πού να βρω γυναίκα να σου μοιάζει

Η γυναίκα του ρεμπέτικου τραγουδιού δεν έμοιαζε με τις γυναίκες της εποχής της -ούτε καν με τις γυναίκες μεταγενέστερων εποχών- μια και έμπαινε ελεύθερα σε νυχτερινά κέντρα, ξεφάντωνε, χόρευε, πήγαινε ακόμα και στους τεκέδες, για να φουμάρει.
Οι υπόλοιποι ρεμπέτες δεν την πείραζαν. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο πως στα πάλκα των ρεμπέτηδων έκαναν για πρώτη φορά την εμφάνισή τους γυναίκες τραγουδίστριες, οι οποίες μάλιστα είχαν ρόλο αυτόνομο σε αντίθεση με τις τραγουδίστριες των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων που βρίσκονταν πάντα στη σκιά ενός άντρα, συνθέτη ή τραγουδιστή.

Υπάρχουν πολλά τραγούδια που μιλούν για αυτή την απελευθερωμένη γυναίκα. Μια γυναίκα που δε διστάζει να πει «Θέλω να ‘χω εγώ πολλούς, γιατί ένας σαν κι εσένα δε με φτάνει» (τραγούδι του 1931).

Παρόμοιο ρεμπέτικο είναι η «Τσαχπίνα» που τραγούδησε η Ρόζα Εσκενάζυ. Η Τσαχπίνα φουμάρει κάθε μέρα τσιγαρλίκι χωρίς να τη νοιάζει ο κόσμος τι θα πει, ενώ της αρέσει να γλεντάει ως το πρωί, να «μεθάει» με φιλάκια κι αν τύχει και συναντήσει κανέναν άντρα με γερό κορμί τότε τον «βουτάει» κι όποιος να ‘ναι δεν τη νοιάζει!


Είμαι μια Τσαχπίνα (1934)
Σύνθεση, Στίχοι: Θεόδωρος Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Ρόζα Εσκενάζυ

Βέβαια στην πραγματικότητα τα πράγματα δεν ήταν τόσο εύκολα για τις γυναίκες. Για παράδειγμα μπορούσαν να χορεύουν χασάπικο αλλά όχι ζεϊμπέκικο. Γυναίκα να χορεύει ζεϊμπέκικο ήταν πρωτοφανές σκάνδαλο και το θέαμα αυτό γινόταν αιτία φονικών καυγάδων.

Για το πόσο έπρεπε να προσέχουν οι γυναίκες στα κέντρα διασκέδασης ενδιαφέρουσα είναι η διήγηση της ρεμπέτισσας Νταίζης Σταυροπούλου στον Κώστα Χατζηδουλή:
«..μου είπανε να είμαι πολύ προσεκτική, όταν θα μπαίναμε στο μαγαζί. Να μην κοιτάω ούτε δεξιά ούτε αριστερά, παρά μόνο μπροστά κατευθείαν στο πάλκο, γιατί οι άντρες που πήγαιναν εκεί ήταν ζόρικοι, πολύ σκληροί και ψόφαγαν για παρεξήγηση…
από το http://rebetiko.sealabs.net/

Πάντως γυναίκα να τραγουδάει τους στίχους: «Βάγγο να με λέγανε κι ας μη με λέγαν Ντίνα, θα ‘χα γυναίκες γκόμενες την εβδομάδα δέκα» ή «βλαστημώ τη μάνα μου που μ’ έκανε γυναίκα» άργησε πολύ η ελληνική κοινωνία να ξανακούσει σε τραγούδι.


Αν ήμουν άντρας
Σύνθεση: Βαγγέλης Παπάζογλου (1934)
Τραγουδάει η Κατίνα Χωματιανού

Αν ήμουν άντρας θα’καιγα
Πειραία και Αθήνα
και Βάγγο να με λέγανε
κι ας μη με λέγαν Ντίνα.

Θα είχα γυναίκες γκόμενες
την εβδομάδα δέκα
μα βλαστημώ τη μάννα μου
που μ’έκανε γυναίκα.

Πάντα θε να φερνόμουνα
σαν φίνο κουτσαβάκι
στο χέρι μου θα κράταγα
με φούντα μπεγλεράκι

Και θα γυρνούσα με ταξί
Περαία και Αθήνα
στις μπύρες και στα καμπαρέ
να την περνάω φίνα.

Αχ! βρε ντουνιά σε βλαστημώ
γιατί είμαι αδικημένη
για της γυναίκας την καρδιά
δεν είμαι γεννημένη.

ΠΗΓΕΣ

Π. Σαββόπουλος: Ρεμπέτικη Ιστορία, εκπομπή της ΕΤ 3

ΗΛΙΑΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: Εισαγωγή στα ΜΙΚΡΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ
Εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ

ΠΑΝΤΑ Ν’ ΑΝΤΑΜΩΝΟΥΜΕ
Εκπομπή της ΝΕΡΙΤ με αφιέρωμα στις Γυναίκες του ρεμπέτικου

Α. ΚΟΥΤΣΟΥΚΗΣ: Ρ. Εσκενάζι, η μπροστάρισσα μιας εποχής


Πού να βρω γυναίκα να σου μοιάζει (1939)
Μουσική: Αντώνης Διαμαντίδης ή Νταλγκάς
Στίχοι: Κώστας Κοφινιώτης
Τραγουδάει ο Αντώνης Διαμαντίδης ή Νταλγκάς

2 Σχόλια to “πού να βρω γυναίκα να σου μοιάζει”

  1. sbcmarkos Says:

    Αξεπέραστη η Ρόζα Εσκενάζυ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: