Says:

      Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σας. Ήταν ιδιαίτερα κατατοπιστικό και μου έλυσε κάποιες απορίες που ακόμα έχω για το θέμα του Ιούδα. Θα συμφωνήσω κι εγώ πως ο Ιούδας πρόδωσε τον Χριστό για τα 30 αργύρια. Αυτό φαίνεται από τις Γραφές. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς εικασίες. Ανοίγετε όμως και ένα σπουδαίο θέμα, την πεμπτουσία όπως την ονομάζετε, της Χριστιανικής πίστης, ότι δηλαδή δε φτάνει να ακολουθείς τις εντολές ως ηθικούς κανόνες αλλά πρέπει και να πιστεύεις στο Θείο Λόγο. Πράγματι πώς αλλιώς να ξεχωρίσεις τη Θρησκεία από τη Φιλοσοφία -ή τον Ανθρωπισμό θα πρόσθετα εγώ-, αλλά εκεί έγκειται κατά την ταπεινή μου γνώμη και μια μεγάλη αδυναμία της Χριστιανικής Πίστης, το ότι αποκλείει από τη Βασιλεία των Ουρανών όλους τους ηθικούς και ενάρετους ανθρώπους που δεν πιστεύουν στη θεϊκή φύση του Χριστού ή δεν έτυχε να τη γνωρίσουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: