η φλέβα της μουσικής και το πατριωτικό πάθος

Υπάρχουν πράγματα τα οποία πιστεύετε ότι έχετε πάρει από τον πατέρα σας;
«Το πρώτο που πήρα από αυτόν είναι το πατριωτικό πάθος, το οποίο μου το μετέδωσε, διότι ήταν από μια οικογένεια αγωνιστών της Κρήτης με μεγάλη παράδοση. Ο προπάππος μου, ο πεθερός του παππού μου, ήταν ο Χάλης, ο στρατηγός της Κρήτης. Ο αδελφός του είχε γράψει το «Πότε θα κάνει ξαστεριά». Ενας άλλος πάλι συγγενής του πατέρα μου, ο Θοδωρομανώλης, ήταν ο μεγαλύτερος λυράρης της Κρήτης. Θεωρείται ο συνθέτης των ριζίτικων. Από εκεί μάλλον πήρα και τη φλέβα της μουσικής. Κάθε πρωί λοιπόν ο πατέρας μου, μου διηγιόταν και μια ιστορία από τις επαναστάσεις της Κρήτης».
Το πρωί; Τι ώρα το πρωί; Συνήθως αυτές είναι διηγήσεις που ταιριάζουν με το σούρουπο…
«Οχι, εγώ όταν ήμουν μικρός έτρεχα μόλις ξύπναγα το πρωί από κρεβάτι μου και έπεφτα πάνω στους γονείς μου. Εκανα βουτιά ανάμεσά τους. Και αυτοί κάθε πρωί με περίμεναν. Ακριβώς απέναντι από το κρεβάτι τους υπήρχε ένα μεγάλο χαλί στον τοίχο, το οποίο απεικόνιζε ένα βασιλόπουλο να φεύγει και να αποχαιρετάει την Αρετούσα. Κάθε φορά ξεκινούσε τις διηγήσεις του από αυτή τη σκηνή του αποχαιρετισμού και μου έλεγε όλες αυτές τις ιστορίες της Κρήτης. Το μυαλό μου λοιπόν ήταν γεμάτο πατριωτικές ιστορίες. Ο πατέρας μου σε ηλικία 16 ετών αποφάσισε με ορισμένους συμμαθητές του ¬ μεταξύ των οποίων και ο Δημήτρης Λαμπράκης, ο πατέρας του Χρήστου του Λαμπράκη, ο οποίος ήταν συμμαθητής του πατέρα μου από την Α’ Δημοτικού ώσπου τελείωσαν το Γυμνάσιο ¬ να μπουν κρυφά στο αμπάρι ενός πλοίου μαζί με άλλους κρήτες σπουδαστές και να πάνε στην Αθήνα, όπου κατεργάστηκαν και δημιούργησαν τον Λόχο Κρητών Σπουδαστών. Επήγανε στο Μπιζάνι επάνω, όπου ο πατέρας μου τραυματίστηκε πολύ βαριά και αυτό το διηγιόταν σαν το μεγαλύτερο κατόρθωμά του. Και για να μην έχω καμία αμφιβολία, με πήγαινε συχνά στο Μπιζάνι… Ιδιαιτέρως όταν ήταν γενικός διευθυντής στην Ηπειρο επί Βενιζέλου. Τον Βενιζέλο τον είχαμε φιλοξενήσει και στο σπίτι μας στα Γιάννενα».
Το θυμάστε ή σας το έχουν διηγηθεί;
«Το θυμάμαι. Οπως θυμάμαι ότι τον κατούρησα κιόλας. Με πήρε στην αγκαλιά του και τον κατούρησα. Δεν θέλησαν οι δικοί μου να με βάλουν μαζί με τον κύριο Πρόεδρο και εγώ θύμωσα. Οπότε είπε ο Βενιζέλος στον πατέρα μου: «Ασ’ το παιδί, Γιωργάκη, να το πάρω στην αγκαλιά μου». Και εγώ μόλις με πήρε αγκαλιά τον κατούρησα. Τον τιμώρησα». (γέλια)

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
από συνέντευξή του στον Θ. ΛΑΛΑ
εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 7/3/1999 

2 Σχόλια to “η φλέβα της μουσικής και το πατριωτικό πάθος”

  1. atheofobos Says:

    Το πότε θα κάμει ξαστεριά είναι δημοτικό και δεν είναι γνωστός ο συνθέτης του . Σχετικά γράφουν στο :
    http://rethemnos.gr/pote-tha-kami-xasteria-tou-k-g-m-sifaki/

    • Θωμάς Says:

      Με προβλημάτισε αρκετά αυτή η ιστορία διότι στο άρθρο του Λάλα στο Βήμα ο φερόμενος ως συνθέτης του Πότε θα κάνει ξαστεριά ονομάζεται -προφανώς εκ παραδρομής- «Χάλεϊ». Αναζητώντας στο διαδίκτυο έφτασα στον Χάλη που ο Θεοδωράκης τον θεωρεί ως δημιουργό του τραγουδιού αν και το άρθρο που προτείνεις είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικό και μάλλον δεν επιδέχεται αμφισβήτησης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: