Ευμένης ΙΙΙ

Κι ενώ το άστρο του Ευμένη έδυε σιγά σιγά, το 319 πέθανε ο Αντίπατρος και τη θέση του ως «επιμελητής των βασιλέων» πήρε ο Πολυπέρχων.

Ο Πολυπέρχων (ή Πολυσπέρχων) δεν είχε ούτε την οικονομική ούτε τη στρατιωτική δύναμη του Αντίγονου, ωστόσο με τη νέα του ιδιότητα ως «επιμελητής των βασιλέων» είχε πλέον αυξημένο κύρος. Με το που ανέλαβε τη θέση του κήρυξε την αποκατάσταση της δημοκρατίας σε όλες τις ελληνικές πόλεις (μια αμφιλεγόμενη απόφαση που θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε αργότερα), κάλεσε πίσω στη Μακεδονία την Ολυμπιάδα, που είχε αυτοεξοριστεί στην Ήπειρο λόγω του μίσους της προς τον Αντίπατρο, ενώ για τον Ευμένη πήρε μια σειρά ευνοϊκών αποφάσεων: του επέστρεψε τη σατραπεία του, τον όρισε αρχιστράτηγο της Ασίας και τέλος του χορήγησε 500 τάλαντα από τον βασιλικό θησαυρό, θέτοντας παράλληλα τους αργυράσπιδες υπό τις διαταγές του. Οι αργυράσπιδες βρίσκονταν στην Κιλικία μεταφέροντας τους βασιλικούς θησαυρούς από τα Σούσα στη Μακεδονία.

Κάτι σημαντικό όμως ξέχασε -ή δεν μπορούσε- να κάνει ο Πολυπέρχων. Να ακυρώσει τη θανατική καταδίκη που είχε αποφασίσει ο στρατός των Μακεδόνων για τον Ευμένη μετά τον θάνατο του Περδίκκα. Έτσι οι αργυράσπιδες τέθηκαν βέβαια στις διαταγές του αλλά η καχυποψία των βετεράνων στρατιωτών παρέμενε.

350px-The_Macedonian_phalanx_counter-attacks_during_the_battle_of_the_cartsΟι αργυράσπιδες ήταν επίλεκτο σώμα πεζικού που σύστησε ο Μέγας Αλέξανδρος και αποτελείτο από ιδιαίτερα ικανούς στρατιώτες. Βέβαια, οι περισσότεροι ήταν πλέον περασμένης ηλικίας, απείθαρχοι και ταραχοποιοί, αλλά ως πολεμιστές ήταν εμπειροπόλεμοι και ακαταμάχητοι. 

Οι αργυράσπιδες βρίσκονταν στην Κιλικία με αρχηγούς τον Αντιγένη και τον Τεύταμο. Μαζί τους είχαν τον βασιλικό θησαυρό, που τον είχαν αποθηκευμένο σ’ ένα φρούριο στα Κύινδα.

Σύμφωνα με τη διαταγή του Πολυπέρχοντα οι αργυράσπιδες θα έπρεπε να παραδώσουν στον Ευμένη 500 τάλαντα αλλά και όσα περισσότερα χρειαζόταν μια και ήταν πλέον «στρατηγός αυτοκράτωρ» της Ασίας. Θα έπρεπε ακόμη να ορκιστούν πίστη στον Ευμένη και να τεθούν υπό τις διαταγές του.

Ο Ευμένης έφτασε στην Κιλικία το 318 π.Χ. Οι αργυράσπιδες τον δέχτηκαν με σεβασμό και φιλοφρονήσεις. Όμως ο Ευμένης, παρά τις διαβεβαιώσεις που του έδιναν όλοι, καταλάβαινε πως οι βετεράνοι αργυράσπιδες τον έβλεπαν με καχυποψία. Πρώτα πρώτα ήταν προσβλητικό να τους διατάζει ένας μη Μακεδόνας και ειδικά ένας άνθρωπος που και οι ίδιοι πριν από λίγο καιρό μαζί με άλλους Μακεδόνες είχαν καταδικάσει σε θάνατο.

220px-Macedonian_Army_PezetairosΟ αρχηγός των αργυράσπιδων, Αντιγένης, ήταν ένας εκ των τριών δολοφόνων του Περδίκκα, μετά την αποτυχημένη εκστρατεία του τελευταίου στην Αίγυπτο.

Έβαλε λοιπόν ο Ευμένης όλες του τις δυνάμεις να υπερκεράσει αυτή την καχυποψία. Φώναξε τους αργυράσπιδες σε συνέλευση και τους είπε πως δε χρειαζόταν τα 500 τάλαντα. Τι να τα κάνει. Προτιμάει να τα φυλάξει για τη βασιλική οικογένεια. Όσο για τον τίτλο του στρατηγού αυτοκράτορα, ποτέ δεν τον γύρεψε, ίσα ίσα που δε θα ήθελε να αναλάβει μια τόσο μεγάλη ευθύνη αφού δεν ήταν Μακεδόνας. Τους τόνισε ακόμα πως ένιωθε κουρασμένος από τις πολλές μάχες και πως τη θέση τη δέχτηκε για να μπορέσει να βρεθεί και πάλι δίπλα στους παλιούς του συντρόφους. Στο τέλος πρότεινε να στήσουν σε μια σκηνή τον θρόνο του Αλέξανδρου και εκεί να παίρνουν συλλογικά τις αποφάσεις.

Έτσι μόνο κατάφερε ο Ευμένης να αποκτήσει κύρος στους αργυράσπιδες και στους υπόλοιπους Μακεδόνες. Στην ουσία βέβαια αυτός έπαιρνε τις αποφάσεις και σιγά σιγά άρχισε να παίρνει και χρήματα από τον βασιλικό θησαυρό για να στρατολογεί νέους πολεμιστές. Όταν μαθεύτηκε μάλιστα ο μισθός που έδινε ήρθαν από παντού, μέχρι κι απ’ την Ελλάδα, αμέτρητοι μισθοφόροι να πολεμήσουν μαζί του.

Σε λίγο, ο στρατός του έφτασε να αριθμεί 10.000 πεζούς και 2.000 ιππείς. Έτσι, ο Ευμένης, που πριν από λίγο καιρό ήταν κυνηγημένος, ήταν τώρα επικεφαλής των φιλοβασιλικών δυνάμεων. Από την άλλη ο Αντίγονος και οι στρατηγοί σύμμαχοί του ανησυχούσαν βλέποντας τη δύναμη του Ευμένη να γίνεται ξανά υπολογίσιμη. Έτσι άρχισαν κι αυτοί να προετοιμάζονται για την τελική (μέχρι την επόμενη) μάχη.

ΠΗΓΕΣ

J.G.DROYSEN: ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΔΟΧΩΝ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
σε μετάφραση και σχόλια: Ρ., Η. και Σ. Αποστολίδη

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

ΝΙΚΟΛΑΣ ΧΑΜΟΝΤ: ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Εκδόσεις ΠΑΠΑΔΗΜΑ, Μετάφραση: Φ. Κ. Βώρος

ΝΙΚΟΛΑΣ ΧΑΜΟΝΤ: ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
Εκδόσεις ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: ΕΥΜΕΝΗΣ

Μέσα στο βασίλειο της Μακεδονίας υπήρχαν κοινότητες παιονικής και θρακικής καταγωγής. Φρόντιζαν τις τοπικές υποθέσεις τους, διατηρούσαν ήθη και θρησκευτικές λατρείες και σε πολλά ζητήματα ήταν ισότιμοι απέναντι στον βασιλιά σε σχέση με τους ελληνόφωνους υπηκόους. Απουσίαζε η αποκλειστικότητα, γνώρισμα της ελληνικής πόλης κράτους. Έμφαση δινόταν στη συνύπαρξη και στην ανοχή. Η ίδια η βασιλική οικογένεια έδινε το παράδειγμα. Τα μέλη της έκαναν γάμους με μέλη από βασιλικές αυλές της χερσονήσου του Αίμου. Επίσης όλοι οι υπήκοοι είχαν το δικαίωμα να ζητούν ακρόαση από τον βασιλιά. Έτσι το μακεδονικό κράτος ήταν σε θέση να αναπτυχθεί γρήγορα ενσωματώνοντας νέους λαούς, ενώ στην ελληνική πόλη κράτος αναιρούσαν από μόνοι τους τέτοια πιθανότητα, με το να περιορίζουν το δικαίωμα του πολίτη στους αρσενικούς που είχαν πατέρα επίσης πολίτη.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΧΑΜΟΝΤ: ΦΙΛΙΠΠΟΣ Ο ΜΑΚΕΔΩΝ
Εκδόσεις ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: