Ευμένης IV

Η κρίσιμη μάχη πραγματοποιήθηκε το 316 π.Χ., στη Γαβιηνή που βρισκόταν πέρα από τον Τίγρη κάπου στο σημερινό Ιράν!

Ας δούμε τους αριθμούς των δυνάμεων. Έχουν ενδιαφέρον.
Ευμένης: 36.700 πεζοί (μεταξύ των οποίων και 3.000 αργυράσπιδες), 6.000 ιππείς, 114 ελέφαντες.
Αντίγονος: 27.000 πεζοί, 9.000 ιππείς, 65 ελέφαντες.

Απροσδόκητη η μάχη, ως προς την έκβασή της. Ο Αντίγονος, ενώ είχε βαρύτατες απώλειες (5.000 νεκρούς, έναντι μόλις 300 από τη μεριά του Ευμένη) είχε τη φαεινή ιδέα να στείλει τους ιππείς του εναντίον του αντίπαλου στρατοπέδου. Οι ιππείς του Αντίγονου κυρίευσαν τις αποσκευές και αιχμαλώτισαν τους δούλους και τις γυναίκες των στρατιωτών του Ευμένη.

Ο Ευμένης ήταν πρόθυμος να δώσει νέα μάχη με σκοπό την επανάκτηση των αποσκευών, όμως οι σύμμαχοί του σατράπες επέμεναν να υποχωρήσουν στις άνω σατραπείες. Το χειρότερο όμως ήταν πως οι Μακεδόνες, ανησυχώντας για την τύχη των οικείων τους και των αποσκευών τους, ήρθαν σε μυστική συνεννόηση με τον Αντίγονο και τελικά αυτομόλησαν, παραδίδοντας μάλιστα τον ίδιο τον Ευμένη δέσμιο στον Αντίγονο. Ανάμεσα στους πρωτεργάτες της ανταρσίας ήταν και αρκετοί από τους αργυράσπιδες που δεν άντεχαν οι γυναίκες τους να βρίσκονται στα χέρια του Αντίγονου, όπως επίσης και τα λάφυρα από τις πολύχρονες εκστρατείες τους.

assets_LARGE_t_420_54405163_type13145Μακεδονικός τάφος από τον θολωτό τύμβο της Πέλλας

Γιατί οι αρχαίοι Μακεδόνες κατασκεύαζαν ολόκληρα παλάτια για τους νεκρούς κι ύστερα τα έθαβαν στη γη; Ιδού ένα πραγματικό «μυστήριο», που αναδεικνύουν, ανάμεσα στ’ άλλα, οι ανασκαφές στον τύμβο Καστά της Αμφίπολης. Όχι μόνο εκεί, αλλά και γενικότερα σε όλα τα ανάλογα μνημεία, τα οποία οι αρχαιολόγοι χαρακτηρίζουν ως «μακεδονικούς τάφους» (μέσα 4ου – 2ου π.Χ. αιώνα).
Ακατανόητη, αν όχι παράλογη, για τους συγχρόνους φαντάζει αυτή η ταφική πρακτική. Ορθώνονται πολυτελή οικοδομήματα, διακοσμούνται περίτεχνα, τοποθετούνται πολύτιμοι αμφορείς και αγγεία, έπιπλα, πλουμιστές χρυσοκέντητες φορεσιές, κοσμήματα από χρυσάφι, ασήμι, ελεφαντόδοντο, αντικείμενα που σχετίζονται με τον νεκρό κι όλα αυτά, έτσι ώστε να μην τα ξαναδεί μάτι ανθρώπου. Καταπλακώνονται με σωρούς από χώματα!
από άρθρο της εφημερίδας ΕΘΝΟΣ,


Ο Αντίγονος έσπευσε να θανατώσει τον αρχηγό των αργυράσπιδων, τον Αντιγένη, όπως και τον Εύδαμο και άλλους αρχηγούς. Ωστόσο δίσταζε να εκτελέσει τον Ευμένη. Από τη μια ήθελε να τον κρατήσει στο πλευρό του ως «στρατηγόν αγαθόν», από την άλλη δεν του είχε εμπιστοσύνη «διά την Ολυμπιάδα και τους βασιλείς φιλίαν». Για τη σωτηρία του Ευμένη συνηγόρησε θερμά ο γιος του Αντίγονου, ο Δημήτριος. Τελικά ο Αντίγονος αποφάσισε να θανατωθεί ο Ευμένης. Σε ανάμνηση της παλαιάς τους φιλίας φρόντισε να καεί ο νεκρός και να σταλούν τα οστά και η τέφρα του στους συγγενείς του.

Άσχημο -και άδοξο- ήταν το τέλος των αργυράσπιδων. Παρ’ όλο που του είχαν παραδώσει τον Ευμένη, ο Αντίγονος δεν τους εμπιστευόταν, ίσως γιατί φοβόταν την απειθαρχία τους. Γι’ αυτό τους έστειλε όλους στον Σιβύρτιο που διοικούσε μια σατραπεία στα βάθη της Περσίας με κρυφή εντολή να τους εξολοθρεύσει σιγά σιγά ώστε κανείς τους να μη γυρίσει πίσω στη Μακεδονία. Δε γνωρίζουμε αν τηρήθηκε αυτή η εντολή.

ΕΥΜΕΝΟΥΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ:
Ήταν ο μόνος από τους διαδόχους που δεν είχε μακεδονική καταγωγή. Να ιδρύσει δικό του κράτος, όπως επιδίωκαν οι περισσότεροι από τους διαδόχους, κατάλαβε ότι ήταν αδύνατο, γιατί είχε να αντιμετωπίσει τον φθόνο των άλλων και την προκατάληψη του μακεδονικού στρατού εξαιτίας της καταγωγής του. Γι’ αυτό τάχθηκε με το μέρος της βασιλικής οικογένειας και έγινε ένας από τους κύριους υποστηριχτές της ενότητας του κράτους. Παρά τις στρατιωτικές του επιτυχίες, την αφοσίωσή του προς τον Μ. Αλέξανδρο, τη συναδελφική του συμπεριφορά προς τους στρατιώτες του και τους αξιωματικούς του, στο τέλος προδόθηκε και βρήκε τον θάνατο ως αιχμάλωτος του Αντίγονου.
από την ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

ΠΗΓΕΣ

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: ΕΥΜΕΝΗΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

DROYSEN: ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΔΟΧΩΝ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: ΕΥΜΕΝΗΣ

assets_LARGE_t_420_54405164_type13145Ο θρόνος στον τάφο της μητέρας του Φιλίππου Β΄

Αρχικά στη Μακεδονία η πρακτική της καύσης των νεκρών ίσχυε μόνο για τους ηγεμόνες. Στα χρόνια του Φιλίππου και του Αλέξανδρου γενικεύτηκε για να φτάσουμε στην εποχή των διαδόχων να είναι κανόνας. Όπως οι ήρωες του Ομήρου, οι Μακεδόνες αριστοκράτες καίγονται μαζί με πλούσιες προσφορές:  περίτεχνες πανοπλίες, χάλκινα και πήλινα αγγεία, αμφορείς γεμάτοι λάδι και κρασί, φορεσιές και άλλα πολλά, ενώ στις ταφικές πυρές τους θυσιάζονται ζώα, ακόμη και άλογα. Τα υπολείμματα της ταφικής πυράς ρίχνονται επάνω στον τάφο. Τάφος και πυρά σκεπάζονται, όπως στην Ιλιάδα, με τύμβο, που το μέγεθός του κυμαίνεται ανάλογα με την ισχύ του νεκρού…».
Στο μακεδονικό βασίλειο υπάρχει ένα ταφικό «καθεστώς» για τους βασιλικούς νεκρούς, που παραπέμπει ευθέως σε ομηρικές περιγραφές, θολωτούς μυκηναϊκούς τάφους κ.λπ. Σε περιόδους, μάλιστα, όπου απουσιάζει κάποια ανάλογη «συνέχεια» σε άλλες πόλεις-κράτη της νότιας Ελλάδας. Η θρησκευτικότητα, η αρχαϊκή παράδοση, η επίδειξη δύναμης και πλούτου στα χρόνια άνθησης της Μακεδονίας από τον 4ο π.Χ. αιώνα «γέννησαν» τους μακεδονικούς τάφους. Τα επιβλητικά μνημεία ακολούθησαν την τύχη του μακεδονικού βασιλείου. Εξαφανίστηκαν μαζί του στα μέσα του 2ου π.Χ. αιώνα.

 από άρθρο της εφημερίδας ΕΘΝΟΣ, στο οποίο φιλοξενούνται απόψεις των αρχαιολόγων Α. Κοτταρίδη και Χ. Σαατσόγλου Παλιαδέλη.

25-3--2-thumb-medium
Η λεγόμενη «Μαντόνα» (ή Δέσποινα) των Αιγών που βρέθηκε στις ανασκαφές στο νεκροταφείο των Αιγών.
http://www.enet.gr

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: