επικίνδυνο φως

Όταν ο Αϊνστάιν δημοσίευσε την εξίσωσή του, στα 1905, στην αρχή η εξίσωση αγνοήθηκε σχεδόν από όλους τους επιστήμονες. Η συλλογιστική του Αϊνστάιν ήταν ότι μάζα και ενέργεια είναι ουσιαστικά το ίδιο πράγμα και ότι υπό τις κατάλληλες συνθήκες ένα αντικείμενο θα μπορούσε να εκβάλει ενέργεια δημιουργώντας την από τη δική του μάζα.

digital-einstein-e1418010747190

http://www.openculture.com/2014/12/the-digital-einstein-papers.html

Η ιδέα δεν ήταν εντελώς άγνωστη. Ήδη η Μαρία Κιουρί το 1898 είχε μελετήσει την εκπομπή ραδιενέργειας από κάποια μέταλλα αλλά και αυτή η ίδια δεν είχε καταλάβει ότι τα μέταλλα αυτά απόκτησαν τη δύναμή τους απορροφώντας μικροσκοπικά τεμάχια της μάζας τους και μετατρέποντας αυτή τη μάζα σε μια τεράστια ενέργεια που διαχεόταν. Οι ποσότητες έμοιαζαν απίστευτες. Ένα κομμάτι αυτών των ορυκτών μεγέθους μιας παλάμης μπορούσε να διασκορπίσει πολλά τρισεκατομμύρια σωματίδια άλφα υψηλής ταχύτητας ανά δευτερόλεπτο και το έκανε αυτό συνεχώς επί ώρες και εβδομάδες και μήνες χωρίς απώλεια βάρους που θα μπορούσε να μετρηθεί. Η ενέργεια που έδινε ο τύπος E=mc2 υψώνοντας την ταχύτητα του φωτός στο τετράγωνο ήταν πράγματι τεράστια.

DAVID BODANIS «E=mc2»
Εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ

Υπό κατάλληλες συνθήκες οποιαδήποτε αντικείμενο – ένας κύβος ζάχαρης, μια σελίδα βιβλίου ένα άδειο φλιτζάνι, ένα κομμάτι ουράνιο, ο αέρας μέσα σε  ένα δωμάτιο – μπορεί να μετατρέψει τη μάζα του σε ενέργεια και σε κάθε  περίπτωση για να έχουμε την απάντηση στο «πόση ενέργεια;» πρέπει να πολλαπλασιάσουμε τη μάζα του αντικειμένου με το τετράγωνο της ταχύτητας του φωτός. Από τη μάζα  ενός μήλου  200 γραμμαρίων παίρνουμε ενέργεια 1,8. 1016 τζάουλ,  ίση με 5 δισεκατομμύρια κιλοβατώρες. Είναι η ενέργεια που μπορεί να δώσει μια θερμοηλεκτρική εγκατάσταση 5000 μεγαβάτ επί 20 ημέρες.

από το http://users.sch.gr/kassetas/appleMC2.htm

albert-einstein-5-638

http://www.slideshare.net/AmitSingh377/albert-einstein-27879353
Ο Αϊνστάιν τελείωσε το Πολυτεχνείο το 1900 αλλά, μη βρίσκοντας αλλού δουλειά, αναγκάστηκε να εργαστεί στο Γραφείο Ευρεσιτεχνειών της Βέρνης. Σ’ εκείνο το γραφείο γεννήθηκαν το 1905 τέσσερις από τις σημαντικότερες εργασίες στην ιστορία της Φυσικής, ανάμεσά τους και η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας.

Το άρθρο του Αϊνστάιν δημοσιεύτηκε σε ένα επιστημονικό περιοδικό αλλά οι φυσικοί που το διάβασαν δεν του έδωσαν την ανάλογη σημασία. Ίσως έδιναν περισσότερη σημασία στην εξίσωση αν τα συμπεράσματα του Αϊνστάιν προέρχονταν από πειραματικά δεδομένα. Αλλά ο Αϊνστάιν δεν είχε εργαστήριο. Το μόνο του όπλο ήταν η λεγόμενη «ονειρική» σκέψη.

Τελικά οι Ευρωπαίοι αποδέχτηκαν ότι η εξίσωση Ε=mc2 ίσχυε. Ότι η ύλη δηλαδή περιέχει τεράστια δεσμευμένη ενέργεια. Αλλά κανείς δε γνώριζε πώς θα μπορούσε να προκαλέσει αυτό το φαινόμενο. Υπήρχε μόνο μια μικρή ένδειξη. Η Μαρία Κιουρί και άλλοι επιστήμονες ερευνούσαν τα βαρέα μέταλλα του ουρανίου και του βαρίου, τα οποία μπορούσαν να εκπέμψουν προς τα έξω για εβδομάδες και μήνες ενέργεια που ποτέ δεν εξαντλούνταν.
.

 

Albert_Einstein's_exam_of_maturity_grades_(color2)

https://en.wikipedia.org/wiki/Albert_Einstein
Το απολυτήριο του Αϊνστάιν από το σχολείο. Οι βαθμοί του δεν ήταν κακοί: 6 -δηλαδή άριστα- σε Φυσική, Άλγεβρα, Γεωμετρία, 5 σε Ιταλικά, Χημεία, Γλώσσα και Φιλολογία. Οι χειρότεροι βαθμοί του ήταν 3 στα Γαλλικά και 4 στη Γεωγραφία και το Σχέδιο.
http://www.real.gr

Τα επόμενα χρόνια (τη δεκαετία του ’30) πολλοί επιστήμονες προσπάθησαν να εισχωρήσουν στον πυρήνα του ατόμου διοχετεύοντας νετρόνια, που τα είχε ανακαλύψει ο Τσάντγουικ το 1932. Προσπαθώντας να το πετύχουν υπερφόρτιζαν τα νετρόνια. Όμως το 1934 ο Ενρίκο Φέρμι διαπίστωσε ότι δεν χρειαζόταν να βομβαρδίζει με ριπές νετρονίων με μεγάλη ισχύ. Ο Φέρμι έκανε το αντίθετο. Επιβράδυνε τα νετρόνια. Μόνο τότε τα νετρόνια «γλιστρούσαν» μέσα στον πυρήνα και κολλούσαν. Όμως πάλι η μεγάλη ισχύς για την οποία μιλούσε η εξίσωση του Αϊνστάιν δεν εμφανιζόταν. Το μόνο που εξέπεμπαν οι πυρήνες ήταν μια ήπια ενέργεια.

Η λύση προέκυψε το 1938 από μια Αυστριακή επιστήμονα, 60 ετών, τη Λίζε Μάιτνερ, η οποία διαπίστωσε ότι διοχετεύοντας βραδέα νετρόνια στον πυρήνα του ουρανίου, που είναι το βαρύτερο στοιχείο που υπάρχει στη φύση, εκλύονται τεράστια ποσά ενέργειας, όπως ακριβώς προέβλεπε η εξίσωση του Αϊνστάιν.

πυρηνικές-ιάσπαση-και-α-υσωτή-αντί-ραση-του-ουράνιου-40535795

http://gr.dreamstime.com
αλυσιδωτή πυρηνική αντίδραση

Το άτομο ήταν ανοιχτό. Όλοι είχαν κάνει λάθος πριν. Ο τρόπος εισόδου δεν ήταν με το να συμπιέζονται, όλο και πιο δυνατά, κομμάτια σ’ αυτό. Μια γυναίκα και ο ανιψιός της, στην ηρεμία του μεσημεριάτικου χιονιού, το είχαν διαπιστώσει. Επίσης δεν χρειαζόταν να προμηθεύσει κανείς ηλεκτρική ισχύ στο άτομο του ουρανίου για να εκραγεί. Απλώς χρειαζόταν να εισαχθούν μερικά επιπρόσθετα νετρόνια για να αρχίσει αυτή η διαδικασία. Στη συνέχεια, θα άρχιζε να ταλαντεύεται, με όλο και πιο ευρείες ταλαντώσεις, μέχρι που οι ισχυρές δυνάμεις που το συγκρατούσαν ενωμένο θα υποχωρούσαν και ο ηλεκτρισμός που υπήρχε στο εσωτερικό θα διαχώριζε τα τμήματά του. Αυτή η έκρηξη αυτοπυροδοτούνταν.

DAVID BODANIS «E=mc2»
Εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ

Η Meitner και ο Frisch κατάλαβαν σύντομα ότι αυτό που είχε κατά πάσαν βεβαιότητα συμβεί ήταν ότι οι πυρήνες του ουρανίου είχαν διασπαστεί μέσω της διαδικασίας αυτής, δηλαδή είχαν υποστεί «σχάση» – αυτή ήταν η λέξη που έπλασαν για να χαρακτηρίσουν το φαινόμενο. Τα νέα για την ανακάλυψη έφτασαν γρήγορα στον Bohr, στην Κοπεγχάγη, όπου εργαζόταν και ο Frisch. Τον Ιανουάριο του 1939 οι φυσικοί στις Ηνωμένες Πολιτείες είχαν πια πληροφορηθεί για τη σχάση ύστερα από συζητήσεις που είχαν με τον Bohr σε ένα επιστημονικό συνέδριο στην Ουάσινγκτον και, σε λίγο διάστημα, αρκετοί Αμερικανοί φυσικοί την είχαν επιβεβαιώσει στα εργαστήριά τους. Ο Αϊνστάιν δεν είχε καμία εμπλοκή σε όλα αυτά και μάλιστα ήταν αρκετά επιφυλακτικός όσον αφορά οποιαδήποτε χρήση της πυρηνικής ενέργειας.

Ούτως ή άλλως, δεν φαίνεται πιθανό να μπορούσε ο Αϊνστάιν να βοηθήσει ιδιαίτερα (…) διότι οι εργασίες επικεντρώνονταν κυρίως στην πυρηνική μηχανική και την πυρηνική φυσική, πεδία στα οποία ο Αϊνστάιν δεν είχε καμία ειδίκευση.

Η πρώτη πραγματική χρήση της ατομικής βόμβας στην Ιαπωνία αιφνιδίασε τον Αϊνστάιν και τον γέμισε με οδύνη. Όταν άκουσε τα νέα για τη Χιροσίμα, είπε απλώς «Oh, weh!» – «Ω, συμφορά!». Από τη στιγμή εκείνη και μέχρι το τέλος της ζωής του αφιέρωσε τον χρόνο και το κύρος του -με επιστολές, μηνύματα, άρθρα και συνεντεύξεις- στον σκοπό της διάσωσης της ανθρωπότητας από την αυτοκαταστροφή της με ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα.

JEREMY BERNSTAIN «ΑΪΝΣΤΑΪΝ»
Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

1024px-Atomic_bombing_of_Japan

Βικιπαίδεια

Σήμερα είναι σύνηθες να δηλώνουμε ότι η ρίψη της ατομικής βόμβας στην Ιαπωνία ήταν εμφανώς δικαιολογημένη, διότι η εναλλακτική λύση θα ήταν η επέμβαση, η οποία θα είχε πολύ χειρότερα αποτελέσματα. Αλλά εκείνη την εποχή αυτό δεν ήταν τόσο σαφές. Ο μεγάλος όγκος των ιαπωνικών δυνάμεων δεν αποτελούσε απειλή για τις αμερικανικές δυνάμεις. Είχε αποκλειστεί στην Κίνα και οι Αμερικανοί πεζοναύτες τον εμπόδιζαν να περάσει στα πατρώα νησιά, ενώ το μεγάλο βάρος του ρωσικού στρατού ξεπρόβαλε από πάνω και μπορούσε να τον αποδεκατίσει εάν αναπτυσσόταν επαρκώς. Η ιαπωνική βιομηχανία είχε καταστραφεί κατά το μεγαλύτερο μέρος της. Στις αρχές του 1945, αμερικανικά στρατηγικά βομβαρδιστικά είχαν επιφορτιστεί με το καθήκον να καταστρέψουν τριάντα έως εξήντα μεγάλες και μικρές πόλεις. Τον Αύγουστο είχαν πυρπολήσει πενήντα οχτώ από αυτές.
Ο Ντάγκλας Μακάρθουρ, που είχε διεξαγάγει μεγάλο μέρος της εκστρατείας στον Ειρηνικό, δεν θεωρούσε ότι ήταν αναγκαία η επέμβαση. Ο ναύαρχος Λίχι, αρχηγός του μεικτού γενικού επιτελείου, αργότερα δήλωσε κατηγορηματικά ότι δεν χρειαζόταν να ριχτεί η ατομική βόμβα. Ο Κέρτις ΛεΜέι, επικεφαλής της στρατηγικής βομβαρδιστικής δύναμης, συμφωνούσε. Ακόμη και ο Αϊζενχάουερ, που δεν είχε ενδοιασμούς στο να σκοτώνει χιλιάδες αντιπάλους, όταν ήταν αναγκαίο, για να διαφυλάξει τα στρατεύματά του, ήταν σθεναρά εναντίον της ρίψης της ατομικής βόμβας, όπως εξήγησε εκείνη την εποχή στον Χένρι Στίμσον, τον ηλικιωμένο υπουργό Πολέμου. «Του είπα ότι ήμουν αντίθετος για δυο λόγους. Πρώτον οι Ιάπωνες ήταν έτοιμοι να παραδοθούν και δεν ήταν αναγκαίο να τους πλήξουμε μ’ αυτό το φοβερό πράγμα. Δεύτερον, απεχθανόμουν να δω τη χώρα μας να χρησιμοποιεί πρώτη ένα τέτοιο όπλο. Λοιπόν… ο γηραιός τζέντλεμαν έγινε έξω φρενών…»
Η αίσθηση ότι ίσως δεν θα χρειαζόταν να ριχτεί η βόμβα ήταν τόσο έντονη που συζητήθηκε να έχουν πρώτα κάποια εκδήλωση των διαθέσεων ή τουλάχιστον προσαρμογή της διατύπωσης των όρων της παράδοσης, ώστε να αποσαφηνίζεται ότι ο αυτοκράτορας μπορούσε να παραμείνει στη θέση του.
Αυτά τα επιχειρήματα δεν έπιασαν.

DAVID BODANIS «E=mc2»
Εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: