φως στο τετράγωνο

300px-Dividing_Light_from_Darkness

Βικιπαίδεια
Μιχαήλ Άγγελος: «Διαχωρισμός του φωτός από το σκοτάδι», Καπέλα Σιξτίνα
Ο διαχωρισμός του φωτός από το σκοτάδι είναι η αρχή του Σύμπαντος, αλλά και η αρχή της αιώνιας μάχης ανάμεσα στο καλό και στο κακό.

.

Η αύξηση ενός αριθμού με τον «τετραγωνισμό» του είναι μια αρχαία διαδικασία. Ένας κήπος που έχει 4 πλάκες στρωμένες στη μια πλευρά και 4 στην άλλη δεν έχει 8 πλάκες. Έχει 16.

Παρ’ όλα αυτά οι πρώτοι επιστήμονες προσπαθώντας να εξηγήσουν την ενέργεια πήγαν στο γινόμενο m.v (δηλαδή μάζα επί ταχύτητα). Αυτό πίστευε και ο Νεύτων. Ωστόσο ο Λάιμπνιτς θεωρούσε ότι η προσοχή των επιστημόνων έπρεπε να εστιαστεί στο mv2 . Αν ένα αντικείμενο 5 κιλών τρέχει με ταχύτητα 10 χμ. την ώρα τότε έχει ενέργεια 5 επί 102 άρα 500 μονάδες ενέργειας.

Τα πειράματα του Βίλεμ Γκραβεσάντε που έριχνε βαρίδια του νήματος της στάθμης σε δάπεδο από μαλακό πηλό έδειξαν ότι ίσχυε το mv2 . Όταν ένα βαρίδιο έπεφτε με διπλή ταχύτητα βυθιζόταν 4 φορές βαθύτερα μέσα στον πηλό.

Τον επόμενο αιώνα ο Φαραντέι χρησιμοποίησε το mv2 στις δικές του μετρήσεις και οι περισσότεροι επιστήμονες άρχισαν να δέχονται ότι ισχύει γιατί ήταν κάτι που επιβεβαιωνόταν συνέχεια. Αν αυξηθεί η ταχύτητα ενός αυτοκινήτου από 20 σε 80 χμ. την ώρα, η ταχύτητα θα αυξηθεί 4 φορές. Η συσσωρευμένη του ενέργεια όμως θα έχει αυξηθεί κατά 4 στο τετράγωνο δηλαδή 16 φορές. Αυτό φαίνεται στο φρενάρισμα.

Με το πέρασμα του χρόνου οι φυσικοί δέχτηκαν τον τύπο mv2 . Αν η ταχύτητα φτάσει στο c, δηλαδή την ταχύτητα του φωτός, τότε θα έχουμε την ανώτατη δυνατή ενέργεια που θα περιέχει ένα αντικείμενο. Γι’ αυτό και μόλις εμφανίστηκε η εξίσωση Ε=m.c2  θεωρήθηκε κάτι απολύτως φυσικό.

από το βιβλίο του D. BODANIS «Ε=MC2»
Εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ

image004

Γράφει ο Jeremy Bernstain για το άρθρο που δημοσίευσε ο Αϊνστάιν με τίτλο: «Εξαρτάται η αδράνεια ενός σώματος από το ενεργειακό του περιεχόμενο;»:

Το άρθρο αυτό είναι το τέλειο υπόδειγμα για το τι είναι η παραγωγική διαδικασία στη Φυσική στις καλύτερες τις στιγμές. Όπως και στα υπόλοιπα από τα πρώτα άρθρα του Αϊνστάιν, απουσιάζουν και σ’ αυτό σχεδόν πλήρως τα Μαθηματικά. Το άρθρο στηρίζεται στην επινόηση ενός «νοητικού» πειράματος, το οποίο, αναλυόμενο προσεκτικά, δίνει το αποτέλεσμα. Στην περίπτωση αυτή ο Αϊνστάιν φαντάστηκε ένα άτομο ή κάποιο άλλο σωμάτιο, το οποίο διασπάται ραδιενεργά εκπέμποντας φωτεινή ακτινοβολία – ακτίνες γ. Γνωρίζουμε πλέον πολλά παραδείγματα τέτοιων διασπάσεων, αλλά το 1905 η μελέτη της ραδιενέργειας ήταν ακόμη στα πρώτα της βήματα και διασπάσεις του είδους που φαντάστηκε ο Αϊνστάιν δεν είχαν μελετηθεί με λεπτομέρεια. Εφαρμόζοντας την αρχή ότι η ενέργεια και η ορμή θα έπρεπε να διατηρούνται κατά τη διάσπαση και κάνοντας ευφυέστατη χρήση του μετασχηματισμού Lorenz, υποστήριξε ότι το άτομο που έμενε μετά τη διάσπαση θα έπρεπε να έχει μικρότερη μάζα από το αρχικό. Επιπλέον, η ποσότητα μάζας που χανόταν ήταν ακριβώς ίση με τη συνολική ενέργεια Ε, που εκπέμπονταν ως ακτινοβολία, διαιρεμένη με το τετράγωνο της ταχύτητας του φωτός.

Αυτό είναι όλο κι όλο, εκτός από την προτελευταία φράση του κειμένου του, η οποία θα πρέπει να συγκαταλέγεται ανάμεσα στις μετριοπαθέστερες εκτιμήσεις που έχουν ποτέ δημοσιευθεί σε άρθρο φυσικής: «Δεν είναι αδύνατον να θεωρήσουμε ότι, με σώματα των οποίων το ενεργειακό περιεχόμενο είναι εξαιρετικά ευμετάβλητο (π.χ. άλατα του ραδίου), η θεωρία θα κατορθώσει να υποβληθεί επιτυχώς σε πειραματικό έλεγχο.
Στην ουσία η εξίσωση του Αϊνστάιν αποκάλυψε μια νέα πηγή ενέργειας που δεν είχε κανείς ποτέ υποπτευθεί. Το απλό γεγονός ότι ένα υλικό σώμα έχει μάζα που του προσδίδει μια ενέργεια m.c, που είναι τεράστια επειδή η ταχύτητα του φωτός είναι τόσο μεγάλη. Μιλώντας γενικά η ενέργεια αυτή δεν είναι πρακτικά διαθέσιμη, γι’ αυτό και δεν είχε ανακαλυφθεί πριν από τον Αϊνστάιν, διότι δεν μπορεί εύκολα να μετατραπεί στις μορφές εκείνες της ενέργειας -φως, θερμότητα κλπ.- που είμαστε σε θέση να χρησιμοποιήσουμε. Όταν ένα ραδιενεργό σωματίδιο διασπάται, ας πούμε, σε φωτεινή ακτινοβολία, η μετατροπή αυτή γίνεται με φυσικό τρόπο -ένα μέρος της ενέργειας μάζας μετατρέπεται σε ενέργεια ακτινοβολίας. Αυτό ακριβώς είχε υπόψη του ο Αϊνστάιν γράφοντας την παραπάνω πρόταση.

JEREMY BERNSTAIN «ΑΪΝΣΤΑΪΝ»
Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

einstein_time_magazine

https://physics4u.wordpress.com/2011/08/28/%CE%AF-e-mc2/

Γράφει ο Ρόμπερτ Γουόλκε για την εξίσωση του Αϊνστάιν:

Ο λόγος που η εξίσωση του Αϊνστάιν δεν έχει μεγάλη σχέση με την καθημερινότητα είναι ότι όλες οι συνηθισμένες καθημερινές δραστηριότητές μας που έχουν σχέση με την παραγωγή ενέργειας, όπως ο μεταβολισμός του φαγητού που τρώμε και η καύση κάρβουνου και βενζίνης, είναι καθαρά χημικές διαδικασίες, και, σε όλες τις χημικές διαδικασίες, οι ποσότητες μάζας από τις οποίες προήλθε η ενέργεια είναι εντελώς μικροσκοπικές.

Πόσο μικροσκοπικές; Λοιπόν, ακόμη κι αν ανατινάξουμε μια λίβρα ΤΝΤ, η οποία όπως θα συμφωνείς κι εσύ είναι μια χημική διαδικασία που απελευθερώνει μια αρκετά σημαντική ποσότητα ενέργειας, όλη αυτή η ενέργεια προέρχεται από τη μετατροπή μόνο ενός δισεκατομμυριοστού του γραμμαρίου (είκοσι τρισεκατομμυριοστά της ουγκιάς) μάζας. Αν είχαμε τη δυνατότητα να ζυγίσουμε το ΤΝΤ πριν από την έκρηξη κι έπειτα μαζεύαμε όλο τον καπνό και τα αέρια μετά την έκρηξη, θα ανακαλύπταμε ότι το συνολικό βάρος τους είναι ένα δισεκατομμυριοστό του γραμμαρίου λιγότερο.

ΡΟΜΠΕΡΤ ΓΟΥΟΛΚΕ «ΟΣΑ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ Ο ΑΪΝΣΤΑΪΝ»

από το http://ethernews.com

Πώς κατέληξε ο Αϊνστάιν στην εξίσωση E=mc2

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: