1824 (IV)

Η αποχώρηση από την Τριπολιτσά των στελεχών της κυβέρνησης Μαυρομιχάλη δεν ικανοποίησε καθόλου την αντίπαλη παράταξη. Εφόσον ο Μαυρομιχάλης, ο Κολοκοτρώνης κι οι άλλοι οπλαρχηγοί είχαν διαφύγει τη σύλληψη, τίποτε δεν είχε τελειώσει. Υπαίτιοι της μη ικανοποιητικής αυτής εξέλιξης θεωρήθηκαν από τον Κουντουριώτη οι δυο Ανδρέηδες, ο Ζαΐμης και ο Λόντος.
Έτσι στις 4 Απριλίου η κυβέρνηση των Κουντουριωτικών κάλεσε, από τους Μύλους που βρισκόταν, τους «αντιπατριώτες» να παραδοθούν γιατί αλλιώς θα θεωρούνταν αποστάτες και θα τιμωρούνταν.
Μια τελευταία αποτυχημένη προσπάθεια εξεύρεσης ειρηνικής λύσης έγινε στις 17 Απριλίου με τη συνάντηση Κουντουριώτη – Νικηταρά, η οποία δυστυχώς δεν είχε κανένα αποτέλεσμα.

Οι μάχες -πολύνεκρες οι περισσότερες- ξεκίνησαν τον Μάιο, στην περιοχή μεταξύ Ναυπλίου, Άργους και Νεμέας και από την εξέλιξή τους άρχισε να φαίνεται η υπερίσχυση των Κουντουριωτικών που είχαν ήδη ενισχυθεί και με τον Μακρυγιάννη. Όσο περνούσε ο καιρός η κατάσταση για τον Κολοκοτρώνη και την παράταξή του γινόταν όλο και πιο δύσκολη καθώς -εκτός από τη δυσμενή εξέλιξη των μαχών- έβλεπε αρκετούς οπλαρχηγούς και στρατιώτες του να αποσκιρτούν δηλώνοντας υποταγή στην κυβέρνηση Κουντουριώτη ενώ ιδιαίτερα δύσκολη ήταν και η κατάσταση για τον Π. Κολοκοτρώνη που, οχυρωμένος στο Ναύπλιο, περνούσε δύσκολες ώρες λόγω έλλειψης χρημάτων και εφοδίων.

Έτσι ο Κολοκοτρώνης επιδίωξε και πέτυχε να συναντήσει στις 22 Μαΐου τον Ζαΐμη, έξω από την Τριπολιτσά, στην πύλη του Αγίου Αθανασίου. Εκεί συμφώνησε μαζί του να ζητήσει από τον γιο του, να παραδώσει το φρούριο του Ναυπλίου. Βασικός όμως όρος της συμφωνίας ήταν να παραδοθεί το φρούριο σε Μοραΐτες. Επίσης άλλος όρος της συμφωνίας ήταν να δοθούν στον Π. Κολοκοτρώνη 25.000 γρόσια για τις δαπάνες συντήρησης της φρουράς του. Ο ίδιος ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεσμεύτηκε να διαλύσει το στρατιωτικό του σώμα. Την ίδια δέσμευση ανέλαβαν και οι Νικηταράς, Πλαπούτας.
Η είδηση της συμφωνίας διαδόθηκε αμέσως σ’ όλο τον Μοριά. Ζαΐμης και Λόντος ίσως ήθελαν έτσι να δεσμεύσουν τον Κουντουριώτη, για τον οποίο δεν ήταν και τόσο σίγουροι πως θα δεχόταν τη συμφωνία. Πράγματι στους Μύλους το Εκτελεστικό (Πρόεδρος του οποίου ήταν ο Κουντουριώτης) αποδοκίμασε την πρωτοβουλία των Ζαΐμη, Λόντου, Νοταρά να συνομιλήσουν με τον Κολοκοτρώνη. Επιθυμία του Εκτελεστικού ήταν να επιτεθούν στην Καρύταινα και να αναγκάσουν έτσι «τους αντιπατριώτας να κλίνωσι τον αυχένα εις τους Νόμους του Έθνους». Ευτυχώς στους Μύλους υπήρχε και Βουλευτικό, το οποίο δέχτηκε τη συμφωνία.

Ο πιο σημαντικός όρος της συμφωνίας έλεγε πως το Ναύπλιο θα παραδινόταν σε Μοραΐτες. Έτσι Ζαΐμης και Λόντος μπήκαν με τα στρατεύματά τους στην πόλη και λίγο αργότερα περιφρούρησαν την ειρηνική αποχώρηση του Πάνου Κολοκοτρώνη (7 Ιουνίου). Όμως στη συνέχεια ορίστηκε διοικητής της φρουράς του Ναυπλίου ο Χατζηχρήστος και φρούραρχος Παλαμηδίου ο Νάσος Φωτομάρας που καταγόταν από την Πάργα. Ήταν φανερό πως ο Κουντουριώτης δεν είχε καμία διάθεση να τηρήσει τη συμφωνία. Ούτε είχε πλέον καμία εμπιστοσύνη στους δυο Ανδρέηδες που ήταν Μοραΐτες. Μάλιστα αρνήθηκε να τους καταβάλει τα έξοδα της εκστρατείας τους, και μετά την εγκατάσταση της κυβέρνησής του στο Ναύπλιο (12 Ιουνίου), τους έδωσε εντολή να επιστρέψουν στις επαρχίες τους.Όσο για τον λόγο που έκανε τον Κουντουριώτη να καθυστερήσει την εγκατάστασή του για πέντε μέρες αυτός δεν ήταν άλλος από την Μπουμπουλίνα! Ναι, στο Ναύπλιο κατοικούσε η Μπουμπουλίνα που ήταν πεθερά του Π. Κολοκοτρώνη και ο Κουντουριώτης δεν δεχόταν να εισέλθει στην πόλη αν δεν έφευγε εκείνη.

Το τέλος της πρώτης φάσης του εμφύλιου πολέμου οριστικοποιήθηκε με τη χορήγηση αμνηστίας στους ηττημένους, ωστόσο τα πολύ άσχημα νέα από την καταστροφή της Κάσου (τέλη Μαΐου 1824)  δεν επέτρεψαν στους Έλληνες να πανηγυρίσουν την προσωρινή έστω ειρήνευση. Οι Κάσιοι από τις 17 Μαΐου είχαν στείλει αγωνιώδεις εκκλήσεις προς την κυβέρνηση Κουντουριώτη ζητώντας τη συνδρομή των υδραίικων πλοίων, αλλά όταν οι Υδραίοι σε συνδυασμό με τους Σπετσιώτες αποφάσισαν να στείλουν βοήθεια ήταν πια αργά. Το νησί της Κάσου είχε καταστραφεί από τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο. Κάσιοι και Κρητικοί αγωνιστές είχαν αντισταθεί με γενναιότητα μα είχαν υποκύψει τελικά στην αριθμητική υπεροχή των εχθρών, οι οποίοι με σφαγές, λεηλασίες και αιχμαλωσίες είχαν καταστρέψει το ηρωικό νησί.

πηγή:

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ
ΣΠ. ΤΡΙΚΟΥΠΗΣ: ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

cebccf80cebfcf85cebccf80cebfcf85cebbceb9cebdceb1-ceb5ceb8cebdceb9cebacebf-ceb9cf83cf84cebfcf81ceb9cebacebf-cebccebfcf85cf83ceb5ceb9Μπουμπουλίνα Λασκαρίνα (1771-1825)
Όπως είναι γνωστό η Μπουμπουλίνα διέθεσε τα καράβια της και ολόκληρη την περιουσία της για τις ανάγκες του Αγώνα. Πήρε μέρος και στην πολιορκία -από τους Έλληνες- του Ναυπλίου, στην οποία είχε ενεργό συμμετοχή. Όταν κάποια στιγμή οι καπεταναίοι της στεριάς έκαμαν πίσω και έλυσαν την πολιορκία, η Μπουμπουλίνα ξεμπάρκαρε στους Μύλους, καβάλησε ένα άσπρο άλογο και έδωσε θάρρος στους μαχητές.

Μετά την κατάληψη του Ναυπλίου το νεοσύστατο ελληνικό κράτος της έδωσε κλήρο στην πόλη ως ανταμοιβή για την προσφορά της στο έθνος και η Μπουμπουλίνα εγκαταστάθηκε εκεί. Όμως στον εμφύλιο πόλεμο του 1824 η Μπουμπουλίνα, λόγω της στενής της σχέσης με τον Κολοκοτρώνη (η κόρη της είχε παντρευτεί τον Π. Κολοκοτρώνη), κρίθηκε επικίνδυνη από την κυβέρνηση Κουντουριώτη και εξορίστηκε στις Σπέτσες χάνοντας τον κλήρο γης που το κράτος της είχε παραχωρήσει στο Ναύπλιο.

πηγές:
ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

photoinside_60

Αυτό που ξεχώριζε από τα πλοία της Μπουμπουλίνας ήταν ο «Αγαμέμνων» για το οποίο η Μπουμπουλίνα είχε δαπανήσει το 1820 μια ολόκληρη περιουσία. Με μήκος περίπου 35 μέτρα και εξοπλισμένο με 18 κανόνια, ήταν το μεγαλύτερο πλοίο που συμμετείχε στην Επανάσταση. Κατά τη διάρκεια της ναυπήγησης του «Αγαμέμνονα», καταγγέλθηκε στην Υψηλή Πύλη πως η Μπουμπουλίνα ναυπηγεί κρυφά πολεμικό πλοίο, αλλά τελικά κατάφερε να ολοκληρώσει την κατασκευή του δωροδοκώντας τον απεσταλμένο στις Σπέτσες Τούρκο επιθεωρητή.
Ο «Αγαμέμνων», μετά τον τραγικό θάνατο της Μπουμπουλίνας δόθηκε από τους απογόνους της στο ελληνικό κράτος. Μετονομάστηκε σε «Σπέτσες» και έγινε η ναυαρχίδα του νεοσυσταθέντος από τον Καποδίστρια κρατικού στόλου. Κάηκε το 1831 στον ναύσταθμο του Πόρου από τον Μιαούλη στην ανταρσία των Υδραίων εναντίον του Καποδίστρια.

πηγές:
ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ (ΣΠΕΤΣΕΣ)


Ένα Σχόλιο to “1824 (IV)”

  1. Όλγα Says:

    Οι πολιτικοί, από τότε ακόμη, ήταν υπαίτιοι πολλών δεινών για την Ελλάδα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: