η μουσική με «ενοχλούσε»

Ήμουν ήδη 17 χρονών. Το 42. Πηγαίναμε κάθε βράδυ στον κινηματογράφο, ό,τι και να ήταν γιατί ήταν η μόνη μας διασκέδαση. Βλέπω την ταινία. Είναι μία σκηνή, γίνεται σ’ ένα παλάτι μέσα, είναι μια μεγάλη σάλα, και δεξιά κι αριστερά ξεκινούν δύο σκάλες μαρμάρινες σε κυκλική κίνηση, πηγαίνουν επάνω, κι απ’ αυτές τις σκάλες τις μαρμάρινες κατεβαίνουν άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι ξαφνικά αρχίζουν να τραγουδάνε τον Ύμνο της Χαράς του Μπετόβεν, και φυσικά πίσω απ’ τις φωνές ήταν ορχήστρα.
Όλο το σύνολο είχε επάνω μου την επίδραση κεραυνού. Έχω την εντύπωση ότι ναι, μεν, η έμπνευση είναι θεϊκή, είναι ωραίο, αλλά πίσω απ’ αυτό, κλείνεται κάποια τεχνική. Εγώ δεν θέλω να πω ότι μπορώ να συναγωνιστώ τον Μπετόβεν ως προς την ουσία του, αλλά την τεχνική του;

Αφού ο πατέρας μου είδε και απόειδε, πήγε και ρώτησε. Του είπαν ότι πρέπει να διαβάσω θεωρία της Μουσικής, Αρμονία της Μουσικής, Αντίστιξη, Φούγκα και αγόρασε ό,τι βιβλία βρήκε και μου τα έφερε. Αυτά ήταν για μένα ένα πάρα πολύ σημαντικό βήμα γιατί κατάλαβα ότι μπαίνω σε μια άλλη εποχή πλέον, όπου δε με φτάνει το τραγούδι, και ό,τι πρέπει οπωσδήποτε να πάρω παρτιτούρες των μεγάλων, να τις διαβάσω, να τις αναλύσω, για να μπορέσω αυτό που έχω μέσα μου, το καινούριο, να το εκφράσω, διότι με «ενοχλούσε» η μουσική, παπ, παπ, παπ, κάθε μέρα με «χτυπούσε» η μουσική. Ξαφνικά άκουγα μουσική. Και στην αρχή μου ήταν εύκολο να την καταγράψω γιατί άκουγα μια μελωδία και την έγραφα. Έπρεπε πάση θυσία να σπουδάσω ώστε όταν άκουγα πλέον όχι μια μελωδία αλλά ένα γκρουπ μουσικό να μπορώ να το καταγράφω. Μπορεί να κατέγραφα το 10% ή το 20% γιατί δεν μπορείς να θυμηθείς όλα αυτά τα πράγματα, γιατί εγώ πραγματικά άκουγα θεσπέσια πράγματα, ειλικρινά, άκουγα ολόκληρες συμφωνίες, άκουγα κοντσέρτα, άκουγα αυτά τα οποία μετά όταν «συνερχόμουν» έγραφα ένα μέρος, έτσι βγήκε όλη η μουσική μου.

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
από την εκπομπή του ΣΚΑΪ «ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ«


Μ. Θεοδωράκης: Οι χαρταετοί
από το https://www.youtube.com/watch?v=xYo7v9DYZ7c

Οι Χαρταετοί γράφτηκαν για τις ανάγκες του θεατρικού έργου του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η Γειτονιά Των Αγγέλων» που ανέβηκε το 1963 στο θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: