Ιστορίες τραγουδιών (ΙΙΙ)

Όταν ο νεαρός τότε Τσιτσάνης έπαιξε το οργανικό του κομμάτι «Ατελείωτο» στον Τούντα που ήταν διευθυντής της Κολούμπια, ο Τούντας, γεμάτος θαυμασμό, του είπε: «Αυτό παιδί μου, Τσιτσάνη, είναι κοντσέρτο».


Β. Τσιτσάνης: Ατελείωτο (1939)

Πολλά χρόνια αργότερα ο Τούντας έμελλε να επιβεβαιωθεί, αφού μια διάσημη σολίστ του βιολιού, η Έιμι Στορμς επέλεξε να παίξει για encore όχι το «Ατελείωτο» αλλά ένα άλλο οργανικό, τα «Ωραία του Τσιτσάνη».


Η Έιμι Στορμς παίζει «Τα ωραία του Τσιτσάνη».

Το 1947 η Σωτηρία Μπέλλου δούλευε με τον Τσιτσάνη στου «Τζίμη του Χοντρού». Ένα βράδυ στο μαγαζί μπήκαν οι χίτες αδελφοί Κατελάνοι, γνωστοί νταήδες του υποκόσμου. Η Μπέλλου τραγουδούσε «Καλέ μου το παιδί», με τον Τσιτσάνη, τον Κερομύτη και τον Περιστέρη στην ορχήστρα. Ο μικρός Κατελάνος της είπε: «πες μωρή, παλιοκουμμούνα, «Του αϊτού ο γιος». Αυτή του απαντάει «Α, πάενε, ρε, δεν το ξέρω» και την ίδια ώρα ξεκινάει το «Κάποια μάνα αναστενάζει», παραφράζοντας μάλιστα τον στίχο «ο λεβέντης να γυρίσει απ’ τη μαύρη ξενιτιά» σε «ο λεβέντης να γυρίσει απ’ τη μαύρη Ικαριά». Αυτό εξόργισε τους Κατελάνους οι οποίοι έδειραν άσχημα την Μπέλλου αφήνοντάς την αιμόφυρτη στις τουαλέτες. Το παράπονό της ήταν ότι κανείς από τους άντρες της ορχήστρας ή από τους θαμώνες δεν την υπερασπίστηκε. Η Μπέλλου μετά το περιστατικό έφυγε από το μαγαζί του Τζίμη του Χοντρού, ωστόσο συνέχισε τη δισκογραφική συνεργασία με τον Τσιτσάνη μέχρι το 1952.

ΠΗΓΕΣ

http://tvxs.gr/news: Σωτηρία Μπέλλου

http://www.musicheaven.gr: Βασίλης Τσιτσάνης


Βασίλης Τσιτσάνης: Κάποια μάνα αναστενάζει
Τραγουδάνε η Στέλλα Χασκίλ, ο Μάρκος Βαμβακάρης και ο Βασίλης Τσιτσάνης

Το τραγούδι «Κάποια μάνα αναστενάζει» σήμαινε πολλά για τους αριστερούς κατά τη διάρκεια του εμφυλίου. Ο Μίκης Θεοδωράκης θυμάται πως μετά τα βασανιστήρια που υπέστη στη Μακρόνησο μεταφέρθηκε στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο. Μετά την ανάρρωση του, και περπατώντας με πατερίτσες, στο δρόμο της επιστροφής προς τη Μακρόνησο συνέβη το παρακάτω περιστατικό υπό τους ήχους του «Κάποια μάνα αναστενάζει»:

Όταν συνήλθα και έφτασα στο σημείο να μπορώ να βαδίσω με πατερίτσες, θα ήταν μέσα Μαϊου, μάθαμε ότι πρόκειται να μας ξαναπάνε στο νησί μέσω του Κέντρου Διερχομένων στο Σταθμό Λαρίσης. Μπόρεσα να ειδοποιήσω τη Μυρτώ για τη μέρα και την ώρα της μεταφοράς κι έτσι μπήκαμε στο ίδιο τραμ, απ’ αυτά τα κίτρινα, εγώ πίσω με τους φρουρούς μου κι αυτή μπροστά. Έτσι βλεπόμαστε σε όλη τη διαδρομή. Κατεβήκαμε στην Ομόνοια και μετά πήραμε με τα πόδια το δεξί πεζοδρόμιο της Αγίου Κωνσταντίνου. Η Μυρτώ βάδιζε στο απέναντι πεζοδρόμιο κι έτσι εξακολουθήσαμε να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο. Ήταν απόγευμα και ο Σταθμός Ενόπλων Δυνάμεων μετέδιδε το «Κάποια μάνα αναστενάζει», που ακουγόταν από όλα τα καταστήματα και τα ταξί. Σε μια στιγμή οι φρουροί μου μας αντιλήφθηκαν και έσπευσαν να τη συλλάβουν. Έτσι την έχασα ξανά… Καταλαβαίνετε λοιπόν για ποιο λόγο το τραγούδι αυτό χαράχτηκε για πάντα μέσα μου…»

από το thehistoryofgreece.blogspot.gr

Πολλά χρόνια αργότερα, σε μια συναυλία του 1983 Τσιτσάνης και Θεοδωράκης τραγουδούν μαζί το τραγούδι λέγοντας βέβαια τη φράση «ο λεβέντης να γυρίσει από τη μαύρη Ικαριά» και όχι «ξενιτιά»

Ήταν τέλη του 1953 όταν η Μαρίκα Νίνου διαγνώστηκε με καρκίνο. Οι γιατροί της σύστησαν θεραπεία στην Αμερική και η Νίνου πρότεινε στον Τσιτσάνη να πάνε μαζί στην Αμερική ώστε να συνδυάσει τη θεραπεία της με μια περιοδεία. Ο Τσιτσάνης αρνήθηκε καθώς η γυναίκα του περίμενε το δεύτερό τους παιδί. Λίγο αργότερα της έδωσε στο στούντιο να τραγουδήσει το «Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα, ας καθαρίσουμε μια ώρα αρχύτερα, του χωρισμού μας έφτασε η ώρα», σε στίχους Γεράσιμου Τσάκαλου. Ήταν το τραγούδι που σήμανε το τέλος της καλλιτεχνικής σχέσης Τσιτσάνη – Νίνου. Η Νίνου προσπάθησε να το πει, αλλά δεν τα κατάφερε. Ξέσπασε σε κλάματα και έφυγε από το στούντιο για να επιστρέψει λίγο αργότερα και να πει τελικά το τραγούδι δίνοντας μια από τις συγκλονιστικότερες ερμηνείες της ζωής της.
Η Μαρίκα Νίνου πέθανε τον Φεβρουάριο του 1957.

ΠΗΓΗ
Χρήστος Σιάφκος
ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΑ
από το αφιέρωμα στον Τσιτσάνη της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ


Βασίλης Τσιτσάνης: «Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα» (1954)

Ένα Σχόλιο to “Ιστορίες τραγουδιών (ΙΙΙ)”

  1. Ανώνυμος Says:

    Εξαιρετο…..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: