το φιλί το πιο ακριβό

Ένα έξοχο παιδικό ποίημα του Δραμινού λογοτέχνη Δημήτρη Μανθόπουλου γράφει για το φιλί του Ιούδα:

«Αυτό ‘ναι το φιλί το πιο ακριβό,
αφού κοστίζει έναν ολάκερο θεό».

Πράγματι το φιλί του Ιούδα δεν άξιζε μόνο 30 αργύρια -που στο κάτω κάτω επιστράφηκαν- αλλά πολύ περισσότερα αφού στοίχισε στον Ιούδα την αιώνια τιμωρία στην κόλαση, ενώ επηρέασε, όσο κανένα άλλο γεγονός, την παγκόσμια ιστορία, όχι μόνο τη χριστιανική.

Γιατί δόθηκε όμως το φιλί του Ιούδα και ποιο σκοπό εξυπηρετούσε; Ας θυμηθούμε τα γεγονότα όπως τα περιγράφουν οι Ευαγγελιστές:
Ο Ιησούς προσεύχεται στον κήπο της Γεθσημανή, το βράδυ μετά τον Μυστικό Δείπνο. Λίγο παραπέρα τον περιμένουν ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης. Οι υπόλοιποι μαθητές έχουν πάει για ύπνο.
Ξαφνικά ακούγεται φασαρία. Έρχεται ο Ιούδας ακολουθούμενος από όχλο πολύ. Ρωμαίοι στρατιώτες και άνθρωποι των αρχιερέων κρατάνε φανούς, ξίφη και ξύλα. Ο Ιούδας πλησιάζει τον Ιησού, του λέει: «Χαίρε Ραββί» και τον φιλάει! Αυτό ήταν. Η προδοσία έχει συντελεστεί. Ο Ιούδας μόλις διέπραξε την πιο ανίερη πράξη των αιώνων. Το όνομά του έχει πλέον συνδεθεί με τη χειρότερη προδοσία που έγινε ποτέ.
Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ. Ο Ιησούς απαντάει στον Ιούδα: «Με φίλημα ήρθες να προδώσεις τον Υιό του Ανθρώπου;» (Λουκάς, 22). Την ίδια στιγμή οι στρατιώτες συλλαμβάνουν τον Ιησού και του δένουν τα χέρια. Ο Πέτρος αντιδράει. Βγάζει ένα μαχαίρι και κόβει το αυτί ενός δούλου του αρχιερέα που συνόδευε τους στρατιώτες. Ο Ιησούς τον επιπλήττει και, αφού του λέει «μάχαιραν έδωκας, μάχαιραν θα λάβεις», τον κάνει να βάλει το μαχαίρι στη θήκη του. Ύστερα ρωτάει τους ανθρώπους που ήρθαν να τον συλλάβουν: «Γιατί ήρθατε με μαχαίρια και ξύλα να με συλλάβετε; Κάθε μέρα καθόμουν κοντά σας και δίδασκα στο ιερό. Γιατί δε με πιάσατε τότε;»
Εδώ τελειώνει η ιστορία της σύλληψης του Ιησού, ακολούθως θα οδηγηθεί στον Άννα και στον Καϊάφα κι από εκεί στον Πόντιο Πιλάτο με τη γνωστή συνέχεια.


Antony van Dyck: “Η Σύλληψη του Χριστού”
από το http://www.topofart.com/artists/Sir_Anthony_van_Dyck/
painting/7009/The_Arrest_of_Christ.php
 

Τρεις απορίες δημιουργεί η ιστορία της σύλληψης του Ιησού.

α) Τι χρειαζόταν ο Ιούδας στους Ρωμαίους στρατιώτες και στους αρχιερείς αφού ο Ιησούς ήταν γνωστός από τις διδασκαλίες του;
Ίσως δεν ήταν και τόσο γνωστός ο Ιησούς, ειδικά στους Ρωμαίους στρατιώτες που σίγουρα θα έδειχναν μεγάλη αδιαφορία για τις ομιλίες του. Άλλωστε μην ξεχνάμε πως η σύλληψη έγινε το βράδυ. Έπρεπε να βρεθεί κάποιος που γνώριζε τον Ιησού και τα μέρη που σύχναζε, ο οποίος θα τους οδηγούσε σύντομα στον Κήπο της Γεθσημανή κι εκεί ανάμεσα στους πολλούς μαθητές του, θα υποδείκνυε το πρόσωπο που έψαχναν οι διώκτες του. Όλα έπρεπε να γίνουν γρήγορα και ήσυχα, ώστε να προκληθούν οι μικρότερες δυνατές αντιδράσεις. Μια σύλληψη του Ιησού μέρα μεσημέρι, εν μέσω υποστηρικτών και θαυμαστών του, σίγουρα θα ήταν μια ριψοκίνδυνη ενέργεια.

β) Γιατί ο Ιησούς επέλεξε τον Ιούδα ως μαθητή του, αφού γνώριζε πως κάποια στιγμή θα τον προδώσει;
Σ’ αυτό το ερώτημα υπάρχουν διάφορες απαντήσεις, όλες -όπως αυτή εδώ– επικεντρώνονται στο θέμα της «ελεύθερης βούλησης» που αποτελεί θεμέλιο της χριστιανικής πίστης. Με απλά λόγια ο Ιούδας αφέθηκε ελεύθερος να επιλέξει αν θα προδώσει ή όχι, δεν είχε καμία διάθεση ο Ιησούς να τον επηρεάσει ούτε να τον απαλλάξει από τα καθήκοντά του. Το ίδιο ελεύθεροι αφέθηκαν οι άνθρωποι που τον συνέλαβαν, που τον δίκασαν ή που έπαιξαν στα ζάρια το χιτώνα του. Σεβαστή άποψη, αλλά έχει ένα αδύνατο σημείο. Ο Ιούδας υπήρξε επιλογή του Ιησού, τον διάλεξε ο ίδιος, δε βρέθηκε τυχαία στο δρόμο του, όπως ο Άννας, ο Καϊάφας ή ο Πόντιος Πιλάτος. Κι όχι μόνο αυτό, κατά τη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου ο Ιησούς δηλώνει: «Εγώ ξέρω ποιους διάλεξα για μαθητές μου» (Ιωάννης, 13, 18). Για ποιο λόγο λοιπόν τον διάλεξε για μαθητή του; Αφού σίγουρα γνώριζε τι θα έκανε αργότερα; Μήπως τελικά ο Ιούδας αποτέλεσε -άθελά του- μέρος ενός θεϊκού σχεδίου;

γ) Γιατί ο Πέτρος επιτέθηκε στο δούλο του αρχιερέα και όχι στον ίδιο τον Ιούδα;
Αν ξαναδούμε την αφήγηση απ’ την αστυνομική της πλευρά θα διαπιστώσουμε μια σημαντική λεπτομέρεια: ο Πέτρος ενώ έβγαλε μαχαίρι δεν το έστρεψε εναντίον του Ιούδα αλλά το χρησιμοποίησε για να κόψει το αυτί του δούλου του αρχιερέα. Γιατί το έκανε αυτό; Μήπως φοβήθηκε βλέποντας τον Ιούδα να βρίσκεται εν μέσω στρατιωτών, ή -πιο πιθανό- δεν αντιλήφθηκε το ρόλο του Ιούδα; Μη ξεχνάμε πως βρισκόταν μακριά, μαζί με τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Ξαφνικά ακούει βήματα και φωνές, τρέχει και βλέπει να έχουν συλλάβει τον Ιησού. Βγάζει μαχαίρι και ορμάει να σώσει το δάσκαλό του. Κάποια στιγμή βλέπει τον Ιούδα αλλά δεν περνάει απ’ το μυαλό του πως βρίσκεται εκεί για να τον προδώσει. Η αντίδραση του Πέτρου είναι μια ακόμα ένδειξη πως ο Ιούδας δεν είχε δώσει μέχρι τότε δείγματα κακού χαρακτήρα, γι’ αυτό και κανείς δεν τον είχε υποψιαστεί πως ήθελε να προδώσει.


Καραβάτζιο: «Η σύλληψη του Χριστού»
από το http://en.wikipedia.org/wiki/The_Taking_of_Christ_(Caravaggio)

Από την προσεκτική παρατήρηση του πίνακα του Καραβάτζιο (με κλικ στην εικόνα γίνεται μεγέθυνση και με δεύτερο κλικ ακόμα μεγαλύτερη μεγέθυνση) προκύπτουν δύο νέα ερωτήματα.
Πρώτο ερώτημα: ποιος είναι ο νεαρός που κρατάει το φανάρι στην άκρη δεξιά; Εδώ, η απάντηση είναι εύκολη. Είναι ο ίδιος ο ζωγράφος! Ναι, άβυσσος η ψυχή -και το μυαλό- του Καραβάτζιο που συνήθιζε να απεικονίζει τον εαυτό του σε πίνακές του.
Δεύτερο ερώτημα: ποιος είναι ο νεαρός αριστερά που φεύγει τρομαγμένος; Προσέξτε πως ο γενειοφόρος στρατιώτης τού τραβάει τον μανδύα. Εδώ, η απάντηση είναι πιο δύσκολη γιατί ο νεαρός είναι μεν ο Ιωάννης, αλλά δεν αναφέρεται πουθενά σε κανένα από τα 4 Ευαγγέλια πως αποχώρησε τρομαγμένος μετά τη σύλληψη. Φαίνεται πως ο Καραβάτζιο πήρε την έμπνευση από ένα απόσπασμα του Μάρκου που αναφέρει ένα νεαρό τυλιγμένο με σεντόνι, ο οποίος βρέθηκε -άγνωστο πώς- μπροστά στη σύλληψη και αποχώρησε τρομαγμένος. Κάποιος του τράβηξε το σεντόνι κι έμεινε ο νεαρός να τρέχει γυμνός για να σωθεί (Μάρκος 14, 51). Ο νεαρός απεικονίζεται κάτω κάτω στον πίνακα του van Dyck. Άγνωστο το περιστατικό, το αναφέρει μόνο ο Μάρκος, αξίζει ωστόσο ένα μικρό σχόλιο. Δε θα ασχοληθούμε βέβαια με τις ανοησίες περί τελετής μύησης που αναφέρονται στο διαδίκτυο, για τον απλούστατο λόγο ότι και τα 4 Ευαγγέλια αναφέρουν ρητά πως ο Ιησούς ήταν μόνος του στον κήπο της Γεθσημανί, με τους τρεις αποστόλους να τον περιμένουν λίγο πιο μακριά. Πιθανότερη εξήγηση για το περιστατικό είναι ο νεαρός να βρέθηκε κατά τύχη ή λόγω περιέργειας μπροστά στη σύλληψη. Άλλωστε η σύλληψη έγινε το βράδυ. Μπορεί να κοιμόταν και, ακούγοντας φασαρία, να τυλίχτηκε ένα σεντόνι και να βγήκε να δει τι συμβαίνει. Υπάρχει και η άποψη το γεγονός να είναι καθαρά συμβολικό και να συμβολίζει την πλήρη εγκατάλειψη του Ιησού από τους μαθητές του. «Χλωμές» και οι δύο εξηγήσεις αλλά είναι οι πιθανότερες που μπορούν να δοθούν για ένα τόσο μυστήριο και άσχετο με την υπόλοιπη δράση περιστατικό που ίσως δε θα έπρεπε καν να αναφερθεί καθώς δεν έχει άμεση σχέση με τον Ιούδα.

Ετικέτες:

12 Σχόλια to “το φιλί το πιο ακριβό”

  1. Σοφία Says:

    Μου αρέσει ο τρόπος που συνδυάζεις τις πληροφορίες και τις γνώσεις σου. Δεν έχω πολυασχοληθεί με αυτά τα θέματα αλλά νομίζω ότι μόνον υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε γιατί δεν υπάρχουν αρκετά αποδεικτικά στοιχεία ή έχουν μπερδευτεί με θρύλους και παραδόσεις
    και είναι λίγο δύσκολο να ανιχθευθεί η αλήθεια. Πού είναι η αλήθεια ,
    πού το ψέμα και τι τ΄ανάμεσο τους, που λέει κάπου και ο Ευριπίδης. Βέβαια τα τελευταία χρόνια έχουν έλθει στο φως σπαράγματα παπύρων και τα χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας, αλλά από το να διαβαστούν μέχρι να ερμηνευτούν και πώς θα ερμηνευτούν υπάρχει μεγάλη απόσταση. Το ίδιο ισχύει και για τους πίνακες των μεγάλων ζωγράφων οι οποίοι σαφώς και ενέχουν σε μεγάλο βαθμό το στοιχείο της υποκειμενικότητας στην ανάγνωση των γεγονότων.

    Μια μεγάλη καλημέρα

    • Θωμάς Says:

      Έχεις απόλυτο δίκιο. Τα αποδεικτικά στοιχεία είναι ελάχιστα. Έτσι κι εγώ, ενώ ξεκίνησα με σκοπό να ασχοληθώ με τα αντικειμενικά στοιχεία για τον Ιούδα, βλέπω πως η ανάρτηση εξελίσσεται σε μια υποκειμενική θεώρηση των γεγονότων. Μάλλον δε γίνεται αλλιώς.
      Όσο για τα νέα ευρήματα που ήρθαν στο φως, θα κάνω μια προσπάθεια να ασχοληθώ, αφού όμως ολοκληρωθεί το θέμα «Ιούδας» με βάση τις γνωστές πηγές.

  2. Τελευταίος Says:

    Θωμά, πρωτίστως θα ήθελα να επισημάνω το γεγονός ότι το άρθρο στο οποίο παραπέμπεις στο β’ ερώτημά σου είναι εξαιρετικό και καλό θα ήταν να το διαβάσουν οι αναγνώστες σου. Εκφράζει απόψεις που είναι σωστά τεκμηριωμένες και είναι δύσκολο να αμφισβητηθούν. (Το κακό είναι ότι εγώ είχα αντιλήψεις για το εν λόγω θέμα όχι αντίθετες αλλά ελαφρώς διαφορετικές και τώρα πρέπει να αρχίσω πάλι το ψάξιμο…)

    Για το πρώτο σου ερώτημα θα με βρεις σύμφωνο με την εξήγηση που δίνεις.

    Το δεύτερο σηκώνει μεγάλη κουβέντα. Μπορεί κάποιος εύκολα να υποστηρίξει όποια υπόθεση θέλει και να προβάλλει ισχυρά επιχειρήματα. Η γνώμη μου είναι πως ο Ιούδας είναι η πιο τραγική μορφή της ιστορίας γιατί ήταν αναγκασμένος να κάνει κάτι το οποίο άλλαξε την παγκόσμια ιστορία, ασχέτως αν το ήθελε ή όχι, αν ήταν μέρος ενός σχεδίου ή όχι. Ας φανταστούμε πως εκείνο το βράδυ δεν πρόδιδε τον Ιησού και πως δεν τον πρόδιδε ούτε στη συνέχεια. Νομίζω πως η ιστορία σήμερα θα ήταν τελείως διαφορετική, ίσως να μη μιλάγαμε καν για το Χριστό ή το Χριστιανισμό. Η πιο μεγάλη κι ενσυνείδητη βεβαίως πράξη του Ιησού ήταν να διαθέσει τον εαυτό Του στο θάνατο για να σώσει όλους τους άλλους ανθρώπους. Κι αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, είτε είναι χριστιανός είτε όχι. Ότι κι αν πιστεύει ο καθένας μας για τη θεϊκή ή όχι φύση Του, γεγονός είναι ότι θυσιάστηκε για να περάσει το μεγαλύτερο μήνυμα, αυτό της Αγάπης. Καταλήγω λοιπόν, λέγοντας ότι πρέπει να σκεφτόμαστε και το ενδεχόμενο ο Ιούδας να το γνώριζε όλο αυτό, να το είχε σκεφτεί αν θες, και να «αναγκάστηκε» να προβεί στην πράξη που προέβη παρά το γεγονός ότι ίσως να μην το ήθελε. Κι όταν λέω «αναγκάστηκε» εννοώ από τον ίδιο του τον εαυτό και όχι από κάποια εξωτερική παρέμβαση (θεϊκή ή όχι). Ας έχουμε δε κατά νου και το Occam’s Razor, σύμφωνα με το οποίο η πιο απλή θεωρία είναι και η καλύτερη. Δε θα ήταν πιθανό ο Ιούδας να σκέφτηκε πως η θυσία του Ιησού θα εκπλήρωνε το σκοπό τον οποίο Εκείνος δίδασκε;

    Για το τρίτο ερώτημά σου δεν είχα άποψη μέχρι σήμερα και νομίζω ότι θα συμφωνήσω με τα λεγόμενά σου.

    Σήμερα δε διαφωνήσαμε πολύ, ελπίζω να μη μου θυμώσεις, χα, χα, χα… Άλλωστε, όπως πολύ καλά λέει το άρθρο που παραπέμπεις, δεν μπορεί ο καθένας (αναφέρομαι σε εμένα για την παρούσα στιγμή) να είναι ειδήμων για όλα!

    Ο πίνακας και οι επεξηγηματικές σου παρατηρήσεις είναι εξαιρετικές.

    Την καλημέρα μου.

    Υ.Γ. Η Σοφία πιο πάνω έχει δίκιο που χρησιμοποιεί τα λόγια του Ευριπίδη.

    • Θωμάς Says:

      Να ξεκινήσω από τη συμφωνία μας. Πράγματι ο Χριστός θυσιάστηκε για να σώσει τους ανθρώπους (αν δεχτούμε ότι ήταν Θεός) ή για να σώσει το σκοπό για τον οποίο είχε τάξει τον εαυτό του (αν δεχτούμε ότι ήταν άνθρωπος). Όποια και να είναι η αλήθεια, η θυσία του αξίζει τον θαυμασμό μας.
      Όμως το θέμα μας είναι ο Ιούδας και δεν είμαι σίγουρος πως θα άλλαζε η ιστορία της ανθρωπότητας αν δεν είχε δώσει το φιλί. Από τη στιγμή που οι αρχιερείς είχαν αποφασίσει πως ήταν επικίνδυνος, είναι πολύ πιθανό να τον έπιαναν με κάποια άλλη ευκαιρία ή με κάποιο άλλο προδότη.
      Όσο για την πιο απλή θεωρία η γνώμη μου είναι πως η πιο απλή θεωρία είναι να τον πρόδωσε για τα 30 αργύρια (που είναι και η άποψη που εγώ καταλήγω).
      Να τελειώσω όμως με κάτι που ανέφερες χθες και μου άρεσε πολύ. Πως η συγχώρεση του Ιούδα ίσως είναι μια δοκιμασία που θα πρέπει να περάσουμε όλοι μας. Πολύ ωραίο!

      • Τελευταίος Says:

        Αν δεχτούμε πως η πιο απλή θεωρία είναι ότι τον πρόδωσε για τα 30 αργύρια, τότε πρέπει να δεχτούμε πως μέσα του ένιωσε οτι έφερε σε πέρας το σχέδιό του και βεβαίως ικανοποίησε την ψυχική ανάγκη που τον οδήγησε σ’ αυτή του την πράξη. Γιατί όμως μετά αυτοκτόνησε; Τι ήταν εκείνο που άλλαξε τον ψυχικό του κόσμο κι έκανε μεταστροφή 180 μοιρών; Γιατί νομίζω πως ένας κακός άνθρωπος δε μετανιώνει για το κακό που κάνει και μάλιστα σχεδόν την ίδια στιγμή που το έκανε.

      • Θωμάς Says:

        Ο Ιούδας ήταν κακός ή αμαρτωλός;

  3. Τελευταίος Says:

    Θωμά, ίσως θα έπρεπε να πω πως η εισαγωγή της σημερινής σου ανάρτησης είναι εξόχως εντυπωσιακή. Το ποίημα αλλά και η παρατήρησή σου μετά από αυτό είναι καταπληκτικά.

    (Όχι, όχι δε σου κάνω κομπλιμέντο, απλώς προσπαθώ να σε χαλαρώσω για την επίθεση που θα ακολουθήσει, χα, χα, χα…)

  4. GBatz Says:

    Aντιφατικός ως απόστολος ο Ιούδας
    αυτούς πού πολεμά τον ακολουθούν,
    όπως δείχνει στον πίνακα ο Καραβάτζιο,
    πολέμιος τής Ρώμης και τών Φαρισαίων
    σύμμαχος τών Ρωμαίων και τών αργυρίων

    • Θωμάς Says:

      Αγαπητέ Γιώργο, θα συμφωνήσω απολύτως μαζί σου. Δεν μπορεί να είσαι πολέμιος της Ρώμης και των Φαρισαίων και να συνεργάζεσαι μαζί τους. Αυτή η θεωρία έχει πολλά κενά. Περισσότερα αύριο.

  5. Όλγα Says:

    Από την σημερινή ακολουθία:

    Ότε η αμαρτωλός προσέφερεν το μύρον, τότε ο μαθητής συνεφώνει τοις παρανόμοις˙ η μεν έχαιρε κενούσα το πολύτιμον,
    ο δε έσπευσε πωλήσαι τον ατίμητον˙ αύτη τον Δεσπότην
    επεγίνωσκεν, ούτος του Δεσπότου εχωρίζετο˙ αύτη τον Δεσπότην επεγίνωσκεν, ούτος του Δεσπότου εχωρίζετο˙ αύτη ηλευθερούτο, και ο Ιούδας δούλος εγεγόνει του εχθρού. Δεινόν η ραθυμία! Μεγάλη η μετάνοια! ήν μοι δώρησαι, Σωτήρ, ο παθών υπέρ ημών, και σώσον ημάς.

    Ο τρίτος στίχος μού θύμησε το ποίημα που έβαλες στην αρχή.

  6. Τελευταίος Says:

    Θωμά, με ρωτάς αν ο Ιούδας είναι κακός ή αμαρτωλός. Θα μπορούσα να απαντήσω σχετικά εύκολα ότι είναι/ήταν αμαρτωλός. Κι αυτό γιατί ως άνθρωπος μάλλον θα είχε υποπέσει σε κάποιες αμαρτίες όπως όλοι μας. Έτσι, η απάντηση για το αν ήταν αμαρτωλός είναι σχετικά εύκολο να δοθεί.

    Για το κακός όμως είναι εξαιρετικά δύσκολη. Πρέπει να ορίσουμε τι σημαίνει κακός για την περίπτωση που εξετάζουμε, πράγμα πολύ δύσκολο γιατί ούτε καν να φανταστούμε πως ήταν η ζωή τότε δεν είναι εύκολο. Επίσης, θα πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι ο καθένας νομίζει για τον εαυτό του ότι είναι καλός. Υπό αυτή την οπτική θεώρηση των πραγμάτων, η κακία εμφανίζεται μόνο στους άλλους, δηλαδή έξω από εμάς (αν κάνω λάθος διόρθωσέ με στο σημείο αυτό), κι έτσι η κρίση μας είναι καθαρά υποκειμενική. Ως εκ τούτου ενέχει μεγάλο κίνδυνο τα συμπεράσματα να είναι λανθασμένα ή να μην είναι αληθή, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Θέλω να πω δηλαδή, πως για μένα μπορεί να είναι καλός, για σένα κακός, για τον τάδε κάτι ενδιάμεσο κλπ. Για να καταθέσω την προσωπική μου άποψη, νομίζω ότι μάλλον δεν ήταν κακός. Αν δεχτώ πως τον επέλεξε για μαθητή του ο Ιησούς, ακόμα και κακός να ήταν, θα είχε συγχωρεθεί από Εκείνον, οπότε οποιαδήποτε δική μου κρίση περί του αντιθέτου θα ήταν περιττή! Ένα στοιχείο που ενδεχομένως να συνδράμει στην πεποίθησή μου αυτή είναι επίσης και το γεγονός ότι αν ήταν κακός θα τον είχε αποβάλλει από τις τάξεις του το υπόλοιπο σώμα των μαθητών με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αυτό όμως δε συνέβη σε καμία στιγμή, παρά μόνο μετά την προδοσία του Ιησού, αν και κάποιοι από τους μαθητές Του ούτε καν εκείνη τη στιγμή δεν μπόρεσαν να σκεφτούν ότι ο Ιούδας ήταν κακός. Δύσκολη απάντηση και δύσκολη ερώτηση!

    • Θωμάς Says:

      Θα συμφωνήσω σε όλα. Και η επιλογή του από τον Ιησού, και η συμβίωσή του με τους υπόλοιπους μαθητές και η μετέπειτα αυτοκτονία του συνηγορούν στο ότι δεν ήταν κακός. Όμως από την άλλη διέπραξε την προδοσία άρα ούτε καλός ήταν…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: