Ευμένης ΙΙ

Νίκησε στη μάχη ο στρατός του Ευμένη. Και μάλιστα από το σπαθί του σκοτώθηκε ο Αρμένης Νεοπτόλεμος. Ο Ευμένης χαρούμενος στήνει τρόπαιο και ετοιμάζεται να θάψει τους νεκρούς του. Όμως εκείνη τη στιγμή μαθαίνει πως στο άλλο άκρο του μετώπου αργοπεθαίνει, βαριά πληγωμένος, ο Κρατερός. Ο Ευμένης πάει να δει τον παλιό του φίλο. Κατεβαίνει απ’ το άλογό του και τον αγκαλιάζει. Στα χέρια του ξεψυχάει ο Κρατερός, ο πιο ένδοξος, ο πιο αγαπητός στρατηγός του Μεγάλεξανδρου.

Μεγάλη η νίκη του Ευμένη, αλλά… κάτι έχει αλλάξει. Πλέον όλοι οι Μακεδόνες, όπου γης, θεωρούν πως είναι υπεύθυνος για τον θάνατο του Κρατερού. Τις επόμενες μέρες θα ακολουθήσουν δυο ακόμα δυσάρεστα γεγονότα. Πρώτα μαθαίνεται ο θάνατος του Περδίκκα στην αποτυχημένη του εκστρατεία στην Αίγυπτο. Κι ύστερα το πιο τρομερό νέο. Ο στρατός του Περδίκκα, μετά τη δολοφονία του στρατηγού του, ενώθηκε με τον στρατό του Πτολεμαίου. Και η συνέλευση των δύο ενωμένων στρατών έχει καταδικάσει τον Ευμένη σε θάνατο!

Τι να κάνει τώρα ο Ευμένης; Παρά τη μεγάλη του νίκη, γνωρίζει πως λόγω της θρακικής του καταγωγής, ό,τι και να καταφέρει, Μακεδόνας δεν μπορεί να γίνει. Και σα να μην έφτανε αυτό έχει τώρα στις πλάτες του και μια θανατική καταδίκη…

Μακεδονικό κράνος που χρισημοποιούσαν οι πεζοίΜακεδονικό κράνος που χρησιμοποιούσαν οι πεζοί.
από το: ΣΕΛΙΔΕΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ
Η συνέλευση του μακεδονικού στρατού επικύρωνε την άνοδο του νέου βασιλιά στον θρόνο αλλά είχε και το δικαίωμα να δικάζει ενέργειες που στρέφονταν εναντίον του κράτους και να καταδικάζει ακόμα και σε θάνατο.

Για τα επόμενα χρόνια ο Ευμένης θα ζήσει κυνηγημένος, βλέποντας τους στρατιώτες του σιγά σιγά να αυτομολούν. Η τραγική του πορεία θα καταλήξει σε ένα βραχόκαστρο στα Νώρα, στα ορεινά του Ταύρου. Εκεί θα οχυρωθεί αποφασισμένος να δώσει την τελευταία του μάχη.

Ο Αντίγονος φτάνει έξω από το οχυρό και του στέλνει μήνυμα να μιλήσουν. Και τι του απαντάει ο Ευμένης!
-Αν εσύ πάθεις κάτι κακό έχεις φίλους να σε αντικαταστήσουν. Εγώ όμως δεν έχω αντικαταστάτη.
-Θα πρέπει να μου μιλάς σαν σε δυνατότερο! του απαντάει ο Αντίγονος.
– Κανέναν δεν έχω δυνατότερο όσο κρατάω το ξίφος μου! λέει τότε ο Ευμένης.

Τελικά ο Αντίγονος στέλνει στο οχυρό έναν ανιψιό του για όμηρο. Τότε μόνο βγαίνει ο Ευμένης να συζητήσει με τον Αντίγονο. Στις διαπραγματεύσεις που θα ακολουθήσουν ο Ευμένης ζητάει να του επιστραφεί η σατραπεία του, να ακυρωθεί η θανατική του καταδίκη και να αποζημιωθεί, παρακαλώ, για όσα έξοδα έκανε λόγω του πολέμου.
Ο Αντίγονος εκπλήσσεται με την αποφασιστικότητα του Ευμένη. Αυτά τα αιτήματα μόνο ο Αντίπατρος έχει εξουσία να τα ικανοποιήσει, του λέει και φεύγει για άλλες εκστρατείες, λύνοντας την πολιορκία!

Γιατί ο Ευμένης έβαλε τόσο ψηλά τον πήχη των απαιτήσεών του; Γιατί δεν έδειξε μεγαλύτερη διαλλακτικότητα απέναντι στον Αντίγονο; Ίσως η απάντηση βρίσκεται στη βαθιά πεποίθηση του Ευμένη πως μόνο προσκολλημένος στον βασιλικό οίκο των Μακεδόνων είχε ελπίδες επιβίωσης. Τον Αντίγονο δεν τον εμπιστευόταν. Ήξερε πως αργά ή γρήγορα ο Αντίγονος θα τον πούλαγε, μόλις διαπίστωνε πως δεν τον χρειάζεται άλλο.

Έτσι ο Ευμένης παίζει το τελευταίο του χαρτί περιμένοντας ένα θαύμα…
Που έγινε!

350px-TaurusgebirgeΗ οροσειρά του Ταύρου (Βικιπαίδεια)

ΠΗΓΕΣ

J.G.DROYSEN: ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΔΟΧΩΝ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
σε μετάφραση και σχόλια: Ρ., Η. και Σ. Αποστολίδη

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

ΝΙΚΟΛΑΣ ΧΑΜΟΝΤ: ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Εκδόσεις ΠΑΠΑΔΗΜΑ, Μετάφραση: Φ. Κ. Βώρος

ΝΙΚΟΛΑΣ ΧΑΜΟΝΤ: ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
Εκδόσεις ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: ΕΥΜΕΝΗΣ

«Μακεδόνες» ή «οι Μακεδόνες» σήμαινε τη Συνέλευση, η οποία εξέλεγε τον βασιλιά ή απομάκρυνε τον βασιλιά από τον θρόνο του, τον καθαιρούσε. Αυτή τη Συνέλευση προσφωνούσε ο βασιλιάς και η Συνέλευση άκουγε τον βασιλιά, όταν άρχιζε η διαδικασία κατηγορίας και δίωξης κάποιου για προδοσία. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις τα μέλη της Συνέλευσης συνέρχονταν ένοπλα. Όταν κάποιος επιθυμούσε να απευθυνθεί στον βασιλιά, μέσα στη Συνέλευση, έβγαζε την περικεφαλαία του.
Οι Μακεδόνες με αυτό το νόημα (δηλαδή οι στρατευμένοι, οι ένοπλοι) και ο βασιλιάς συγκροτούσαν το Κράτος.
Ως εκλογικό σώμα η Συνέλευση των Μακεδόνων είχε το ζωτικό καθήκον να εκλέγει ή να απομακρύνει ένα βασιλιά. Και επίσης διόριζε έναν τοποτηρητή του βασιλιά στην περίπτωση που ήταν ανήλικος. Επίσης η Συνέλευση είχε αρμοδιότητα να επιλέγει εκπροσώπους σε άλλες πόλεις, σε άλλα κράτη, και διαχειριζόταν μερικά ζητήματα που προκαλούνταν από άλλα κράτη. Προς το τέλος του 5ου αιώνα η Αθήνα ζήτησε τα λείψανα του Ευριπίδη που είχε ταφεί στη Μακεδονία. (Ο Ευριπίδης είχε γράψει στην Πέλλα δύο από τις σωζόμενες τραγωδίες του: Βάκχες και Ιφιγένεια εν Αυλίδι). Η Συνέλευση αποφάσισε «με γενική συμφωνία» να απορρίψει το αίτημα αυτό. Τέλος η Συνέλευση είναι πιθανό πως είχε την ευθύνη για αποφάσεις που αναφέρονταν στην κήρυξη πολέμου.
Σε κρίσιμες περιστάσεις ένας συνετός βασιλιάς απευθυνόταν στη Συνέλευση συχνά και άκουγε τους συμβούλους του προσεκτικά, γιατί αισθανόταν την ανάγκη να δει τον παλμό της κοινής γνώμης. Το σύστημα ήταν εξαιρετικά απλό, αλλά εύκαμπτο.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΧΑΜΟΝΤ: ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Εκδόσεις ΠΑΠΑΔΗΜΑ, Μετάφραση Φ. Κ. Βώρος 


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: